อาการทางเดินอาหาร (ท้องอืด ระบาย)
28 ข้อค้นพบ จากงานวิจัยที่ศึกษาสาร 23 ตัว
สารอื่นยังไม่มีข้อค้นพบเรื่องนี้ในฐานข้อมูล ซึ่งไม่ได้แปลว่าไม่มีผล · อัปเดต
ข้อมูลเพื่อการเรียนรู้ ไม่ใช่คำแนะนำทางการแพทย์
สรุปตามสถานะของหลักฐาน
| สถานะ | ทิศทาง | สารและสิ่งที่ศึกษา |
|---|---|---|
| สรุปแล้ว | −อันตราย |
|
| =ไม่มีผล |
| |
| ±ผลผสม |
| |
| เริ่มมีสัญญาณ | −อันตราย |
|
| =ไม่มีผล |
| |
| +ประโยชน์ |
| |
| ยังถกเถียง | =ไม่มีผล |
|
| ยังไม่มีงานวิจัยในคน | — |
|
ข้อค้นพบ
28 ข้อ- 1
การทดลองให้กินช็อกโกแลตที่ใส่ polyols พบว่าแลคทิทอล 30–40 กรัมทำให้เกิดอาการทางเดินอาหารชัดเจนและบางครั้งรุนแรง ไอโซมอลต์ 40 กรัมทำให้ถ่ายเหลวเล็กน้อย (ที่ 30 กรัมทนได้ดีกว่า) ขณะที่มอลทิทอล 30–40 กรัมทำให้มีแค่แก๊สและท้องร้องเล็กน้อย ไม่มีผลระบาย[5]
- 2
- 3
- 4
จากการศึกษาความทนต่อสารในคน 9 ชิ้น พอลิเดกซ์โทรสทนได้ดีกว่าคาร์โบไฮเดรตย่อยยากส่วนใหญ่ เช่น น้ำตาลแอลกอฮอล์ JECFA และคณะกรรมการวิทยาศาสตร์อาหารของ EU กำหนดเกณฑ์ที่เริ่มมีฤทธิ์ระบายเฉลี่ยราว 90 กรัม/วัน (1.3 กรัม/กก.) หรือ 50 กรัมในครั้งเดียว การใช้ในอาหารทั่วไปต่ำกว่านี้มาก[6]
- 5
เดกซ์ทรินชนิดย่อยยาก (resistant dextrin) จากแป้งสาลี (NUTRIOSE) ทนได้ดีถึง 45 กรัม/วัน ในการทดลองแบบ double-blind เทียบยาหลอก 2 ชิ้น ส่วนขนาด 60-80 กรัม/วันทำให้ผายลมบ่อยขึ้นและท้องอืดบ้าง แต่ไม่ท้องเสีย และอาการลดลงเมื่อกินต่อเนื่อง เดกซ์ทรินจากแป้งคั่วทั่วไปที่ใช้เป็นสารให้ความข้นย่อยได้ง่ายกว่าเดกซ์ทรินชนิดใยอาหารนี้ ข้อมูลนี้จึงช่วยยืนยันความทนได้ของผลิตภัณฑ์เสริมใยอาหารเป็นหลัก[4,5]
- 6
EFSA (2017) เห็นว่าไม่ต้องกำหนดค่า ADI เป็นตัวเลขสำหรับกรดอัลจินิกและเกลือโซเดียม โพแทสเซียม แอมโมเนียม และแคลเซียม (E400–E404) และไม่เป็นข้อกังวลที่ระดับการใช้ปัจจุบัน แต่เสริมว่าทารกและเด็กเล็กควรได้รับต่ำกว่าขนาดที่ใช้เป็นยา (ยาเคลือบกันกรดไหลย้อน) ซึ่งอาจมีผลข้างเคียง และข้อมูลยังไม่พอจะตัดสินการใช้ในอาหารทางการแพทย์สำหรับทารก[6]
- 7
- 8
- 9
- 10
แอมโมเนียมคลอไรด์ถูกใช้ในขนาดหลายกรัมเป็นการทดสอบมาตรฐานความสามารถของไตในการทำให้ปัสสาวะเป็นกรด แพทย์รายงานว่าการทดสอบแบบสั้นด้วยแอมโมเนียมคลอไรด์มีข้อจำกัดจากผลข้างเคียงต่อทางเดินอาหาร และบางครั้งผู้ป่วยกินได้ไม่ครบขนาด จึงมีการประเมินการทดสอบทางเลือกที่ทนได้ดีกว่า ขนาดที่ใช้ตั้งใจให้เกิดภาวะเลือดเป็นกรด และสูงกว่าการใช้ในอาหารมาก[4]
