อัปเดต ขนาดตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
Addipediaสารานุกรม เจือปนอาหาร

มะเร็ง

64 ข้อค้นพบ จากงานวิจัยที่ศึกษาสาร 73 ตัว

สารอื่นยังไม่มีข้อค้นพบเรื่องนี้ในฐานข้อมูล ซึ่งไม่ได้แปลว่าไม่มีผล · อัปเดต

ข้อมูลเพื่อการเรียนรู้ ไม่ใช่คำแนะนำทางการแพทย์

01

สรุปตามสถานะของหลักฐาน

สถานะทิศทางสารและสิ่งที่ศึกษา
สรุปแล้วอันตราย
  • E210 กรดเบนโซอิก (และอีก 3 สาร) ศึกษากลไก · ผลมาจากเบนซีนที่เกิดเมื่อเบนโซเอตอยู่กับวิตามินซีในเครื่องดื่ม ไม่ใช่จากตัวเบนโซเอตเอง
  • E249 โพแทสเซียมไนไทรต์ (และอีก 3 สาร) การประเมินของหน่วยงาน
  • E503 แอมโมเนียมคาร์บอเนต (และอีก 1 สาร) ศึกษากลไก · ผลมาจากอะคริลาไมด์ที่เกิดขึ้นระหว่างอบ ไม่ใช่จากตัวแอมโมเนียมคาร์บอเนตเอง
  • E1510 เอทานอล การประเมินของหน่วยงาน · ที่ปริมาณสูงกว่าที่ได้รับจากอาหารมาก
  • E160 แคโรทีนอยด์ ทดลองสุ่มในคน · ผู้ที่สูบบุหรี่ · ผู้ชาย · ที่ปริมาณสูงกว่าที่ได้รับจากอาหารมาก
  • E160a บีตา-แคโรทีน ข้อ 13 วิเคราะห์รวมหลายงานวิจัย · ผู้ที่สูบบุหรี่ · ที่ปริมาณสูงกว่าที่ได้รับจากอาหารมาก · ข้อ 14 ทดลองสุ่มในคน · ที่ปริมาณสูงกว่าที่ได้รับจากอาหารมาก
  • E307c ดีแอล-แอลฟา-โทคอเฟอรอล ทดลองสุ่มในคน · ผู้ใหญ่ 51–64 ปี · ผู้ชาย · ผู้สูงอายุ 65 ปีขึ้นไป · ที่ปริมาณสูงกว่าที่ได้รับจากอาหารมาก
  • E924 โพแทสเซียมโบรเมต ทดลองในสัตว์ · ที่ปริมาณสูงกว่าที่ได้รับจากอาหารมาก
ไม่มีผล
ผลผสม
เริ่มมีสัญญาณอันตราย
ประโยชน์
ยังถกเถียงอันตราย
ไม่มีผล
ประโยชน์
ผลผสม
ถูกหักล้างอันตราย
  • E952 กรดไซคลามิก ทดลองในสัตว์ · ที่ปริมาณสูงกว่าที่ได้รับจากอาหารมาก
  • E954 แซกคารีน ทดลองในสัตว์ · ที่ปริมาณสูงกว่าที่ได้รับจากอาหารมาก
  • E955 ซูคราโลส ทดลองในสัตว์ · ผู้ชาย · ที่ปริมาณสูงกว่าที่ได้รับจากอาหารมาก
ยังไม่มีงานวิจัยในคน—
02

ข้อค้นพบ

64 ข้อ
  1. 1
  2. 2

    สรุปแล้วไม่มีผลการประเมินของหน่วยงาน

    EFSA (2015) ไม่พบความกังวลด้านพันธุกรรม มะเร็ง หรือพัฒนาการของ polysorbate และกำหนด ADI กลุ่ม 25 มก./กก. น้ำหนักตัว/วัน แต่ปริมาณที่เด็กวัยหัดเดินบางกลุ่มได้รับ (ราว 24.5) เข้าใกล้ค่า ADI มาก[5]

    E432 พอลิออกซิเอทิลีน (20) ซอร์บิแทนมอโนลอเรตE433 พอลิออกซิเอทิลีน (20) ซอร์บิแทนมอโนโอลีเอตE434 พอลิออกซิเอทิลีน (20) ซอร์บิแทนมอโนแพลมิเทตE435 พอลิออกซิเอทิลีน (20) ซอร์บิแทนมอโนสเตียเรตE436 พอลิออกซิเอทิลีน (20) ซอร์บิแทนไทรสเตียเรต

  3. 3

    สรุปแล้วอันตรายศึกษากลไก

    ผลมาจากเบนซีนที่เกิดเมื่อเบนโซเอตอยู่กับวิตามินซีในเครื่องดื่ม ไม่ใช่จากตัวเบนโซเอตเอง

    เบนโซเอตเมื่ออยู่ร่วมกับวิตามินซีในเครื่องดื่มสามารถเกิดเบนซีน (สารก่อมะเร็งในคน) ได้ โดยเฉพาะเมื่อโดนความร้อนและแสง การสำรวจเครื่องดื่ม 199 ตัวอย่างของ FDA พบส่วนใหญ่ไม่พบหรือต่ำกว่า 5 ppb และผลิตภัณฑ์ที่เกินถูกปรับสูตร[6,7]

    E210 กรดเบนโซอิกE211 โซเดียมเบนโซเอตE212 โพแทสเซียมเบนโซเอตE213 แคลเซียมเบนโซเอต

  4. 4

    สรุปแล้วอันตรายการประเมินของหน่วยงาน

    IARC จัดไนเตรต/ไนไตรต์ที่กินเข้าไปในสภาวะที่เกิดปฏิกิริยาไนโตรเซชันในร่างกายเป็นกลุ่ม 2A (น่าจะก่อมะเร็ง) เพราะไนไตรต์ทำปฏิกิริยากับเอมีนในกระเพาะเกิดสารไนโตรโซที่ก่อมะเร็ง[10]

    E249 โพแทสเซียมไนไทรต์E250 โซเดียมไนไทรต์E251 โซเดียมไนเตรตE252 ดินประสิว

  5. 5

    สรุปแล้วไม่มีผลการประเมินของหน่วยงาน

    EFSA ประเมินเกลือแอสปาร์แตม-อะเซซัลเฟม (E962) ใหม่ (เผยแพร่ ก.ย. 2026) พร้อมทบทวนพิษวิทยาของแอสปาร์แตม พบว่าไม่มีข้อกังวลต่อสุขภาพที่ระดับการใช้ปัจจุบัน ไม่มีข้อกังวลเรื่องทำลายสารพันธุกรรม ไม่มีหลักฐานว่าการบริโภคแอสปาร์แตมปัจจุบันก่อมะเร็ง ADI คงเดิม (แอสปาร์แตม 40, อะเซซัลเฟม-เค 15 มก./กก./วัน)[13,14]

