มะเร็ง
64 ข้อค้นพบ จากงานวิจัยที่ศึกษาสาร 73 ตัว
สารอื่นยังไม่มีข้อค้นพบเรื่องนี้ในฐานข้อมูล ซึ่งไม่ได้แปลว่าไม่มีผล · อัปเดต
ข้อมูลเพื่อการเรียนรู้ ไม่ใช่คำแนะนำทางการแพทย์
สรุปตามสถานะของหลักฐาน
| สถานะ | ทิศทาง | สารและสิ่งที่ศึกษา |
|---|---|---|
| สรุปแล้ว | −อันตราย |
|
| =ไม่มีผล |
| |
| ±ผลผสม |
| |
| เริ่มมีสัญญาณ | −อันตราย |
|
| +ประโยชน์ |
| |
| ยังถกเถียง | −อันตราย |
|
| =ไม่มีผล |
| |
| +ประโยชน์ |
| |
| ±ผลผสม |
| |
| ถูกหักล้าง | −อันตราย |
|
| ยังไม่มีงานวิจัยในคน | — |
|
ข้อค้นพบ
64 ข้อ- 1
EFSA (2020) ไม่พบผลเสียที่เกี่ยวข้องกับมนุษย์ของ E472a–f กลุ่ม a–c ไม่ต้องกำหนด ADI ส่วน d–f ใช้ ADI ตามกรดทาร์ทาริก และในปี 2025 สรุปว่า E472c ในนมผงทารกอายุต่ำกว่า 16 สัปดาห์ไม่มีข้อกังวล[4,7]
E472a เอสเตอร์ของกลีเซอรอลของกรดแอซีติกและกรดไขมันE472b เอสเตอร์ของกลีเซอรอลของกรดแล็กติกและกรดไขมันE472c เอสเตอร์ของกลีเซอรอลของกรดซิทริกและกรดไขมันE472d เอสเทอร์ของกลีเซอรอลของกรดทาร์ทาริกและกรดไขมันE472e เอสเตอร์ของกลีเซอรอลของกรดไดแอซีทิลทาร์ทาริกและกรดไขมันE472f เอสเทอร์ของกลีเซอรอลของกรดแอซีติก กรดทาร์ทาริก และกรดไขมัน
- 2
EFSA (2015) ไม่พบความกังวลด้านพันธุกรรม มะเร็ง หรือพัฒนาการของ polysorbate และกำหนด ADI กลุ่ม 25 มก./กก. น้ำหนักตัว/วัน แต่ปริมาณที่เด็กวัยหัดเดินบางกลุ่มได้รับ (ราว 24.5) เข้าใกล้ค่า ADI มาก[5]
E432 พอลิออกซิเอทิลีน (20) ซอร์บิแทนมอโนลอเรตE433 พอลิออกซิเอทิลีน (20) ซอร์บิแทนมอโนโอลีเอตE434 พอลิออกซิเอทิลีน (20) ซอร์บิแทนมอโนแพลมิเทตE435 พอลิออกซิเอทิลีน (20) ซอร์บิแทนมอโนสเตียเรตE436 พอลิออกซิเอทิลีน (20) ซอร์บิแทนไทรสเตียเรต
- 3
ผลมาจากเบนซีนที่เกิดเมื่อเบนโซเอตอยู่กับวิตามินซีในเครื่องดื่ม ไม่ใช่จากตัวเบนโซเอตเอง
เบนโซเอตเมื่ออยู่ร่วมกับวิตามินซีในเครื่องดื่มสามารถเกิดเบนซีน (สารก่อมะเร็งในคน) ได้ โดยเฉพาะเมื่อโดนความร้อนและแสง การสำรวจเครื่องดื่ม 199 ตัวอย่างของ FDA พบส่วนใหญ่ไม่พบหรือต่ำกว่า 5 ppb และผลิตภัณฑ์ที่เกินถูกปรับสูตร[6,7]
E210 กรดเบนโซอิกE211 โซเดียมเบนโซเอตE212 โพแทสเซียมเบนโซเอตE213 แคลเซียมเบนโซเอต
- 4
IARC จัดไนเตรต/ไนไตรต์ที่กินเข้าไปในสภาวะที่เกิดปฏิกิริยาไนโตรเซชันในร่างกายเป็นกลุ่ม 2A (น่าจะก่อมะเร็ง) เพราะไนไตรต์ทำปฏิกิริยากับเอมีนในกระเพาะเกิดสารไนโตรโซที่ก่อมะเร็ง[10]
E249 โพแทสเซียมไนไทรต์E250 โซเดียมไนไทรต์E251 โซเดียมไนเตรตE252 ดินประสิว
- 5
