จุลินทรีย์ในลำไส้เสียสมดุล
27 ข้อค้นพบ จากงานวิจัยที่ศึกษาสาร 57 ตัว
สารอื่นยังไม่มีข้อค้นพบเรื่องนี้ในฐานข้อมูล ซึ่งไม่ได้แปลว่าไม่มีผล · อัปเดต
ข้อมูลเพื่อการเรียนรู้ ไม่ใช่คำแนะนำทางการแพทย์
สรุปตามสถานะของหลักฐาน
| สถานะ | ทิศทาง | สารและสิ่งที่ศึกษา |
|---|---|---|
| สรุปแล้ว | =ไม่มีผล |
|
| เริ่มมีสัญญาณ | −อันตราย |
|
| =ไม่มีผล |
| |
| +ประโยชน์ |
| |
| ±ผลผสม |
| |
| ยังถกเถียง | −อันตราย |
|
| =ไม่มีผล |
| |
| ±ผลผสม |
| |
| ยังไม่มีงานวิจัยในคน | — |
|
ข้อค้นพบ
27 ข้อ- 1
EFSA (2017) สรุปว่าแป้งดัดแปร (E1404–E1452) ไม่ต้องกำหนด ADI และไม่มีข้อกังวลต่อสุขภาพ[4]
E1404 ออกซิไดซด์สตาร์ชE1410 มอโนสตาร์ชฟอสเฟตE1412 ไดสตาร์ชฟอสเฟตE1413 ฟอสเฟเทดไดสตาร์ชฟอสเฟตE1414 แอซีทิเลเทดไดสตาร์ชฟอสเฟตE1420 สตาร์ชแอซีเทตE1422 แอซีทิเลเทดไดสตาร์ชอะดิเพตE1440 ไฮดรอกซิโพรพิลสตาร์ชE1442 ไฮดรอกซิโพรพิลไดสตาร์ชฟอสเฟตE1450 สตาร์ชโซเดียมออกทีนิลซักซิเนตE1451 แอซีทิเลเทดออกซิไดซด์สตาร์ชE1452 สตาร์ชอะลูมิเนียมออกทีนิลซักซิเนต
- 2
EFSA (2018) สรุปว่าเซลลูโลสและอนุพันธ์ (E460–E469 รวมถึง CMC) ไม่จำเป็นต้องกำหนดค่า ADI และไม่มีข้อกังวลต่อสุขภาพที่ระดับการใช้ปัจจุบัน[4]
E460 เซลลูโลสE461 เมทิลเซลลูโลสE462 เอทิลเซลลูโลสE463 ไฮดรอกซิโพรพิลเซลลูโลสE464 ไฮดรอกซิโพรพิลเมทิลเซลลูโลสE465 เมทิลเอทิลเซลลูโลสE466 โซเดียมคาร์บอกซิเมทิลเซลลูโลสE468 ครอสส์-ลิงเคดโซเดียมคาร์บอกซิเมทิลเซลลูโลสE469 โซเดียมคาร์บอกซิเมทิลเซลลูโลสชนิดย่อยสลายด้วยเอนไซม์
- 3
การทดสอบอิมัลซิไฟเออร์และสารให้ความข้น 20 ชนิดกับจุลินทรีย์ลำไส้มนุษย์นอกร่างกาย พบว่า CMC และ P80 ทำให้จุลินทรีย์เปลี่ยนไปในทางไม่ดีอย่างต่อเนื่อง คาราจีแนนทุกชนิด แซนแทนกัม กัวร์กัม และโลคัสบีนกัม เพิ่มสารกระตุ้นการอักเสบ ส่วนมอลโทเดกซ์ทรินและบางตัวในกลุ่มกลีเซอรอลเอสเทอร์ก็เปลี่ยนค่าหลายด้าน แต่เลซิตินถั่วเหลืองและโมโน-ไดกลีเซอไรด์ทั่วไปไม่มีผลชัดเจน[12]
E322 เลซิทินE405 โพรพิลีนไกลคอลแอลจิเนตE406 วุ้นE407 แคร์ราจีแนนE410 คารอบบีนกัมE412 กัวร์กัมE414 กัมอะราบิกE415 แซนแทนกัมE433 พอลิออกซิเอทิลีน (20) ซอร์บิแทนมอโนโอลีเอตE464 ไฮดรอกซิโพรพิลเมทิลเซลลูโลสE466 โซเดียมคาร์บอกซิเมทิลเซลลูโลสE471 โมโน- และไดกลีเซอไรด์ของกรดไขมันE472e เอสเตอร์ของกลีเซอรอลของกรดไดแอซีทิลทาร์ทาริกและกรดไขมันE491 ซอร์บิแทนมอโนสเตียเรต