    E950 แอซีซัลเฟมโพแทสเซียมE951 แอสปาร์แตมE962 เกลือแอสพาร์เทม-แอซีซัลเฟม

  6. 6

    สรุปแล้วผลผสมการประเมินของหน่วยงาน

    EFSA (2017) กำหนดค่า ADI ไนไตรต์ 0.07 มก./กก./วัน การได้รับจากวัตถุเจือปนไม่เกินค่านี้ ยกเว้นเด็กที่กินมากเกินเล็กน้อย ไนไตรต์ไม่ทำลายพันธุกรรมในร่างกาย แต่สารไนโตรซามีนในผลิตภัณฑ์เนื้อของผู้กินมากยังน่ากังวล และมีหลักฐานระบาดวิทยาเชื่อมกับมะเร็งกระเพาะและลำไส้ใหญ่[9]

    E249 โพแทสเซียมไนไทรต์E250 โซเดียมไนไทรต์

  7. 7

    สรุปแล้วอันตรายศึกษากลไก

    ผลมาจากอะคริลาไมด์ที่เกิดขึ้นระหว่างอบ ไม่ใช่จากตัวแอมโมเนียมคาร์บอเนตเอง

    แอมโมเนียมไบคาร์บอเนต (E503(ii)) ซึ่งเป็นผงฟูที่นิยมใช้ในบิสกิตกรอบและขนมปังขิง เร่งการเกิดสารอะคริลาไมด์ระหว่างอบอย่างชัดเจน การเปลี่ยนไปใช้โซเดียมไบคาร์บอเนตลดอะคริลาไมด์ในขนมปังขิงได้มากกว่า 60% การทดลองในระบบจำลองพบว่าแอมโมเนียเร่งให้น้ำตาลแตกตัวเป็นชิ้นส่วนไวปฏิกิริยาที่ไปทำปฏิกิริยากับกรดอะมิโนแอสพาราจีน ประเด็นจึงอยู่ที่อะคริลาไมด์ที่เกิดขึ้น ไม่ใช่ความเป็นพิษของเกลือแอมโมเนียมเอง[7,8]

    E503 แอมโมเนียมคาร์บอเนตE503(ii) แอมโมเนียมไบคาร์บอเนต

  8. 8

    สรุปแล้วไม่มีผลการประเมินของหน่วยงาน

    คาราเมลธรรมดา (E150a, ชนิดที่ 1) ทำโดยให้ความร้อนกับคาร์โบไฮเดรตโดยไม่ใช้สารแอมโมเนียมหรือซัลไฟต์ สิ่งเจือปนที่ทำให้สีคาราเมลถูกจับตา คือ 4-เมทิลอิมิดาโซล (4-MEI ซึ่งเกี่ยวข้องกับเนื้องอกปอดในหนู) และ THI เกิดระหว่างผลิตคาราเมลแอมโมเนีย (ชนิดที่ 3 E150c และชนิดที่ 4 E150d) ไม่ใช่คาราเมลธรรมดา EFSA (2011) กำหนด ADI รวมของสีคาราเมล 300 มก./กก./วัน และกำหนดค่าที่ต่ำกว่าเฉพาะคาราเมลแอมโมเนีย[6,8,9,10]

    E150a คาราเมลกลุ่ม 1 - คาราเมลธรรมดา

  9. 9

    สรุปแล้วอันตรายการประเมินของหน่วยงาน

    IARC จัดการดื่มแอลกอฮอล์เป็นสารก่อมะเร็งในคน (กลุ่ม 1) ทำให้เกิดมะเร็งช่องปาก คอ หลอดอาหาร ตับ ลำไส้ใหญ่ และเต้านมในผู้หญิง ข้อสรุปนี้หมายถึงการดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ส่วนเอทานอลที่ใช้เป็นตัวพากลิ่นหรือตัวทำละลายให้ปริมาณระดับมิลลิกรัม ซึ่งยังไม่มีหลักฐานเชื่อมโยงกับมะเร็ง[5]

    E1510 เอทานอล

  10. 10

    สรุปแล้วผลผสมการประเมินของหน่วยงาน

    EFSA (2012) กำหนด ADI ของเบตา-แคโรทีนและแคโรทีนผสมไม่ได้ เพราะสัตว์ฟันแทะเปลี่ยนเบตา-แคโรทีนเป็นวิตามินเอได้ดีกว่าคนมาก แต่เห็นว่าการใช้เป็นสีอาหารไม่เป็นข้อกังวล หากปริมาณจากสารเติมแต่งรวมกับผลิตภัณฑ์เสริมอาหารไม่เกินที่ได้จากอาหารปกติ (5–10 มก./วัน) เพื่อให้เบตา-แคโรทีนส่วนเสริมต่ำกว่า 15 มก./วัน ซึ่งเป็นระดับที่การศึกษาไม่พบความเสี่ยงมะเร็งเพิ่ม ส่วน JECFA ถอนค่า ADI 0–5 มก./กก. ในปี 2019 และระบุว่าอาจไม่มีทางกำหนด ADI กลุ่มได้เลย เพราะไม่สามารถเก็บข้อมูลในผู้สูบบุหรี่จัดได้อย่างมีจริยธรรม และในปี 2026 พบว่าค่าการได้รับสูงขึ้นแต่ประเมินนัยสำคัญไม่ได้เพราะไม่มี ADI[4,5]

    E160 แคโรทีนอยด์

  11. 11

    สรุปแล้วอันตรายทดลองสุ่มในคนคน

    การทดลองป้องกันโรคขนาดใหญ่ 2 ชิ้นพบว่าการเสริมเบตา-แคโรทีนเพิ่มมะเร็งปอดในกลุ่มเสี่ยงสูง ใน ATBC การเสริมวันละ 20 มก. เพิ่มอุบัติการณ์มะเร็งปอด 18% และการเสียชีวิตรวม 8% ในชายที่สูบบุหรี่ ส่วนใน CARET การเสริมเบตา-แคโรทีน 30 มก. ร่วมกับเรตินอลต่อวัน เพิ่มมะเร็งปอด 28% และการเสียชีวิตจากทุกสาเหตุ 17% จนต้องยุติการทดลองก่อนกำหนด ขนาดเหล่านี้เป็นระดับผลิตภัณฑ์เสริมอาหาร สูงกว่าที่ได้จากสีผสมอาหารหลายเท่า[6,7]

    E160 แคโรทีนอยด์

  12. 12

    สรุปแล้วไม่มีผลการประเมินของหน่วยงาน

    EFSA (2012) ไม่สามารถกำหนด ADI ของแคโรทีนผสมและเบตาแคโรทีนได้ เพราะสเปกยังไม่เพียงพอและข้อมูลจากหนูสะท้อนการเปลี่ยนเป็นวิตามินเอในคนได้ไม่ดี แต่เห็นว่าการใช้เป็นสีผสมอาหารไม่เป็นข้อกังวล ตราบใดที่ปริมาณจากสารเติมแต่งรวมกับอาหารเสริมไม่เกินระดับที่คนได้จากอาหารที่มีเบตาแคโรทีนตามธรรมชาติ (5–10 มก./วัน)[5]