EFSA ประเมินเกลือแอสปาร์แตม-อะเซซัลเฟม (E962) ใหม่ (เผยแพร่ ก.ย. 2026) พร้อมทบทวนพิษวิทยาของแอสปาร์แตม พบว่าไม่มีข้อกังวลต่อสุขภาพที่ระดับการใช้ปัจจุบัน ไม่มีข้อกังวลเรื่องทำลายสารพันธุกรรม ไม่มีหลักฐานว่าการบริโภคแอสปาร์แตมปัจจุบันก่อมะเร็ง ADI คงเดิม (แอสปาร์แตม 40, อะเซซัลเฟม-เค 15 มก./กก./วัน)[13,14]
E950 แอซีซัลเฟมโพแทสเซียมE951 แอสปาร์แตมE962 เกลือแอสพาร์เทม-แอซีซัลเฟม
- 6
EFSA (2017) กำหนดค่า ADI ไนไตรต์ 0.07 มก./กก./วัน การได้รับจากวัตถุเจือปนไม่เกินค่านี้ ยกเว้นเด็กที่กินมากเกินเล็กน้อย ไนไตรต์ไม่ทำลายพันธุกรรมในร่างกาย แต่สารไนโตรซามีนในผลิตภัณฑ์เนื้อของผู้กินมากยังน่ากังวล และมีหลักฐานระบาดวิทยาเชื่อมกับมะเร็งกระเพาะและลำไส้ใหญ่[9]
- 7
ผลมาจากอะคริลาไมด์ที่เกิดขึ้นระหว่างอบ ไม่ใช่จากตัวแอมโมเนียมคาร์บอเนตเอง
แอมโมเนียมไบคาร์บอเนต (E503(ii)) ซึ่งเป็นผงฟูที่นิยมใช้ในบิสกิตกรอบและขนมปังขิง เร่งการเกิดสารอะคริลาไมด์ระหว่างอบอย่างชัดเจน การเปลี่ยนไปใช้โซเดียมไบคาร์บอเนตลดอะคริลาไมด์ในขนมปังขิงได้มากกว่า 60% การทดลองในระบบจำลองพบว่าแอมโมเนียเร่งให้น้ำตาลแตกตัวเป็นชิ้นส่วนไวปฏิกิริยาที่ไปทำปฏิกิริยากับกรดอะมิโนแอสพาราจีน ประเด็นจึงอยู่ที่อะคริลาไมด์ที่เกิดขึ้น ไม่ใช่ความเป็นพิษของเกลือแอมโมเนียมเอง[7,8]
- 8
คาราเมลธรรมดา (E150a, ชนิดที่ 1) ทำโดยให้ความร้อนกับคาร์โบไฮเดรตโดยไม่ใช้สารแอมโมเนียมหรือซัลไฟต์ สิ่งเจือปนที่ทำให้สีคาราเมลถูกจับตา คือ 4-เมทิลอิมิดาโซล (4-MEI ซึ่งเกี่ยวข้องกับเนื้องอกปอดในหนู) และ THI เกิดระหว่างผลิตคาราเมลแอมโมเนีย (ชนิดที่ 3 E150c และชนิดที่ 4 E150d) ไม่ใช่คาราเมลธรรมดา EFSA (2011) กำหนด ADI รวมของสีคาราเมล 300 มก./กก./วัน และกำหนดค่าที่ต่ำกว่าเฉพาะคาราเมลแอมโมเนีย[6,8,9,10]
- 9
IARC จัดการดื่มแอลกอฮอล์เป็นสารก่อมะเร็งในคน (กลุ่ม 1) ทำให้เกิดมะเร็งช่องปาก คอ หลอดอาหาร ตับ ลำไส้ใหญ่ และเต้านมในผู้หญิง ข้อสรุปนี้หมายถึงการดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ส่วนเอทานอลที่ใช้เป็นตัวพากลิ่นหรือตัวทำละลายให้ปริมาณระดับมิลลิกรัม ซึ่งยังไม่มีหลักฐานเชื่อมโยงกับมะเร็ง[5]
- 10
EFSA (2012) กำหนด ADI ของเบตา-แคโรทีนและแคโรทีนผสมไม่ได้ เพราะสัตว์ฟันแทะเปลี่ยนเบตา-แคโรทีนเป็นวิตามินเอได้ดีกว่าคนมาก แต่เห็นว่าการใช้เป็นสีอาหารไม่เป็นข้อกังวล หากปริมาณจากสารเติมแต่งรวมกับผลิตภัณฑ์เสริมอาหารไม่เกินที่ได้จากอาหารปกติ (5–10 มก./วัน) เพื่อให้เบตา-แคโรทีนส่วนเสริมต่ำกว่า 15 มก./วัน ซึ่งเป็นระดับที่การศึกษาไม่พบความเสี่ยงมะเร็งเพิ่ม ส่วน JECFA ถอนค่า ADI 0–5 มก./กก. ในปี 2019 และระบุว่าอาจไม่มีทางกำหนด ADI กลุ่มได้เลย เพราะไม่สามารถเก็บข้อมูลในผู้สูบบุหรี่จัดได้อย่างมีจริยธรรม และในปี 2026 พบว่าค่าการได้รับสูงขึ้นแต่ประเมินนัยสำคัญไม่ได้เพราะไม่มี ADI[4,5]