- 4
งานในหลอดทดลองพบว่าแบคทีเรียลำไส้มนุษย์หลายชนิดย่อยสลายพันธะ azo ของสี Allura Red, amaranth, Sunset Yellow และ tartrazine ได้ และสีหรือสารที่ได้จากการย่อยกระทบการเติบโตของแบคทีเรียบางสายพันธุ์[20]
E102 ตาร์ตราซีนE110 ซันเซตเยลโลว์เอฟซีเอฟE123 อะมาแรนท์E129 แอลลูรา เรด เอซี
- 5
งานปี 2025 พบว่ากรดอะซิติก BHA EDTA และโซเดียมซัลไฟต์เปลี่ยนจุลินทรีย์ลำไส้ทั้งในหลอดทดลองและในหนู และ EDTA ที่ได้รับตั้งแต่ในครรภ์ลดการดูดซึมพลังงานและไขมันสะสมในหนูเพศเมีย[8]
E221 โซเดียมซัลไฟต์E260 กรดน้ำส้มE320 บิวทิเลเทดไฮดรอกซิแอนิโซลE385 แคลเซียมไดโซเดียมเอทิลีนไดแอมีนเททระ แอซีเทต
- 6
Suez และคณะ (Cell 2022) RCT: การกินซองแซคคาริน ซูคราโลส แอสปาร์แตม หรือหญ้าหวาน 2 สัปดาห์ในขนาดต่ำกว่า ADI ทำให้จุลินทรีย์ในอุจจาระและช่องปากรวมถึงสารเมตาบอไลต์ในเลือดเปลี่ยนไป โดยแซคคารินและซูคราโลสทำให้การตอบสนองน้ำตาลในเลือดแย่ลงอย่างมีนัยสำคัญ ผลแตกต่างกันในแต่ละคน และเมื่อย้ายจุลินทรีย์ของคนที่ตอบสนองไปสู่หนูปลอดเชื้อก็เกิดผลแบบเดียวกัน[41]
E951 แอสปาร์แตมE954 แซกคารีนE955 ซูคราโลสE960 สตีวิออลไกลโคไซด์จากหญ้าหวาน
- 7
ในหลอดทดลอง ซัลไฟต์ยับยั้งหรือฆ่าแบคทีเรียดีในลำไส้ 4 ชนิดได้ที่ความเข้มข้น 250–500 ppm ซึ่งอยู่ในระดับที่อนุญาตในอาหาร[14]
- 8
ในแบบจำลองจุลินทรีย์ลำไส้มนุษย์ที่ไม่มีร่างกายเจ้าบ้าน CMC และ polysorbate 80 ทำให้จุลินทรีย์ผลิตสารกระตุ้นการอักเสบ (flagellin) มากขึ้นโดยตรง CMC ออกฤทธิ์เร็วภายในวันเดียวผ่านการเปลี่ยนการแสดงออกของยีน ส่วน P80 ช้ากว่าผ่านการเปลี่ยนชนิดแบคทีเรีย เมื่อนำจุลินทรีย์นี้ไปใส่หนูปลอดเชื้อ หนูก็มีความผิดปกติคล้ายหนูที่กินอิมัลซิไฟเออร์[9]
E433 พอลิออกซิเอทิลีน (20) ซอร์บิแทนมอโนโอลีเอตE466 โซเดียมคาร์บอกซิเมทิลเซลลูโลส
- 9
- 10