    E160a บีตา-แคโรทีน

  13. 13

    สรุปแล้วอันตรายวิเคราะห์รวมหลายงานวิจัยคน

    การรวมงานทดลอง 9 ชิ้นพบว่าเบตาแคโรทีนแบบอาหารเสริมไม่ป้องกันมะเร็งชนิดใดเลย และที่ขนาด 20–30 มก./วัน เพิ่มมะเร็งปอด (RR 1.16) และมะเร็งกระเพาะ (RR 1.34) โดยเฉพาะในผู้สูบบุหรี่และคนงานที่สัมผัสแร่ใยหิน งานทบทวน Cochrane ของงานทดลองคุณภาพดียังพบการเสียชีวิตจากทุกสาเหตุเพิ่มขึ้นเล็กน้อย (RR 1.05) ทั้งหมดนี้เป็นขนาดอาหารเสริม EFSA ยอมรับการใช้เป็นสีผสมอาหารก็ต่อเมื่อรวมกับอาหารเสริมแล้วไม่เกิน 5–10 มก./วันที่ได้จากอาหารตามธรรมชาติ[5,9,10]

    E160a บีตา-แคโรทีน

  14. 14

    สรุปแล้วอันตรายทดลองสุ่มในคนคน

    งานทดลองใหญ่ 2 ชิ้นพบว่าอาหารเสริมเบตาแคโรทีนขนาดสูง (20–30 มก./วัน) เพิ่มมะเร็งปอดในผู้สูบบุหรี่ EFSA จึงยอมรับการใช้เป็นสี (E160a) เฉพาะเมื่อรวมกับอาหารเสริมแล้วไม่เกินปริมาณที่ได้จากอาหารปกติ (5–10 มก./วัน)[5,7,8]

    E160a บีตา-แคโรทีน

  15. 15

    สรุปแล้วอันตรายทดลองสุ่มในคนคน

    ในการทดลอง SELECT ชายสุขภาพดีที่กินวิตามินอีสังเคราะห์ (all-rac-แอลฟา-โทคอเฟอริลแอซีเทต) วันละ 400 IU ติดต่อกันหลายปี มีความเสี่ยงมะเร็งต่อมลูกหมากสูงกว่ากลุ่มยาหลอก 17% (HR 1.17) หรือเพิ่มขึ้นราว 1.6 รายต่อ 1,000 คน-ปี ส่วนซีลีเนียมเดี่ยวหรือร่วมกับวิตามินอีไม่ได้เปลี่ยนความเสี่ยงอย่างมีนัยสำคัญ[5]

    E307c ดีแอล-แอลฟา-โทคอเฟอรอล

  16. 16

    สรุปแล้วไม่มีผลการประเมินของหน่วยงาน

    EFSA สรุปไว้ในปี 2010 (และทบทวนซ้ำในความเห็นปี 2018) ว่าเกลือของ EDTA ไม่น่ากังวลเรื่องมะเร็ง โดยอิงการทดลองให้สัตว์กินระยะยาวทั้งไตรโซเดียม EDTA (สถาบันมะเร็งแห่งชาติสหรัฐฯ ปี 1977) แคลเซียมไดโซเดียม EDTA และไดโซเดียม EDTA โดยการทดลองในหนูแรท 2 ปีของแคลเซียมไดโซเดียม EDTA ที่ JECFA ทบทวน พบว่าอัตราการเกิดเนื้องอกไม่เพิ่มตามขนาดที่กิน EFSA ยังไม่พบความน่ากังวลด้านสารพันธุกรรมของไอรอน-EDTA และร่างกายดูดซึม EDTA จากทางเดินอาหารได้น้อย (ราว 5% ในชายสุขภาพดีที่กินปริมาณน้อย) ส่วนที่ดูดซึมได้จะไม่ถูกเปลี่ยนรูปและขับออกทางปัสสาวะ[6,7,8]

    E385 แคลเซียมไดโซเดียมเอทิลีนไดแอมีนเททระ แอซีเทต

  17. 17

    สรุปแล้วไม่มีผลการประเมินของหน่วยงาน

    EFSA (2017) ไม่พบผลเสีย การก่อมะเร็ง หรือพันธุกรรม ของ E471 และไม่ต้องกำหนด ADI ในปี 2021 ประเมินสำหรับทารกและพบว่าปริมาณจากนมผงใกล้เคียงกับที่มีในนมแม่ แต่แนะนำให้กำหนดเพดานสารปนเปื้อน เช่น glycidyl esters และ 3-MCPD[7,8]

    E471 โมโน- และไดกลีเซอไรด์ของกรดไขมัน

  18. 18

    สรุปแล้วไม่มีผลการประเมินของหน่วยงาน

    EFSA (2017) พบว่าโพลีกลีเซอรอลเอสเทอร์ถูกดูดซึมในรูปเดิมน้อยมาก และถูกย่อยเกือบหมดเป็นโพลีกลีเซอรอลกับกรดไขมันในลำไส้ ไม่พบผลเสียที่ทุกขนาดที่ทดสอบ (NOAEL 9,000 มก./กก./วันในการศึกษากึ่งเรื้อรัง และ 2,500 มก./กก./วันในการศึกษาระยะยาว) และไม่พบศักยภาพทำลายสารพันธุกรรม จึงสรุปว่าไม่เป็นข้อกังวลและไม่ต้องกำหนด ADI เป็นตัวเลข (JECFA กำหนด 25 มก./กก.) การติดตามผลปี 2022 ขอให้ลดเพดานโลหะหนัก และกำหนดเพดานกรดอีรูซิกกับสารปนเปื้อนจากกระบวนการผลิต 3-MCPD และไกลซิดิลเอสเทอร์[5,8]

    E475 พอลิกลีเซอรอลเอสเตอร์ของกรดไขมัน

  19. 19

    สรุปแล้วไม่มีผลการประเมินของหน่วยงาน

    EFSA (2017) ไม่พบการก่อมะเร็งหรือทำลายสารพันธุกรรมของ PGPR (ใช้มากในช็อกโกแลต) และปรับ ADI ขึ้นจาก 7.5 เป็น 25 มก./กก. น้ำหนักตัว/วัน ในปี 2022 แนะนำให้กำหนดเพดานสารปนเปื้อนจากกระบวนการผลิต เช่น glycidyl esters และ 3-MCPD[4,5]

    E476 พอลิกลีเซอรอลเอสเตอร์ของกรดริซิโนเลอิคที่ถูกอินเตอร์เอสเทอริไฟด์

  20. 20

    สรุปแล้วไม่มีผลการประเมินของหน่วยงาน

    EFSA ทบทวนกลุ่มซอร์บิแทนเอสเทอร์ (E491-E495) ในปี 2017 สรุปว่าไม่น่ากังวลเรื่องทำลายสารพันธุกรรม และการทดลองให้สัตว์กินระยะยาวไม่พบสัญญาณมะเร็ง: หนูเมาส์ที่กินอาหารผสมซอร์บิแทนมอโนสเตียเรตถึง 4% นาน 80 สัปดาห์ (ราว 5,200-6,700 มก./กก./วัน) ไม่มีเนื้องอกเพิ่มขึ้น ส่วนงานในหนูแรทระยะยาวแม้คุณภาพไม่พอใช้กำหนดค่า ADI ก็ไม่พบว่าก่อมะเร็ง[6,8]