- 11
การทดลองป้องกันโรคขนาดใหญ่ 2 ชิ้นพบว่าการเสริมเบตา-แคโรทีนเพิ่มมะเร็งปอดในกลุ่มเสี่ยงสูง ใน ATBC การเสริมวันละ 20 มก. เพิ่มอุบัติการณ์มะเร็งปอด 18% และการเสียชีวิตรวม 8% ในชายที่สูบบุหรี่ ส่วนใน CARET การเสริมเบตา-แคโรทีน 30 มก. ร่วมกับเรตินอลต่อวัน เพิ่มมะเร็งปอด 28% และการเสียชีวิตจากทุกสาเหตุ 17% จนต้องยุติการทดลองก่อนกำหนด ขนาดเหล่านี้เป็นระดับผลิตภัณฑ์เสริมอาหาร สูงกว่าที่ได้จากสีผสมอาหารหลายเท่า[6,7]
- 12
EFSA (2012) ไม่สามารถกำหนด ADI ของแคโรทีนผสมและเบตาแคโรทีนได้ เพราะสเปกยังไม่เพียงพอและข้อมูลจากหนูสะท้อนการเปลี่ยนเป็นวิตามินเอในคนได้ไม่ดี แต่เห็นว่าการใช้เป็นสีผสมอาหารไม่เป็นข้อกังวล ตราบใดที่ปริมาณจากสารเติมแต่งรวมกับอาหารเสริมไม่เกินระดับที่คนได้จากอาหารที่มีเบตาแคโรทีนตามธรรมชาติ (5–10 มก./วัน)[5]
- 13
การรวมงานทดลอง 9 ชิ้นพบว่าเบตาแคโรทีนแบบอาหารเสริมไม่ป้องกันมะเร็งชนิดใดเลย และที่ขนาด 20–30 มก./วัน เพิ่มมะเร็งปอด (RR 1.16) และมะเร็งกระเพาะ (RR 1.34) โดยเฉพาะในผู้สูบบุหรี่และคนงานที่สัมผัสแร่ใยหิน งานทบทวน Cochrane ของงานทดลองคุณภาพดียังพบการเสียชีวิตจากทุกสาเหตุเพิ่มขึ้นเล็กน้อย (RR 1.05) ทั้งหมดนี้เป็นขนาดอาหารเสริม EFSA ยอมรับการใช้เป็นสีผสมอาหารก็ต่อเมื่อรวมกับอาหารเสริมแล้วไม่เกิน 5–10 มก./วันที่ได้จากอาหารตามธรรมชาติ[5,9,10]
- 14
- 15
ในการทดลอง SELECT ชายสุขภาพดีที่กินวิตามินอีสังเคราะห์ (all-rac-แอลฟา-โทคอเฟอริลแอซีเทต) วันละ 400 IU ติดต่อกันหลายปี มีความเสี่ยงมะเร็งต่อมลูกหมากสูงกว่ากลุ่มยาหลอก 17% (HR 1.17) หรือเพิ่มขึ้นราว 1.6 รายต่อ 1,000 คน-ปี ส่วนซีลีเนียมเดี่ยวหรือร่วมกับวิตามินอีไม่ได้เปลี่ยนความเสี่ยงอย่างมีนัยสำคัญ[5]
- 16
EFSA สรุปไว้ในปี 2010 (และทบทวนซ้ำในความเห็นปี 2018) ว่าเกลือของ EDTA ไม่น่ากังวลเรื่องมะเร็ง โดยอิงการทดลองให้สัตว์กินระยะยาวทั้งไตรโซเดียม EDTA (สถาบันมะเร็งแห่งชาติสหรัฐฯ ปี 1977) แคลเซียมไดโซเดียม EDTA และไดโซเดียม EDTA โดยการทดลองในหนูแรท 2 ปีของแคลเซียมไดโซเดียม EDTA ที่ JECFA ทบทวน พบว่าอัตราการเกิดเนื้องอกไม่เพิ่มตามขนาดที่กิน EFSA ยังไม่พบความน่ากังวลด้านสารพันธุกรรมของไอรอน-EDTA และร่างกายดูดซึม EDTA จากทางเดินอาหารได้น้อย (ราว 5% ในชายสุขภาพดีที่กินปริมาณน้อย) ส่วนที่ดูดซึมได้จะไม่ถูกเปลี่ยนรูปและขับออกทางปัสสาวะ[6,7,8]
- 17
- 18