- 11
ความกังวลว่าซัลเฟตทำให้ท้องเสียมาจากน้ำดื่ม การศึกษาแบบควบคุมให้ผู้ใหญ่สุขภาพดีดื่มน้ำที่มีโซเดียมซัลเฟตจนถึง 1,200 มก. ซัลเฟต/ลิตร พบว่าระดับสูงสุดทำให้อุจจาระมากขึ้นและนิ่มลงเล็กน้อยแบบไม่มีนัยสำคัญทางคลินิก ไม่มีใครท้องเสีย และความถี่การขับถ่ายไม่เปลี่ยน งานนี้ไม่ได้ทดสอบแคลเซียมซัลเฟตโดยตรง ผลจึงเป็นการอนุมานจากไอออนซัลเฟต[5,6]
- 12
EFSA (2019) ประเมินซ้ำกรดซัลฟิวริกและเกลือโซเดียม โพแทสเซียม แคลเซียม และแอมโมเนียม พบว่าค่าเฉลี่ยการได้รับซัลเฟตอยู่ระหว่าง 0.4 มก./กก./วันในทารก ถึง 35 มก./กก./วันในเด็กเล็ก (กลุ่มที่ได้รับมากสูงสุด 68 มก./กก./วันในเด็กเล็ก) ซึ่งต่ำกว่าขนาดราว 300 มก./กก. ที่ทำให้ระบายในคนมาก ซัลเฟตมีพิษเฉียบพลันต่ำ ไม่มีข้อกังวลเรื่องพิษต่อสารพันธุกรรมหรือการก่อมะเร็ง EFSA จึงไม่กำหนด ADI เป็นตัวเลขและไม่มีข้อกังวลต่อสุขภาพ ส่วน JECFA (2000) ก็ให้ค่า ADI แบบ 'ไม่ระบุตัวเลข' สำหรับโซเดียมซัลเฟตเช่นกัน[5,7]
- 13
ผู้ใหญ่สุขภาพดีดื่มน้ำที่มีซัลเฟต (ในรูปโซเดียมซัลเฟต) 0–1,200 มก./ลิตร ในปริมาณ 36 มล./กก./วัน พบว่าที่ 1,200 มก./ลิตร น้ำหนักอุจจาระเพิ่มขึ้นเล็กน้อย (ราว 620 เป็น 920 กรัมต่อ 6 วัน) อุจจาระนิ่มลงและเคลื่อนผ่านลำไส้เร็วขึ้น แต่ไม่มีใครท้องเสียหรือถ่ายเกินวันละ 3 ครั้ง ผู้วิจัยสรุปว่าวัดผลได้แต่ไม่มีความสำคัญทางคลินิก[6]
- 14
JECFA (การประชุมครั้งที่ 51 ปี 1999) ขยายค่า ADI แบบ 'ไม่ระบุตัวเลข' ของกลูโคโน-เดลตา-แลกโทน ให้เป็น ADI กลุ่มที่ครอบคลุมเกลือแคลเซียม แมกนีเซียม โพแทสเซียม และโซเดียมของกรดกลูโคนิก ข้อมูลในคนพบฤทธิ์ระบายเฉพาะเมื่อได้รับปริมาณสูง คือเกินราว 20 กรัม และพบท้องเสีย 11 ใน 16 คนที่ได้รับ 20–50 กรัม/วัน (แบ่งให้ครั้งละ 5 กรัม) ไม่พบการประเมินซ้ำของกลูโคเนตโดย EFSA และไม่มีการประเมินเฉพาะสำหรับเด็ก[5]
- 15
ไดเมทิลพอลิไซลอกเซนเป็นตัวยาสำคัญของยาขับลมไซเมทิโคน การทดลองแบบไขว้หลายศูนย์ในทารกที่มีอาการโคลิก (ร้องกวน) พบว่าไซเมทิโคนไม่ได้ผลดีกว่ายาหลอก สัดส่วนช่วงที่อาการดีขึ้นใกล้เคียงกัน แม้ในทารกที่พ่อแม่คิดว่ามีอาการจากแก๊ส ผลนี้สะท้อนว่าซิลิโคนชนิดนี้แทบไม่มีผลใดๆ ในลำไส้ ทั้งด้านดีและด้านเสีย[6]
- 16
- 17
- 18