    E491 ซอร์บิแทนมอโนสเตียเรต

  21. 21

    สรุปแล้วไม่มีผลการประเมินของหน่วยงาน

    ไดเมทิลโพลีไซลอกเซน (E900) สารป้องกันการเกิดฟองในน้ำมันทอดและเครื่องดื่มบางชนิด แทบไม่ถูกดูดซึมและถูกขับออกทางอุจจาระ EFSA (2020) ไม่พบพิษต่อระบบหรือความเป็นพิษต่อพันธุกรรมในการศึกษาระยะยาว ปรับ ADI จาก 1.5 เป็น 17 มก./กก./วัน และทุกกลุ่มได้รับต่ำกว่าค่านี้[5]

    E900 พอลิไดเมทิลไซลอกเซน

  22. 22

    สรุปแล้วอันตรายทดลองในสัตว์สัตว์

    โพแทสเซียมโบรเมต (E924) เป็นสารก่อมะเร็งที่สมบูรณ์ในหนู (เนื้องอกไต เยื่อบุช่องท้อง และต่อมไทรอยด์) และเป็นพิษต่อไตในคนเมื่อได้รับขนาดสูงแบบเป็นพิษ IARC จัดเป็นกลุ่ม 2B (อาจก่อมะเร็งในคน) โดยหลักการการอบควรเปลี่ยนเป็นโบรไมด์จนหมด แต่ยังพบสารตกค้างในขนมปังที่ขายในตลาดบางประเทศที่การควบคุมหละหลวม (เช่น ธากา บังกลาเทศ) รัฐแคลิฟอร์เนียห้ามใช้ในอาหารตั้งแต่ 1 ม.ค. 2027[13,14,15,16]

    E924 โพแทสเซียมโบรเมต ผิดกฎหมายไทย

  23. 23

    เริ่มมีสัญญาณอันตรายติดตามกลุ่มคนระยะยาวคน

    ข้อมูล NutriNet-Santé (2026) พบว่าผู้ที่ได้รับสารกันเสียหลายชนิดมาก เช่น โพแทสเซียมซอร์เบต ซัลไฟต์ โซเดียมไนไตรต์ โพแทสเซียมไนเตรต อะซีเตต และโซเดียมอีริทอร์เบต มีอุบัติการณ์มะเร็งโดยรวมหรือมะเร็งเต้านม/ต่อมลูกหมากสูงขึ้นเล็กน้อย (HR ~1.1–1.3) ขณะที่ 11 จาก 17 ชนิดไม่สัมพันธ์[6]

    E202 โพแทสเซียมซอร์เบตE224 โพแทสเซียมเมทาไบซัลไฟต์E250 โซเดียมไนไทรต์E252 ดินประสิวE260 กรดน้ำส้มE262 โซเดียมแอซิเตตE316 โซเดียมอีริทอร์เบต

  24. 24

    เริ่มมีสัญญาณประโยชน์ศึกษากลไก

    วิตามินซี (และอีริทอร์เบต) ยับยั้งการเกิดสารไนโตรโซจากไนไตรต์ทั้งในกระเพาะและในเนื้อหมักเกลือ จึงนิยมเติมในไส้กรอก/แฮม งานทดลองในคนและหนูสนับสนุนกลไกนี้[5,11,12]

    E300 วิตามินซีE315 กรดอีริทอร์บิกE316 โซเดียมอีริทอร์เบต

  25. 25

    เริ่มมีสัญญาณอันตรายติดตามกลุ่มคนระยะยาวคน

    NutriNet-Santé (2022): ผู้ที่ได้รับสารให้ความหวานสังเคราะห์มากมีความเสี่ยงมะเร็งโดยรวมสูงกว่าผู้ไม่บริโภค 13% (HR 1.13) โดยแอสปาร์แตม (1.15) และอะเซซัลเฟม-เค (1.13) สัมพันธ์ชัด และพบความเสี่ยงมะเร็งเต้านมสูงขึ้นด้วย ส่วนซูคราโลสไม่สัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญ[25]

    E950 แอซีซัลเฟมโพแทสเซียมE951 แอสปาร์แตมE955 ซูคราโลส

  26. 26

    เริ่มมีสัญญาณอันตรายติดตามกลุ่มคนระยะยาวคน

    การติดตามผู้ใหญ่ฝรั่งเศสกว่า 1 แสนคน พบว่าผู้ที่ได้รับสีผสมอาหารรวมมากมีอุบัติการณ์มะเร็งโดยรวมและมะเร็งเต้านมสูงขึ้นเล็กน้อย หลังปรับการทดสอบหลายครั้ง เหลือเพียงคาราเมลธรรมดา (E150a) และเบตาแคโรทีน (E160a) ที่ยังสัมพันธ์[11]

    E150a คาราเมลกลุ่ม 1 - คาราเมลธรรมดาE160a บีตา-แคโรทีน

  27. 27

    เริ่มมีสัญญาณอันตรายติดตามกลุ่มคนระยะยาวคน

    ข้อมูลผู้ใหญ่ฝรั่งเศสกว่า 1 แสนคน พบผู้ได้รับไนเตรตจากวัตถุเจือปนมากเสี่ยงมะเร็งเต้านมสูงขึ้น (HR 1.24) และผู้ได้รับไนไตรต์จากวัตถุเจือปนมากเสี่ยงมะเร็งต่อมลูกหมากสูงขึ้น (HR 1.58) ส่วนไนเตรตจากผักและน้ำไม่สัมพันธ์กับมะเร็ง[10]

    E250 โซเดียมไนไทรต์E252 ดินประสิว

  28. 28

    เริ่มมีสัญญาณอันตรายทดลองในสัตว์สัตว์

    ในหนูที่ถูกเหนี่ยวนำให้เกิดมะเร็งลำไส้ใหญ่จากการอักเสบ การได้รับ CMC หรือ polysorbate 80 เป็นประจำทำให้เกิดเนื้องอกมากขึ้น โดยสัมพันธ์กับจุลินทรีย์ที่สร้าง LPS และ flagellin มากขึ้น และถ่ายทอดผลได้ผ่านการย้ายจุลินทรีย์[8]

    E433 พอลิออกซิเอทิลีน (20) ซอร์บิแทนมอโนโอลีเอตE466 โซเดียมคาร์บอกซิเมทิลเซลลูโลส

  29. 29

    เริ่มมีสัญญาณประโยชน์รายงานผู้ป่วยคน

    ในงานทดลองแบบไขว้ขนาดเล็กที่ไม่ปกปิด การกินคลอโรฟิลล์บริสุทธิ์หรือคลอโรฟิลลิน 150 มก. พร้อมอะฟลาทอกซินบี 1 ขนาดน้อยมากที่ติดฉลากรังสี ทำให้การดูดซึมและระดับอะฟลาทอกซินในเลือดลดลงในอาสาสมัครอย่างน้อยหนึ่งในสามคน สอดคล้องกับงานในสัตว์ที่พบว่าคลอโรฟิลล์จับสารก่อมะเร็งไว้ในลำไส้[5]