EFSA (2017) พบว่าโพลีกลีเซอรอลเอสเทอร์ถูกดูดซึมในรูปเดิมน้อยมาก และถูกย่อยเกือบหมดเป็นโพลีกลีเซอรอลกับกรดไขมันในลำไส้ ไม่พบผลเสียที่ทุกขนาดที่ทดสอบ (NOAEL 9,000 มก./กก./วันในการศึกษากึ่งเรื้อรัง และ 2,500 มก./กก./วันในการศึกษาระยะยาว) และไม่พบศักยภาพทำลายสารพันธุกรรม จึงสรุปว่าไม่เป็นข้อกังวลและไม่ต้องกำหนด ADI เป็นตัวเลข (JECFA กำหนด 25 มก./กก.) การติดตามผลปี 2022 ขอให้ลดเพดานโลหะหนัก และกำหนดเพดานกรดอีรูซิกกับสารปนเปื้อนจากกระบวนการผลิต 3-MCPD และไกลซิดิลเอสเทอร์[5,8]
- 19
EFSA (2017) ไม่พบการก่อมะเร็งหรือทำลายสารพันธุกรรมของ PGPR (ใช้มากในช็อกโกแลต) และปรับ ADI ขึ้นจาก 7.5 เป็น 25 มก./กก. น้ำหนักตัว/วัน ในปี 2022 แนะนำให้กำหนดเพดานสารปนเปื้อนจากกระบวนการผลิต เช่น glycidyl esters และ 3-MCPD[4,5]
E476 พอลิกลีเซอรอลเอสเตอร์ของกรดริซิโนเลอิคที่ถูกอินเตอร์เอสเทอริไฟด์
- 20
EFSA ทบทวนกลุ่มซอร์บิแทนเอสเทอร์ (E491-E495) ในปี 2017 สรุปว่าไม่น่ากังวลเรื่องทำลายสารพันธุกรรม และการทดลองให้สัตว์กินระยะยาวไม่พบสัญญาณมะเร็ง: หนูเมาส์ที่กินอาหารผสมซอร์บิแทนมอโนสเตียเรตถึง 4% นาน 80 สัปดาห์ (ราว 5,200-6,700 มก./กก./วัน) ไม่มีเนื้องอกเพิ่มขึ้น ส่วนงานในหนูแรทระยะยาวแม้คุณภาพไม่พอใช้กำหนดค่า ADI ก็ไม่พบว่าก่อมะเร็ง[6,8]
- 21
ไดเมทิลโพลีไซลอกเซน (E900) สารป้องกันการเกิดฟองในน้ำมันทอดและเครื่องดื่มบางชนิด แทบไม่ถูกดูดซึมและถูกขับออกทางอุจจาระ EFSA (2020) ไม่พบพิษต่อระบบหรือความเป็นพิษต่อพันธุกรรมในการศึกษาระยะยาว ปรับ ADI จาก 1.5 เป็น 17 มก./กก./วัน และทุกกลุ่มได้รับต่ำกว่าค่านี้[5]
- 22
โพแทสเซียมโบรเมต (E924) เป็นสารก่อมะเร็งที่สมบูรณ์ในหนู (เนื้องอกไต เยื่อบุช่องท้อง และต่อมไทรอยด์) และเป็นพิษต่อไตในคนเมื่อได้รับขนาดสูงแบบเป็นพิษ IARC จัดเป็นกลุ่ม 2B (อาจก่อมะเร็งในคน) โดยหลักการการอบควรเปลี่ยนเป็นโบรไมด์จนหมด แต่ยังพบสารตกค้างในขนมปังที่ขายในตลาดบางประเทศที่การควบคุมหละหลวม (เช่น ธากา บังกลาเทศ) รัฐแคลิฟอร์เนียห้ามใช้ในอาหารตั้งแต่ 1 ม.ค. 2027[13,14,15,16]
E924 โพแทสเซียมโบรเมต ผิดกฎหมายไทย
- 23
ข้อมูล NutriNet-Santé (2026) พบว่าผู้ที่ได้รับสารกันเสียหลายชนิดมาก เช่น โพแทสเซียมซอร์เบต ซัลไฟต์ โซเดียมไนไตรต์ โพแทสเซียมไนเตรต อะซีเตต และโซเดียมอีริทอร์เบต มีอุบัติการณ์มะเร็งโดยรวมหรือมะเร็งเต้านม/ต่อมลูกหมากสูงขึ้นเล็กน้อย (HR ~1.1–1.3) ขณะที่ 11 จาก 17 ชนิดไม่สัมพันธ์[6]
E202 โพแทสเซียมซอร์เบตE224 โพแทสเซียมเมทาไบซัลไฟต์E250 โซเดียมไนไทรต์E252 ดินประสิวE260 กรดน้ำส้มE262 โซเดียมแอซิเตตE316 โซเดียมอีริทอร์เบต
- 24
- 25