การทดลองแบบ double-blind สลับกลุ่มขนาดเล็ก 2 ชิ้น ให้แคลเซียม 500 มก./วัน ในรูปแคลเซียมฟอสเฟตหรือแคลเซียมคาร์บอเนต นาน 2 สัปดาห์ พบว่าแคลเซียมฟอสเฟตอย่างเดียวไม่เปลี่ยนจำนวนแลคโตบาซิลลัสประจำถิ่นในอุจจาระหรือความถี่การขับถ่าย แต่เมื่อกินพร้อมโพรไบโอติก จำนวนแลคโตบาซิลลัสในอุจจาระเพิ่มขึ้นมากกว่ากินโพรไบโอติกอย่างเดียว ชี้ว่าแคลเซียมฟอสเฟตอาจช่วยให้เชื้อโพรไบโอติกรอดผ่านทางเดินอาหารได้ดีขึ้น[7]
- 11
กัมอารบิกวันละ 5–40 กรัมนาน 4 สัปดาห์ เพิ่มแบคทีเรียกลุ่ม Bifidobacteria และ Lactobacilli ในอุจจาระตามขนาดที่ได้รับ โดยราว 10 กรัม/วันได้ผลดีที่สุด และไม่มีผลข้างเคียงชัดเจน[8]
- 12
ความสามารถในการย่อยแซนแทนกัมพบได้บ่อยในจุลินทรีย์ลำไส้ของคนในประเทศอุตสาหกรรม โดยอาศัยแบคทีเรียหลักชนิดเดียว การให้แซนแทนกัมทำให้แบคทีเรียกลุ่มนี้เพิ่มขึ้น แสดงว่าสารนี้เปลี่ยนระบบนิเวศจุลินทรีย์ได้ แต่ยังไม่ทราบผลต่อสุขภาพ[12]
- 13
ในหนู เจลแลนกัมแทบไม่ถูกหมัก (ต่างจากเคิร์ดแลน) และทำให้อาหารผ่านลำไส้เร็วขึ้น ในการศึกษาอาสาสมัครกลุ่มเล็กที่กินราว 175–200 มก./กก./วันนานสามสัปดาห์ เจลแลนเพิ่มปริมาณอุจจาระ และไม่เปลี่ยนค่าเคมีในเลือด เม็ดเลือด น้ำตาล อินซูลิน หรือไฮโดรเจนในลมหายใจ สัญญาณอีโอซิโนฟิลสูงในชาย 2 คนจากงานแรกไม่เกิดซ้ำ แต่ยังไม่มีการศึกษาผลต่อองค์ประกอบจุลินทรีย์ลำไส้คนหรือชั้นเมือกบุลำไส้[7,8,9]
- 14
ในการทดลองแบบสุ่มควบคุมอาหาร FRESH ผู้ใหญ่สุขภาพดีที่ได้ CMC วันละ 15 กรัมนาน 11 วัน มีความหลากหลายของจุลินทรีย์ลำไส้ลดลง และกรดไขมันสายสั้นในอุจจาระลดลง เทียบกับกลุ่มควบคุม มีผู้เข้าร่วม 2 ใน 7 คนที่แบคทีเรียรุกล้ำเข้าชั้นเมือกด้านใน ซึ่งเป็นลักษณะของการอักเสบ[7]
- 15
- 16
จากอิมัลซิไฟเออร์ 5 ชนิดที่ทดสอบกับจุลินทรีย์จากอุจจาระ โซเดียมสเตียรอยล์แลคทิเลต (SSL) ที่ 0.025% ลดแบคทีเรียกลุ่มผลิตบิวทิเรตอย่างชัดเจน เพิ่มเชื้อกลุ่ม Enterobacteriaceae และเพิ่มสารกระตุ้นการอักเสบ[5]
- 17
ในหนู การได้รับอะเซซัลเฟม-เค 4 สัปดาห์ทำให้จุลินทรีย์ลำไส้และสารเมตาบอไลต์ในอุจจาระเปลี่ยนไปแตกต่างตามเพศ และทำให้หนูตัวผู้น้ำหนักเพิ่มขึ้น แต่ไม่พบในตัวเมีย[6]
- 18