    E140 คลอโรฟิลล์

  30. 30

    เริ่มมีสัญญาณประโยชน์ทดลองสุ่มในคนคน

    การทดลองแบบสุ่มปกปิดสองฝ่ายเทียบกับยาหลอกในชาวฉีตง ประเทศจีน (พื้นที่ที่ได้รับสารอะฟลาท็อกซินสูงและเป็นมะเร็งตับมาก) พบว่าการกินคลอโรฟิลลิน 100 มก. พร้อมอาหาร 3 มื้อต่อวัน ลดค่ามัธยฐานของสารอะฟลาท็อกซินที่จับกับดีเอ็นเอในปัสสาวะ (ตัวบ่งชี้ปริมาณสารก่อมะเร็งที่สัมพันธ์กับความเสี่ยงมะเร็งตับ) ลง 55% และไม่มีรายงานผลข้างเคียง แสดงว่าคลอโรฟิลลินอาจจับสารก่อมะเร็งในลำไส้ได้ แต่วัดเพียงตัวบ่งชี้ ไม่ได้วัดการเกิดมะเร็งจริง[4]

    E141 กลุ่มสารประกอบเชิงซ้อนของคอปเปอร์กับ คลอโรฟิลล์

  31. 31

    เริ่มมีสัญญาณอันตรายสำรวจภาคตัดขวางในคนคน

    งานวัด 4-MEI ในน้ำอัดลมสีคาราเมลพบตั้งแต่ราว 10 ถึง 960 ไมโครกรัม/ลิตร การดื่มบางยี่ห้อเป็นประจำอาจได้รับเกิน 29 ไมโครกรัม/วัน และกฎของแคลิฟอร์เนียช่วยลดระดับในผลิตภัณฑ์ได้[10]

    E150d คาราเมลกลุ่มที่ 4 – ซัลไฟต์แอมโมเนียคาราเมล

  32. 32

    เริ่มมีสัญญาณอันตรายศึกษากลไก

    ผลการตรวจผลิตภัณฑ์ถ่านและคาร์บอนเชิงพาณิชย์ 15 ชนิด (รวมเกรดวัตถุเจือปนอาหาร) ด้วยวิธีสกัดที่ปรับปรุงแล้ว พบสาร PAH สูงถึง 30 มก./กก. ผู้วิจัยชี้ว่าวิธีตรวจตามกฎหมายวัด PAH ได้ต่ำกว่าจริง ผลิตภัณฑ์บางตัวที่ผ่านเกณฑ์อาจไม่ผ่านหากใช้วิธีที่เหมาะสม[8]

    E153 คาร์บอนจากพืช

  33. 33

    เริ่มมีสัญญาณอันตรายทดลองสุ่มในคนคน

    ในการทดลอง SELECT ผู้ชายที่กินแอลฟา-โทโคฟีริลอะซีเตตสังเคราะห์ 400 IU/วัน มีความเสี่ยงมะเร็งต่อมลูกหมากสูงกว่ากลุ่มยาหลอก 17% (HR 1.17; 99% CI 1.004-1.36) หรือเพิ่มราว 1.6 รายต่อ 1,000 คน-ปี เมื่อติดตามนานขึ้น ส่วนซีลีเนียมเดี่ยวหรือคู่กับวิตามินอีไม่เปลี่ยนความเสี่ยงอย่างมีนัยสำคัญ งานนี้ทดสอบอาหารเสริมขนาดสูง ไม่ใช่โทโคฟีรอลปริมาณน้อยที่ใส่ในอาหารเพื่อกันหืน[6]

    E307 ดี-แอลฟา-โทคอเฟอรอล

  34. 34

    เริ่มมีสัญญาณอันตรายติดตามกลุ่มคนระยะยาวคน

    การบริโภคคาราจีแนนรวม (E407 และ E407a) มากขึ้นสัมพันธ์กับความเสี่ยงมะเร็งเต้านมที่สูงขึ้นราว 30% เมื่อเทียบกลุ่มบริโภคมากกับน้อย[19]

    E407 แคร์ราจีแนน

  35. 35

    เริ่มมีสัญญาณอันตรายติดตามกลุ่มคนระยะยาวคน

    ผู้ที่บริโภคโมโน-และไดกลีเซอไรด์ (E471) มากที่สุดมีความเสี่ยงมะเร็งโดยรวมสูงขึ้นราว 15% มะเร็งเต้านม 24% และมะเร็งต่อมลูกหมาก 46% เมื่อเทียบกับกลุ่มที่บริโภคน้อยที่สุด แต่ไม่พบความสัมพันธ์ของอิมัลซิไฟเออร์ชนิดใดกับมะเร็งลำไส้ใหญ่[12]

    E471 โมโน- และไดกลีเซอไรด์ของกรดไขมัน

  36. 36

    เริ่มมีสัญญาณอันตรายรายงานผู้ป่วยคน

    ได้รับสารจากการเคี้ยวหมากที่ป้ายปูน ไม่ใช่จากน้ำปูนใสในอาหาร

    ในปาปัวนิวกินี มะเร็งช่องปาก 77% จาก 169 รายเกิดตรงตำแหน่งที่ผู้เคี้ยวหมากป้ายปูนแดง/ปูนขาว ซึ่งทำให้ค่า pH สูงถึงราว 10 งานในห้องปฏิบัติการพบว่าแคลเซียมไฮดรอกไซด์อิสระเร่งการสร้างอนุมูลอิสระจากสารสกัดหมาก และพบเซลล์ที่มีไมโครนิวเคลียสเพิ่มขึ้นในกระพุ้งแก้มหนูแฮมสเตอร์ที่ได้ปูนร่วมกับหมาก รวมถึงในช่องปากผู้เคี้ยวหมากชาวอินเดีย ทั้งนี้ IARC จัดหมากพลูเป็นสารก่อมะเร็งในคน[5,6,7]

    E526 แคลเซียมไฮดรอกไซด์

  37. 37

    เริ่มมีสัญญาณอันตรายศึกษากลไก

    ผลมาจากเอทิลคาร์บาเมตที่เพิ่มขึ้นในขนมปัง ไม่ใช่จากตัวอะโซไดคาร์บอนาไมด์เอง

    นักเคมีของ FDA สหรัฐฯ พบว่าการใส่แอโซไดคาร์บอนาไมด์ที่ระดับสูงสุด 45 มก./กก. แป้ง ทำให้เอทิลคาร์บาเมต (ยูรีเทน ซึ่งน่าจะก่อมะเร็งในคน) ในขนมปังเพิ่มขึ้น 1-3 ไมโครกรัม/กก. และเพิ่มมากขึ้นเมื่อนำไปปิ้งหรือหมักนานขึ้น การเติมกรดแอสคอร์บิกช่วยลดการเพิ่มนี้ได้ ปริมาณที่เพิ่มยังน้อย และยังไม่มีงานวิจัยที่วัดผลต่อสุขภาพคน[8,9]