NutriNet-Santé (2022): ผู้ที่ได้รับสารให้ความหวานสังเคราะห์มากมีความเสี่ยงมะเร็งโดยรวมสูงกว่าผู้ไม่บริโภค 13% (HR 1.13) โดยแอสปาร์แตม (1.15) และอะเซซัลเฟม-เค (1.13) สัมพันธ์ชัด และพบความเสี่ยงมะเร็งเต้านมสูงขึ้นด้วย ส่วนซูคราโลสไม่สัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญ[25]
- 26
การติดตามผู้ใหญ่ฝรั่งเศสกว่า 1 แสนคน พบว่าผู้ที่ได้รับสีผสมอาหารรวมมากมีอุบัติการณ์มะเร็งโดยรวมและมะเร็งเต้านมสูงขึ้นเล็กน้อย หลังปรับการทดสอบหลายครั้ง เหลือเพียงคาราเมลธรรมดา (E150a) และเบตาแคโรทีน (E160a) ที่ยังสัมพันธ์[11]
- 27
ข้อมูลผู้ใหญ่ฝรั่งเศสกว่า 1 แสนคน พบผู้ได้รับไนเตรตจากวัตถุเจือปนมากเสี่ยงมะเร็งเต้านมสูงขึ้น (HR 1.24) และผู้ได้รับไนไตรต์จากวัตถุเจือปนมากเสี่ยงมะเร็งต่อมลูกหมากสูงขึ้น (HR 1.58) ส่วนไนเตรตจากผักและน้ำไม่สัมพันธ์กับมะเร็ง[10]
- 28
ในหนูที่ถูกเหนี่ยวนำให้เกิดมะเร็งลำไส้ใหญ่จากการอักเสบ การได้รับ CMC หรือ polysorbate 80 เป็นประจำทำให้เกิดเนื้องอกมากขึ้น โดยสัมพันธ์กับจุลินทรีย์ที่สร้าง LPS และ flagellin มากขึ้น และถ่ายทอดผลได้ผ่านการย้ายจุลินทรีย์[8]
E433 พอลิออกซิเอทิลีน (20) ซอร์บิแทนมอโนโอลีเอตE466 โซเดียมคาร์บอกซิเมทิลเซลลูโลส
- 29
ในงานทดลองแบบไขว้ขนาดเล็กที่ไม่ปกปิด การกินคลอโรฟิลล์บริสุทธิ์หรือคลอโรฟิลลิน 150 มก. พร้อมอะฟลาทอกซินบี 1 ขนาดน้อยมากที่ติดฉลากรังสี ทำให้การดูดซึมและระดับอะฟลาทอกซินในเลือดลดลงในอาสาสมัครอย่างน้อยหนึ่งในสามคน สอดคล้องกับงานในสัตว์ที่พบว่าคลอโรฟิลล์จับสารก่อมะเร็งไว้ในลำไส้[5]
- 30
การทดลองแบบสุ่มปกปิดสองฝ่ายเทียบกับยาหลอกในชาวฉีตง ประเทศจีน (พื้นที่ที่ได้รับสารอะฟลาท็อกซินสูงและเป็นมะเร็งตับมาก) พบว่าการกินคลอโรฟิลลิน 100 มก. พร้อมอาหาร 3 มื้อต่อวัน ลดค่ามัธยฐานของสารอะฟลาท็อกซินที่จับกับดีเอ็นเอในปัสสาวะ (ตัวบ่งชี้ปริมาณสารก่อมะเร็งที่สัมพันธ์กับความเสี่ยงมะเร็งตับ) ลง 55% และไม่มีรายงานผลข้างเคียง แสดงว่าคลอโรฟิลลินอาจจับสารก่อมะเร็งในลำไส้ได้ แต่วัดเพียงตัวบ่งชี้ ไม่ได้วัดการเกิดมะเร็งจริง[4]
- 31
งานวัด 4-MEI ในน้ำอัดลมสีคาราเมลพบตั้งแต่ราว 10 ถึง 960 ไมโครกรัม/ลิตร การดื่มบางยี่ห้อเป็นประจำอาจได้รับเกิน 29 ไมโครกรัม/วัน และกฎของแคลิฟอร์เนียช่วยลดระดับในผลิตภัณฑ์ได้[10]
- 32
ผลการตรวจผลิตภัณฑ์ถ่านและคาร์บอนเชิงพาณิชย์ 15 ชนิด (รวมเกรดวัตถุเจือปนอาหาร) ด้วยวิธีสกัดที่ปรับปรุงแล้ว พบสาร PAH สูงถึง 30 มก./กก. ผู้วิจัยชี้ว่าวิธีตรวจตามกฎหมายวัด PAH ได้ต่ำกว่าจริง ผลิตภัณฑ์บางตัวที่ผ่านเกณฑ์อาจไม่ผ่านหากใช้วิธีที่เหมาะสม[8]
- 33