การทดลองแบบสุ่ม 2 สัปดาห์ที่ให้สารให้ความหวานไร้พลังงาน 4 ชนิดในขนาดต่ำกว่า ADI พบว่าซองหญ้าหวานก็เหมือนสารให้ความหวานทุกตัว คือทำให้องค์ประกอบและการทำงานของจุลินทรีย์ในอุจจาระและในช่องปาก รวมถึงสารเมตาบอไลต์ในเลือดเปลี่ยนไป แต่มีเพียงแซ็กคารินและซูคราโลสที่ทำให้การตอบสนองต่อน้ำตาลแย่ลงอย่างมีนัยสำคัญ จึงยังไม่พบว่าการเปลี่ยนแปลงของจุลินทรีย์จากหญ้าหวานทำให้การควบคุมน้ำตาลแย่ลง ทั้งนี้ผลแตกต่างกันมากในแต่ละคน[8]
- 19
Suez และคณะ (Nature 2014): แซคคาริน ซูคราโลส และแอสปาร์แตมแบบผลิตภัณฑ์จำหน่ายทำให้หนูเกิดภาวะทนกลูโคสบกพร่องผ่านการเปลี่ยนแปลงจุลินทรีย์ลำไส้ ผลนี้หายไปเมื่อให้ยาปฏิชีวนะและถ่ายทอดสู่หนูปลอดเชื้อได้ด้วยการปลูกถ่ายอุจจาระ การทดลองนำร่องเล็กๆ ในคนด้วยแซคคารินพบผลคล้ายกันในบางคน[42]
- 20
- 21
- 22
- 23
ยังไม่พบงานวิจัยในคนที่ศึกษาการกินไทรแอซีทิน งานวิจัยช่วงหลังจำกัดอยู่ในหนู (ไทรแอซีทินถูกย่อยหมดในทางเดินอาหารส่วนต้นและดูดซึมเป็นแอซีเตตกับกลีเซอรอล ทำให้การแสดงออกของยีนในตับเปลี่ยนไป) และการทดลองนอกร่างกายด้วยอุจจาระของผู้ป่วยลำไส้แปรปรวน 8 คน ซึ่งผลิตภัณฑ์ไทรแอซีทินเชิงการค้าเพิ่มแอซีเตตและบิวทิเรตโดยเกิดแก๊สน้อย ทั้งสองงานไม่ได้บอกผลในคนที่ระดับการใช้เป็นสารเติมแต่งอาหาร[5,6]
- 24
- 25
ยังไม่พบงานวิจัยเรื่องผลของ PGPR ต่อจุลินทรีย์หรือผนังลำไส้ ทั้งในคน สัตว์ หรือแบบจำลองนอกร่างกาย[4,6]
E476 พอลิกลีเซอรอลเอสเตอร์ของกรดริซิโนเลอิคที่ถูกอินเตอร์เอสเทอริไฟด์
- 26
อิมัลซิไฟเออร์มักถูกสงสัยว่ารบกวนจุลินทรีย์และผนังลำไส้ แต่ยังไม่พบงานวิจัยในคน (ทั้งการทดลอง การติดตามกลุ่มประชากร หรือรายงานผู้ป่วย) ที่ศึกษาซอร์บิแทนไทรสเตียเรตเลย ข้อมูลที่ใกล้เคียงที่สุดคือการทดสอบอิมัลซิไฟเออร์ 20 ชนิดกับจุลินทรีย์จากอุจจาระคนนอกร่างกาย ซึ่งทดสอบซอร์บิแทนเอสเทอร์อีกตัว (ซอร์บิแทนมอโนสเตียเรต E491) และพบว่าที่ความเข้มข้น 0.1% ทำให้ค่าจุลินทรีย์เปลี่ยนไปหลายด้าน[4,5]
- 27
ยังไม่พบงานวิจัยในคนที่ศึกษาการกินซอร์บิแทนมอโนโอลีเอตต่อลำไส้ เมตาบอลิซึม หรือผลทางอาหารอื่นๆ การทดสอบอิมัลซิไฟเออร์กับจุลินทรีย์จากอุจจาระคนนอกร่างกายก็ไม่ได้รวมสารนี้ (ทดสอบเพียงซอร์บิแทนมอโนสเตียเรต E491) ควรระวังอย่าสับสนกับโพลีซอร์เบต 80 (E433 ซึ่งชื่อเคมีคล้ายกันคือ polyoxyethylene sorbitan monooleate) ซึ่งเป็นสารเติมแต่งคนละตัวและมีข้อมูลในหนูและคนแยกต่างหาก[6,7]