    E927 แอโซไดคาร์บอนาไมด์

  38. 38

    เริ่มมีสัญญาณอันตรายศึกษากลไก

    ซูคราโลสทนความร้อนได้น้อยกว่าที่เคยเชื่อ งานทบทวนและการทดลองแบบจำลองพบว่าสลายตัวที่อุณหภูมิอบ/ปรุงอาหาร (เริ่มไม่เสถียรที่ 85–90 °C นาน 1 ชม.) เกิดสารประกอบคลอรีน เช่น คลอโรโพรพานอล อาจรวมถึงไดออกซิน และทำให้โปรตีนถูกเติมคลอรีน แต่ยังไม่มีการประเมินความเสี่ยงที่ระดับการใช้จริง[32,35,36]

    E955 ซูคราโลส

  39. 39

    ยังถกเถียงผลผสมติดตามกลุ่มคนระยะยาวคน

    ในการวิเคราะห์อิมัลซิไฟเออร์กับมะเร็งของ NutriNet-Santé ไดฟอสเฟต (E450; มะเร็งเต้านมก่อนหมดประจำเดือน HR 1.45) โซเดียมไบคาร์บอเนต (E500(ii); มะเร็งเต้านมก่อนหมดประจำเดือน HR 1.48) และโพลีกลีเซอรอลเอสเทอร์ (E475; มะเร็งเต้านม HR 1.50) แสดงความสัมพันธ์ที่ไม่คงที่เมื่อทำการวิเคราะห์ความไว ผู้วิจัยจึงไม่ถือว่าน่าเชื่อถือ มีเพียง E471 และคาราจีแนนที่ให้สัญญาณสม่ำเสมอ[7]

    E450 ไดฟอสเฟตE475 พอลิกลีเซอรอลเอสเตอร์ของกรดไขมันE500 โซเดียมคาร์บอเนตE500(ii) โซเดียมไบคาร์บอเนต

  40. 40

    ยังถกเถียงอันตรายทดลองในสัตว์สัตว์

    ผลมาจาก 4-MEI ที่ปนมากับสีคาราเมลชนิดแอมโมเนีย

    4-MEI เป็นผลพลอยได้จากการผลิตคาราเมลชนิดแอมโมเนีย (E150c, E150d) ทำให้หนูไมซ์เกิดเนื้องอกปอดในการทดลอง 2 ปีของ NTP IARC จัดเป็นกลุ่ม 2B (อาจก่อมะเร็ง) และแคลิฟอร์เนียขึ้นบัญชี Prop 65 (ระดับไม่มีความเสี่ยงสำคัญ 29 ไมโครกรัม/วัน)[8,9,10]

    E150c คาราเมลกลุ่มที่ 3 – แอมโมเนียคาราเมลE150d คาราเมลกลุ่มที่ 4 – ซัลไฟต์แอมโมเนียคาราเมล

  41. 41

    ยังถกเถียงไม่มีผลติดตามกลุ่มคนระยะยาวคน

    การติดตามผู้ใหญ่ชาวดัตช์ 120,852 คน พบว่าการได้รับ BHA/BHT ในระดับปกติไม่เพิ่มความเสี่ยงมะเร็งกระเพาะอาหาร[8]

    E320 บิวทิเลเทดไฮดรอกซิแอนิโซลE321 บิวทิเลเทดไฮดรอกซิโทลูอีน

  42. 42

    ยังถกเถียงไม่มีผลการประเมินของหน่วยงาน

    EFSA ประเมินใหม่ในปี 2018 ไม่พบความกังวลด้านการทำลายสารพันธุกรรมหรือก่อมะเร็ง แต่เนื่องจากยังมีความไม่แน่นอนด้านเคมี การประเมินการได้รับ และข้อมูลทางชีวภาพ จึงกำหนดค่า ADI กลุ่ม 75 มก./กก. น้ำหนักตัว/วัน เป็นค่า 'ชั่วคราว' จนกว่าจะมีข้อมูลที่ดีกว่า[9]

    E407 แคร์ราจีแนนE407a สาหร่ายทะเลยูชิวมาแปรรูป

  43. 43

    ยังถกเถียงผลผสมการประเมินของหน่วยงาน

    FDA สหรัฐฯ เพิกถอนการอนุญาตสี Red No. 3 (เอริโทรซีน) ในอาหารเมื่อ 15 ม.ค. 2025 (ให้เวลาปรับสูตรถึง 15 ม.ค. 2027) ตามกฎหมาย Delaney ที่ห้ามสารก่อมะเร็งในสัตว์ทดลอง แม้ FDA ระบุว่ากลไกในหนูไม่เกิดในคน[18,19]

    E127 อีริโทรซิน

  44. 44

    ยังถกเถียงอันตรายทดลองในสัตว์สัตว์

    การศึกษาตลอดชีวิตในหนูแรทพบว่าหนูเพศผู้ที่กินอาหารผสมเอริโทรซีน 4% (ราว 2.5 ก./กก./วัน) มีต่อมไทรอยด์โตและเกิดเนื้องอกไทรอยด์มากขึ้น กลไกน่าจะมาจากสีไปรบกวนการเปลี่ยนฮอร์โมน T4 เป็น T3 ทำให้ TSH กระตุ้นต่อมไทรอยด์เรื้อรัง ไม่ใช่ทำลาย DNA โดยตรง[18,23]

    E127 อีริโทรซิน

  45. 45

    ยังถกเถียงประโยชน์วิเคราะห์รวมหลายงานวิจัยคน

    การวิเคราะห์อภิมาน 42 งานเชิงสังเกตพบว่าการได้รับไลโคปีนจากอาหารและระดับในเลือดที่สูงกว่าสัมพันธ์กับความเสี่ยงมะเร็งต่อมลูกหมากต่ำลงราว 12% และมีความสัมพันธ์ตามปริมาณจากอาหาร แต่ไม่สัมพันธ์กับมะเร็งระยะลุกลาม ขณะที่ Cochrane พบงานทดลองแบบสุ่มเพียง 3 งานขนาดเล็ก หลักฐานจึงยังไม่พอจะแนะนำไลโคปีนเพื่อป้องกันมะเร็ง[13,14]

    E160d ไลโคปีน

  46. 46

    ยังถกเถียงอันตรายทดลองในสัตว์สัตว์

    BHA ในอาหาร 2% ทำให้หนูแรทเกิดเนื้องอกและมะเร็งที่กระเพาะส่วนหน้า (forestomach) NTP สหรัฐฯ จึงจัดว่า 'คาดว่าก่อมะเร็งในคน' และ IARC จัดเป็นกลุ่ม 2B[9,10,11]

    E320 บิวทิเลเทดไฮดรอกซิแอนิโซล

  47. 47

    ยังถกเถียงอันตรายทดลองในสัตว์สัตว์

    โพลีจีแนน (poligeenan) คือคาราจีแนนที่ถูกย่อยด้วยกรดจนโมเลกุลเล็ก ทำให้เกิดแผลและเนื้องอกในลำไส้สัตว์ทดลอง และ IARC จัดเป็นสารที่อาจก่อมะเร็ง (กลุ่ม 2B) โพลีจีแนนไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้ในอาหาร ประเด็นที่ยังถกเถียงคือ คาราจีแนนเกรดอาหาร (E407) มีหรือถูกย่อยจนกลายเป็นโมเลกุลเล็กในลำไส้คนมากพอจะมีผลหรือไม่[7,9]