ในการทดลอง SELECT ผู้ชายที่กินแอลฟา-โทโคฟีริลอะซีเตตสังเคราะห์ 400 IU/วัน มีความเสี่ยงมะเร็งต่อมลูกหมากสูงกว่ากลุ่มยาหลอก 17% (HR 1.17; 99% CI 1.004-1.36) หรือเพิ่มราว 1.6 รายต่อ 1,000 คน-ปี เมื่อติดตามนานขึ้น ส่วนซีลีเนียมเดี่ยวหรือคู่กับวิตามินอีไม่เปลี่ยนความเสี่ยงอย่างมีนัยสำคัญ งานนี้ทดสอบอาหารเสริมขนาดสูง ไม่ใช่โทโคฟีรอลปริมาณน้อยที่ใส่ในอาหารเพื่อกันหืน[6]
- 34
การบริโภคคาราจีแนนรวม (E407 และ E407a) มากขึ้นสัมพันธ์กับความเสี่ยงมะเร็งเต้านมที่สูงขึ้นราว 30% เมื่อเทียบกลุ่มบริโภคมากกับน้อย[19]
- 35
ผู้ที่บริโภคโมโน-และไดกลีเซอไรด์ (E471) มากที่สุดมีความเสี่ยงมะเร็งโดยรวมสูงขึ้นราว 15% มะเร็งเต้านม 24% และมะเร็งต่อมลูกหมาก 46% เมื่อเทียบกับกลุ่มที่บริโภคน้อยที่สุด แต่ไม่พบความสัมพันธ์ของอิมัลซิไฟเออร์ชนิดใดกับมะเร็งลำไส้ใหญ่[12]
- 36
ได้รับสารจากการเคี้ยวหมากที่ป้ายปูน ไม่ใช่จากน้ำปูนใสในอาหาร
ในปาปัวนิวกินี มะเร็งช่องปาก 77% จาก 169 รายเกิดตรงตำแหน่งที่ผู้เคี้ยวหมากป้ายปูนแดง/ปูนขาว ซึ่งทำให้ค่า pH สูงถึงราว 10 งานในห้องปฏิบัติการพบว่าแคลเซียมไฮดรอกไซด์อิสระเร่งการสร้างอนุมูลอิสระจากสารสกัดหมาก และพบเซลล์ที่มีไมโครนิวเคลียสเพิ่มขึ้นในกระพุ้งแก้มหนูแฮมสเตอร์ที่ได้ปูนร่วมกับหมาก รวมถึงในช่องปากผู้เคี้ยวหมากชาวอินเดีย ทั้งนี้ IARC จัดหมากพลูเป็นสารก่อมะเร็งในคน[5,6,7]
- 37
ผลมาจากเอทิลคาร์บาเมตที่เพิ่มขึ้นในขนมปัง ไม่ใช่จากตัวอะโซไดคาร์บอนาไมด์เอง
นักเคมีของ FDA สหรัฐฯ พบว่าการใส่แอโซไดคาร์บอนาไมด์ที่ระดับสูงสุด 45 มก./กก. แป้ง ทำให้เอทิลคาร์บาเมต (ยูรีเทน ซึ่งน่าจะก่อมะเร็งในคน) ในขนมปังเพิ่มขึ้น 1-3 ไมโครกรัม/กก. และเพิ่มมากขึ้นเมื่อนำไปปิ้งหรือหมักนานขึ้น การเติมกรดแอสคอร์บิกช่วยลดการเพิ่มนี้ได้ ปริมาณที่เพิ่มยังน้อย และยังไม่มีงานวิจัยที่วัดผลต่อสุขภาพคน[8,9]
- 38
- 39
ในการวิเคราะห์อิมัลซิไฟเออร์กับมะเร็งของ NutriNet-Santé ไดฟอสเฟต (E450; มะเร็งเต้านมก่อนหมดประจำเดือน HR 1.45) โซเดียมไบคาร์บอเนต (E500(ii); มะเร็งเต้านมก่อนหมดประจำเดือน HR 1.48) และโพลีกลีเซอรอลเอสเทอร์ (E475; มะเร็งเต้านม HR 1.50) แสดงความสัมพันธ์ที่ไม่คงที่เมื่อทำการวิเคราะห์ความไว ผู้วิจัยจึงไม่ถือว่าน่าเชื่อถือ มีเพียง E471 และคาราจีแนนที่ให้สัญญาณสม่ำเสมอ[7]
E450 ไดฟอสเฟตE475 พอลิกลีเซอรอลเอสเตอร์ของกรดไขมันE500 โซเดียมคาร์บอเนตE500(ii) โซเดียมไบคาร์บอเนต
- 40
ผลมาจาก 4-MEI ที่ปนมากับสีคาราเมลชนิดแอมโมเนีย
4-MEI เป็นผลพลอยได้จากการผลิตคาราเมลชนิดแอมโมเนีย (E150c, E150d) ทำให้หนูไมซ์เกิดเนื้องอกปอดในการทดลอง 2 ปีของ NTP IARC จัดเป็นกลุ่ม 2B (อาจก่อมะเร็ง) และแคลิฟอร์เนียขึ้นบัญชี Prop 65 (ระดับไม่มีความเสี่ยงสำคัญ 29 ไมโครกรัม/วัน)[8,9,10]