    E407 แคร์ราจีแนน

  48. 48

    ยังถกเถียงผลผสมทดลองในสัตว์สัตว์

    หนูแรทและหนูเมาส์ที่กินอาหารซึ่ง 79% เป็นเค้กจากแป้งที่ผ่านคลอรีน 1,250 หรือ 2,500 ppm ไม่พบมะเร็งที่เกิดจากการใช้คลอรีน แต่พบการเปลี่ยนแปลงบางอย่างตามขนาด (เอนไซม์ตับในหนูแรทเพศผู้ ม้ามเล็กลงในหนูแรทเพศเมีย หัวใจและไตหนักขึ้นและตายมากขึ้นช่วงท้ายในหนูเมาส์เพศเมีย) และไขมันที่มีคลอรีนจับอยู่สะสมในไขมันร่างกายตามระดับการใช้ งานในหนูเมาส์ต้องยุติก่อนกำหนดจึงมีข้อจำกัด[4,5]

    E925 คลอรีน

  49. 49

    ยังถกเถียงไม่มีผลการประเมินของหน่วยงาน

    เรื่องของเซมิคาร์บาไซด์ที่เกิดขึ้นระหว่างอบ ไม่ใช่ตัวอะโซไดคาร์บอนาไมด์เอง

    อะโซไดคาร์บอนาไมด์ (E927a) สารปรับปรุงแป้ง สลายตัวบางส่วนระหว่างอบเป็นเซมิคาร์บาไซด์ปริมาณเล็กน้อย ซึ่งก่อเนื้องอกในหนูเมื่อได้รับขนาดสูง EFSA (2005) สรุปว่าที่ระดับที่พบในอาหาร ศักยภาพก่อมะเร็งของเซมิคาร์บาไซด์ไม่เป็นข้อกังวลต่อสุขภาพคน ADA อนุญาตให้ใช้กับแป้งเฉพาะในบางประเทศ[11,15]

    E927a แอโซไดคาร์บอนาไมด์

  50. 50

    ยังถกเถียงผลผสมการประเมินของหน่วยงาน

    IARC (1999) จัดเบนโซอิลเปอร์ออกไซด์เป็นกลุ่ม 3 คือยังจัดไม่ได้ว่าก่อมะเร็งในคนหรือไม่ (หลักฐานในคนไม่เพียงพอ ในสัตว์มีจำกัด) สหรัฐฯ รับรองเป็น GRAS ใช้ฟอกสีแป้งสาลี นมสำหรับทำชีสบางชนิด และเวย์ โดยจำกัดแค่ตามหลักการผลิตที่ดี ขณะที่จีนห้ามใช้ในแป้งตั้งแต่ปี 2011 และไม่อยู่ในรายชื่อวัตถุเจือปนอาหารที่อนุญาตของสหราชอาณาจักร (ซึ่งอิงกฎหมาย EU 1333/2008)[6,7,8,9]

    E928 เบนโซอิลเปอร์ออกไซด์

  51. 51

    ยังถกเถียงผลผสมทดลองในสัตว์สัตว์

    ทาสารบนผิวหนังหนูทดลอง ไม่ใช่การกิน

    เบนโซอิลเปอร์ออกไซด์ไม่ได้ก่อมะเร็งด้วยตัวเองและก่อการกลายพันธุ์ได้น้อยหรือไม่ได้เลย แต่ทำหน้าที่ 'ส่งเสริม' ให้เกิดเนื้องอกบนผิวหนังหนูสายพันธุ์ไว (SENCAR) ที่ได้รับสารก่อมะเร็งตัวอื่นมาก่อน การศึกษาการก่อมะเร็งในสัตว์ฟันแทะอีก 23 ชิ้นให้ผลลบ และงานวิจัยแบบ case-control 2 ชิ้นไม่พบความสัมพันธ์กับมะเร็งผิวหนังในผู้ใช้รักษาสิว บทความทบทวนด้านพิษวิทยาเห็นว่าผลบนผิวหนังหนูนำมาใช้ประเมินความเสี่ยงในคนไม่ได้ และยังไม่มีการศึกษาทางปากที่เกี่ยวกับสารตกค้างในแป้ง[6,10]

    E928 เบนโซอิลเปอร์ออกไซด์

  52. 52

    ยังถกเถียงผลผสมติดตามกลุ่มคนระยะยาวคน

    ข้อมูลในคนเรื่องแอสปาร์แตมกับมะเร็งเม็ดเลือดยังไม่สอดคล้องกัน: NIH-AARP ไม่พบความสัมพันธ์กับมะเร็งระบบเลือดหรือเนื้องอกสมองแม้กิน ≥600 มก./วัน ส่วนกลุ่ม NHS/HPFS พบว่าน้ำอัดลมไดเอท ≥1 กระป๋อง/วัน สัมพันธ์กับมะเร็งต่อมน้ำเหลืองและมัยอีโลมาเฉพาะในผู้ชาย (น้ำอัดลมปกติก็สัมพันธ์ในผู้ชายด้วย)[19,20]

    E951 แอสปาร์แตม

  53. 53

    ยังถกเถียงผลผสมการประเมินของหน่วยงาน

    ก.ค. 2023: IARC จัดแอสปาร์แตมเป็น 'อาจก่อมะเร็งในคน' (กลุ่ม 2B) จากหลักฐานจำกัดเรื่องมะเร็งตับในคนและหลักฐานจำกัดในสัตว์ ขณะที่ JECFA ซึ่งประเมินความเสี่ยงจริง ยืนยัน ADI เดิม 0–40 มก./กก.น้ำหนักตัว/วัน โดย WHO ระบุว่าผู้ใหญ่ 70 กก. ต้องดื่มน้ำอัดลมไดเอทเกินราว 9–14 กระป๋องต่อวันจึงจะเกิน[24,25]

    E951 แอสปาร์แตม

  54. 54

    ยังถกเถียงอันตรายทดลองในสัตว์สัตว์

    การทดลองตลอดชีวิตในหนูแรทของสถาบัน Ramazzini (2006): การผสมแอสปาร์แตมในอาหารทำให้เกิดเนื้องอกร้ายเพิ่มขึ้น โดยเฉพาะมะเร็งต่อมน้ำเหลืองและมะเร็งเม็ดเลือดขาว และเพิ่มตามขนาด[32]

    E951 แอสปาร์แตม

  55. 55

    ถูกหักล้างอันตรายทดลองในสัตว์สัตว์

    ไซคลาเมตถูกห้ามในสหรัฐฯ ตั้งแต่ 1969–70 หลังพบเนื้องอกกระเพาะปัสสาวะในหนูที่กินส่วนผสมไซคลาเมต–แซคคาริน 10:1 ขนาดสูงมาก (2,600 มก./กก./วัน) ต่อมาการศึกษาในลิงนาน 24 ปี (100–500 มก./กก.) พบเนื้องอกประปรายและสรุปว่าไม่มีหลักฐานชัดว่าก่อมะเร็ง ไซคลาเมตยังอนุญาตใน EU (ADI 7 มก./กก./วัน) และ EFSA จะประเมินใหม่เสร็จราว มิ.ย. 2027[12,14,15,16]