E150c คาราเมลกลุ่มที่ 3 – แอมโมเนียคาราเมลE150d คาราเมลกลุ่มที่ 4 – ซัลไฟต์แอมโมเนียคาราเมล
- 41
การติดตามผู้ใหญ่ชาวดัตช์ 120,852 คน พบว่าการได้รับ BHA/BHT ในระดับปกติไม่เพิ่มความเสี่ยงมะเร็งกระเพาะอาหาร[8]
E320 บิวทิเลเทดไฮดรอกซิแอนิโซลE321 บิวทิเลเทดไฮดรอกซิโทลูอีน
- 42
EFSA ประเมินใหม่ในปี 2018 ไม่พบความกังวลด้านการทำลายสารพันธุกรรมหรือก่อมะเร็ง แต่เนื่องจากยังมีความไม่แน่นอนด้านเคมี การประเมินการได้รับ และข้อมูลทางชีวภาพ จึงกำหนดค่า ADI กลุ่ม 75 มก./กก. น้ำหนักตัว/วัน เป็นค่า 'ชั่วคราว' จนกว่าจะมีข้อมูลที่ดีกว่า[9]
- 43
- 44
- 45
การวิเคราะห์อภิมาน 42 งานเชิงสังเกตพบว่าการได้รับไลโคปีนจากอาหารและระดับในเลือดที่สูงกว่าสัมพันธ์กับความเสี่ยงมะเร็งต่อมลูกหมากต่ำลงราว 12% และมีความสัมพันธ์ตามปริมาณจากอาหาร แต่ไม่สัมพันธ์กับมะเร็งระยะลุกลาม ขณะที่ Cochrane พบงานทดลองแบบสุ่มเพียง 3 งานขนาดเล็ก หลักฐานจึงยังไม่พอจะแนะนำไลโคปีนเพื่อป้องกันมะเร็ง[13,14]
- 46
- 47
โพลีจีแนน (poligeenan) คือคาราจีแนนที่ถูกย่อยด้วยกรดจนโมเลกุลเล็ก ทำให้เกิดแผลและเนื้องอกในลำไส้สัตว์ทดลอง และ IARC จัดเป็นสารที่อาจก่อมะเร็ง (กลุ่ม 2B) โพลีจีแนนไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้ในอาหาร ประเด็นที่ยังถกเถียงคือ คาราจีแนนเกรดอาหาร (E407) มีหรือถูกย่อยจนกลายเป็นโมเลกุลเล็กในลำไส้คนมากพอจะมีผลหรือไม่[7,9]
- 48
หนูแรทและหนูเมาส์ที่กินอาหารซึ่ง 79% เป็นเค้กจากแป้งที่ผ่านคลอรีน 1,250 หรือ 2,500 ppm ไม่พบมะเร็งที่เกิดจากการใช้คลอรีน แต่พบการเปลี่ยนแปลงบางอย่างตามขนาด (เอนไซม์ตับในหนูแรทเพศผู้ ม้ามเล็กลงในหนูแรทเพศเมีย หัวใจและไตหนักขึ้นและตายมากขึ้นช่วงท้ายในหนูเมาส์เพศเมีย) และไขมันที่มีคลอรีนจับอยู่สะสมในไขมันร่างกายตามระดับการใช้ งานในหนูเมาส์ต้องยุติก่อนกำหนดจึงมีข้อจำกัด[4,5]
- 49
เรื่องของเซมิคาร์บาไซด์ที่เกิดขึ้นระหว่างอบ ไม่ใช่ตัวอะโซไดคาร์บอนาไมด์เอง
อะโซไดคาร์บอนาไมด์ (E927a) สารปรับปรุงแป้ง สลายตัวบางส่วนระหว่างอบเป็นเซมิคาร์บาไซด์ปริมาณเล็กน้อย ซึ่งก่อเนื้องอกในหนูเมื่อได้รับขนาดสูง EFSA (2005) สรุปว่าที่ระดับที่พบในอาหาร ศักยภาพก่อมะเร็งของเซมิคาร์บาไซด์ไม่เป็นข้อกังวลต่อสุขภาพคน ADA อนุญาตให้ใช้กับแป้งเฉพาะในบางประเทศ[11,15]
- 50
IARC (1999) จัดเบนโซอิลเปอร์ออกไซด์เป็นกลุ่ม 3 คือยังจัดไม่ได้ว่าก่อมะเร็งในคนหรือไม่ (หลักฐานในคนไม่เพียงพอ ในสัตว์มีจำกัด) สหรัฐฯ รับรองเป็น GRAS ใช้ฟอกสีแป้งสาลี นมสำหรับทำชีสบางชนิด และเวย์ โดยจำกัดแค่ตามหลักการผลิตที่ดี ขณะที่จีนห้ามใช้ในแป้งตั้งแต่ปี 2011 และไม่อยู่ในรายชื่อวัตถุเจือปนอาหารที่อนุญาตของสหราชอาณาจักร (ซึ่งอิงกฎหมาย EU 1333/2008)[6,7,8,9]