    E952 กรดไซคลามิก

  56. 56

    ถูกหักล้างอันตรายทดลองในสัตว์สัตว์

    ผลเนื้องอกกระเพาะปัสสาวะจากแซคคารินขนาดสูงในยุค 1970 เกิดเฉพาะในหนูแรท ผ่านกลไกที่ไม่ทำลายสารพันธุกรรม (ตะกอนในปัสสาวะกระตุ้นการแบ่งตัวของเยื่อบุ) ซึ่งไม่พบในหนูเมาส์ แฮมสเตอร์ หรือลิง สหรัฐฯ ถอดแซคคารินออกจากรายชื่อสารที่อาจก่อมะเร็งในปี 2000 และยกเลิกฉลากเตือน การศึกษาแบบมีกลุ่มควบคุมขนาดใหญ่ในสหรัฐฯ (ผู้ป่วย 3,010 ราย) ก็ไม่พบมะเร็งกระเพาะปัสสาวะเพิ่มขึ้นโดยรวมในผู้ใช้สารให้ความหวาน[29,30,31]

    E954 แซกคารีน

  57. 57

    ถูกหักล้างอันตรายทดลองในสัตว์สัตว์

    การศึกษาของสถาบัน Ramazzini (2016) รายงานว่าหนูเมาส์ตัวผู้ที่ได้รับซูคราโลสตั้งแต่อยู่ในครรภ์จนตายตามธรรมชาติ เกิดมะเร็งระบบเลือด (ต่อมน้ำเหลือง/เม็ดเลือดขาว) มากขึ้น[39,40]

    E955 ซูคราโลส

  58. 58

    ยังไม่มีงานวิจัยในคนไม่พบงานวิจัย

    สี Citrus Red No. 2 (ใช้ในสหรัฐฯ เฉพาะย้อมเปลือกส้ม) ถูก IARC จัดเป็นกลุ่ม 2B จากข้อมูลสัตว์ทดลองเก่า แต่ไม่พบงานวิจัยด้านพิษวิทยาหรือในคนยุคใหม่ งานล่าสุดมีแค่วิธีตรวจวัด FDA ประกาศปี 2025 ว่าจะเริ่มเพิกถอนการอนุญาต[5,6,7]

    E121 ซิตรัสเรด 2

  59. 59

    ยังไม่มีงานวิจัยในคนไม่พบงานวิจัย

    ไม่พบงานวิจัยด้านสุขภาพในคนเกี่ยวกับบีตา-แอโพ-8'-แคโรทีนัลในฐานะสีผสมอาหาร งานในคนมีแค่เรื่องเมแทบอลิซึมของแคโรทีนอยด์ ซึ่งพบว่าสารนี้เกิดในปริมาณเล็กน้อยระหว่างการย่อยเบตาแคโรทีนในชายสุขภาพดี และตรวจไม่พบในเลือด ผลจากงานทดลองเบตาแคโรทีนขนาดสูงในผู้สูบบุหรี่จึงนำมาใช้ตรงๆ ไม่ได้[9,11]

    E160e บีตา-แอโพ-8'-แคโรทีนัล

  60. 60

    ยังไม่มีงานวิจัยในคนไม่พบงานวิจัย

    ไม่พบงานวิจัยในคนเกี่ยวกับโซเดียมซอร์เบต สัญญาณจากการติดตามประชากร NutriNet-Santé เกี่ยวกับซอร์เบตเป็นของโพแทสเซียมซอร์เบตซึ่งเป็นรูปที่ใช้จริงในอาหาร ส่วนโซเดียมซอร์เบตไม่คงตัวจึงแทบไม่ถูกใช้ในเชิงพาณิชย์[5,6]

    E201 โซเดียมซอร์เบต

  61. 61

    ยังไม่มีงานวิจัยในคนไม่พบงานวิจัย

    เฮกซามีน (E239) ปล่อยฟอร์มาลดีไฮด์ในสภาพกรด ใน EU อนุญาตเฉพาะชีส Provolone และ EFSA ประเมินใหม่ปี 2014 ไม่พบงานวิจัยในคนหรือในสัตว์ยุคใหม่เกี่ยวกับการกินเฮกซามีนกับผลต่อสุขภาพ[3]

    E239 เมธีนามีน

  62. 62

    ยังไม่มีงานวิจัยในคนไม่พบงานวิจัย

    ไดเมทิลไดคาร์บอเนต (E242) ใช้ฆ่าเชื้อในเครื่องดื่มแบบไม่ใช้ความร้อน และสลายเป็นเมทานอลกับคาร์บอนไดออกไซด์ ไม่พบงานวิจัยด้านพิษวิทยาหรือผลต่อสุขภาพในคน[4]

    E242 ไดเมทิล ไดคาร์บอเนต

  63. 63

    ยังไม่มีงานวิจัยในคนไม่พบงานวิจัย

    ยังไม่พบงานวิจัยในคนเกี่ยวกับการกินแป้งหรือเค้กที่ผ่านคลอรีน (ค้น PubMed 3 ต.ค. 2026) หลักฐานในคนเรื่องคลอรีนกับมะเร็งเป็นการสัมผัสคนละแบบ คือการดื่มน้ำประปาที่เติมคลอรีนเป็นเวลานาน ซึ่งผลพลอยได้จากการฆ่าเชื้อสัมพันธ์กับความเสี่ยงมะเร็งกระเพาะปัสสาวะสูงขึ้นปานกลาง (OR ราว 1.4 เมื่อดื่มระยะยาว) ไม่ควรนำผลนี้มาใช้กับการใช้คลอรีนในแป้งโดยตรง[6]

    E925 คลอรีน

  64. 64

    ยังไม่มีงานวิจัยในคนการประเมินของหน่วยงาน

    แอดแวนแทม สารให้ความหวานเข้มข้นสูงที่พัฒนาจากแอสปาร์แตม ได้รับการประเมินโดย EFSA ปี 2013 และ FDA อนุมัติปี 2014 (ADI 32.8 มก./กก./วัน) ยังไม่พบงานวิจัยอิสระในคนเรื่องผลต่อสุขภาพ หลักฐานมาจากเอกสารพิษวิทยาเพื่อขออนุญาตเท่านั้น[4,5]

    E969 แอดแวนเทม

03

เรื่องใกล้กัน

ความเป็นพิษต่อสารพันธุกรรม18 ข้อ →ใครควรระวัง · ผู้ชาย→ใครควรระวัง · ผู้ที่สูบบุหรี่→ใครควรระวัง · ทารก 0–6 เดือน→ใครควรระวัง · เด็กเล็ก 1–3 ปี→ใครควรระวัง · ผู้ใหญ่ 51–64 ปี→ใครควรระวัง · ผู้สูงอายุ 65 ปีขึ้นไป→ใครควรระวัง · เด็ก 4–8 ปี→ใครควรระวัง · ทารก 6–12 เดือน→ใครควรระวัง · ผู้หญิง→ใครควรระวัง · ฟีนิลคีโตนูเรีย (PKU)→