- 51
ทาสารบนผิวหนังหนูทดลอง ไม่ใช่การกิน
เบนโซอิลเปอร์ออกไซด์ไม่ได้ก่อมะเร็งด้วยตัวเองและก่อการกลายพันธุ์ได้น้อยหรือไม่ได้เลย แต่ทำหน้าที่ 'ส่งเสริม' ให้เกิดเนื้องอกบนผิวหนังหนูสายพันธุ์ไว (SENCAR) ที่ได้รับสารก่อมะเร็งตัวอื่นมาก่อน การศึกษาการก่อมะเร็งในสัตว์ฟันแทะอีก 23 ชิ้นให้ผลลบ และงานวิจัยแบบ case-control 2 ชิ้นไม่พบความสัมพันธ์กับมะเร็งผิวหนังในผู้ใช้รักษาสิว บทความทบทวนด้านพิษวิทยาเห็นว่าผลบนผิวหนังหนูนำมาใช้ประเมินความเสี่ยงในคนไม่ได้ และยังไม่มีการศึกษาทางปากที่เกี่ยวกับสารตกค้างในแป้ง[6,10]
- 52
- 53
- 54
การทดลองตลอดชีวิตในหนูแรทของสถาบัน Ramazzini (2006): การผสมแอสปาร์แตมในอาหารทำให้เกิดเนื้องอกร้ายเพิ่มขึ้น โดยเฉพาะมะเร็งต่อมน้ำเหลืองและมะเร็งเม็ดเลือดขาว และเพิ่มตามขนาด[32]
- 55
ไซคลาเมตถูกห้ามในสหรัฐฯ ตั้งแต่ 1969–70 หลังพบเนื้องอกกระเพาะปัสสาวะในหนูที่กินส่วนผสมไซคลาเมต–แซคคาริน 10:1 ขนาดสูงมาก (2,600 มก./กก./วัน) ต่อมาการศึกษาในลิงนาน 24 ปี (100–500 มก./กก.) พบเนื้องอกประปรายและสรุปว่าไม่มีหลักฐานชัดว่าก่อมะเร็ง ไซคลาเมตยังอนุญาตใน EU (ADI 7 มก./กก./วัน) และ EFSA จะประเมินใหม่เสร็จราว มิ.ย. 2027[12,14,15,16]
- 56
ผลเนื้องอกกระเพาะปัสสาวะจากแซคคารินขนาดสูงในยุค 1970 เกิดเฉพาะในหนูแรท ผ่านกลไกที่ไม่ทำลายสารพันธุกรรม (ตะกอนในปัสสาวะกระตุ้นการแบ่งตัวของเยื่อบุ) ซึ่งไม่พบในหนูเมาส์ แฮมสเตอร์ หรือลิง สหรัฐฯ ถอดแซคคารินออกจากรายชื่อสารที่อาจก่อมะเร็งในปี 2000 และยกเลิกฉลากเตือน การศึกษาแบบมีกลุ่มควบคุมขนาดใหญ่ในสหรัฐฯ (ผู้ป่วย 3,010 ราย) ก็ไม่พบมะเร็งกระเพาะปัสสาวะเพิ่มขึ้นโดยรวมในผู้ใช้สารให้ความหวาน[29,30,31]
- 57
- 58
- 59
- 60
- 61
เฮกซามีน (E239) ปล่อยฟอร์มาลดีไฮด์ในสภาพกรด ใน EU อนุญาตเฉพาะชีส Provolone และ EFSA ประเมินใหม่ปี 2014 ไม่พบงานวิจัยในคนหรือในสัตว์ยุคใหม่เกี่ยวกับการกินเฮกซามีนกับผลต่อสุขภาพ[3]
- 62
ไดเมทิลไดคาร์บอเนต (E242) ใช้ฆ่าเชื้อในเครื่องดื่มแบบไม่ใช้ความร้อน และสลายเป็นเมทานอลกับคาร์บอนไดออกไซด์ ไม่พบงานวิจัยด้านพิษวิทยาหรือผลต่อสุขภาพในคน[4]
- 63
ยังไม่พบงานวิจัยในคนเกี่ยวกับการกินแป้งหรือเค้กที่ผ่านคลอรีน (ค้น PubMed 3 ต.ค. 2026) หลักฐานในคนเรื่องคลอรีนกับมะเร็งเป็นการสัมผัสคนละแบบ คือการดื่มน้ำประปาที่เติมคลอรีนเป็นเวลานาน ซึ่งผลพลอยได้จากการฆ่าเชื้อสัมพันธ์กับความเสี่ยงมะเร็งกระเพาะปัสสาวะสูงขึ้นปานกลาง (OR ราว 1.4 เมื่อดื่มระยะยาว) ไม่ควรนำผลนี้มาใช้กับการใช้คลอรีนในแป้งโดยตรง[6]
- 64