การทดลองแบบสุ่มปกปิดสองทางพบว่า พอลิเดกซ์โทรส 12 กรัม/วันนาน 2 สัปดาห์ ทำให้ขับถ่ายบ่อยขึ้นและคะแนนอาการท้องผูกดีขึ้นเมื่อเทียบกับก่อนเริ่ม ส่วนขนาดต่ำกว่า (4-8 กรัม) ให้ผลไม่สม่ำเสมอ และไม่พบเหตุการณ์ไม่พึงประสงค์รุนแรง ทั้งนี้ผู้เข้าร่วมท้องผูกเพียงเล็กน้อย[5]
- 19
การทดลองแบบสุ่มปกปิดสองทางขนาดเล็กพบว่าการดื่มน้ำโซดาราว 15 วัน เทียบกับน้ำประปา ช่วยให้คะแนนอาการอาหารไม่ย่อยและท้องผูกดีขึ้น และถุงน้ำดีบีบตัวดีขึ้นในผู้ป่วยอาหารไม่ย่อยชนิดไม่มีแผลร่วมกับท้องผูก[7]
- 20
การทบทวนอย่างเป็นระบบปี 2025 จาก 13 งานทดลองไม่พบข้อกังวลต่อสุขภาพหรือปัญหาการทนได้ของแคลเซียมแอสคอร์เบต (ส่วนใหญ่เป็นผลิตภัณฑ์ยี่ห้อหนึ่งที่มีเมแทบอไลต์ของวิตามินซี) และพบอาการไม่สบายท้องน้อยกว่ากรดแอสคอร์บิก ส่วนงานทดลองแบบไขว้ปี 2024 ไม่พบความแตกต่างจากกรดแอสคอร์บิกที่ขนาด 250 มก. และพบค่าภูมิคุ้มกันบางตัวต่างกันที่ 500 มก.[7,8]
- 21
ชาย 5 คนที่กินกัมทรากาแคนท์วันละ 9.9 กรัมนาน 3 สัปดาห์ไม่มีผลข้างเคียง และไม่มีการเปลี่ยนแปลงของค่าเคมีในเลือด ความสมบูรณ์ของเม็ดเลือด ความทนต่อกลูโคส ไขมันในเลือด หรือก๊าซในลมหายใจ มีเพียงน้ำหนักอุจจาระเพิ่มและเวลาผ่านลำไส้สั้นลงตามคุณสมบัติของใยอาหาร ขนาดนี้สูงกว่าที่คนได้จากอาหาร (ประมาณ 2 กรัมต่อคนต่อปี) อย่างมาก[11]
- 22
- 23
รายงานผู้ป่วยใน BMJ: การเคี้ยวหมากฝรั่งปราศจากน้ำตาลที่ใส่ซอร์บิทอลปริมาณมากทุกวัน ทำให้ท้องเสียเรื้อรังและน้ำหนักลดมากโดยไม่ตั้งใจ ผู้เขียนแนะนำให้แพทย์ถามเรื่องการได้รับซอร์บิทอลในผู้ป่วยท้องเสียและน้ำหนักลดโดยไม่ทราบสาเหตุ[13]
- 24
ในการทดลองแบบมีกลุ่มยาหลอก 6 เดือนในผู้ใหญ่ภาวะก่อนเบาหวาน 401 คน กลุ่มที่กินแอลฟา-ไซโคลเดกซ์ทรินเสริมมีอาการท้องผูกมากกว่า (16 ต่อ 4 คน) และไอมากกว่า (8 ต่อ 1 คน) ส่วนการทดลองแบบไขว้ 75 คนที่ให้ 6 กรัม/วัน พบอาการทางเดินอาหารเล็กน้อยราว 8% เทียบกับ 3% ในกลุ่มยาหลอก ซึ่งต่างกันไม่มีนัยสำคัญ และไม่มีผลข้างเคียงร้ายแรง[3,4]
- 25
ในการทดลอง FRESH ผู้ที่ได้รับ CMC รายงานอาการไม่สบายท้องหลังมื้ออาหารมากกว่ากลุ่มควบคุมเล็กน้อย[7]
- 26
งานทบทวนอย่างเป็นระบบพบว่าเครื่องดื่มอัดลมทำให้ค่า pH ในหลอดอาหารลดลงเพียงชั่วครู่ และอาจทำให้แรงบีบหูรูดหลอดอาหารส่วนล่างลดลงชั่วคราว แต่ไม่มีหลักฐานว่าทำลายหลอดอาหาร ทำให้เกิดอาการกรดไหลย้อนอย่างสม่ำเสมอ หรือนำไปสู่ภาวะแทรกซ้อนหรือมะเร็งหลอดอาหาร[10]
- 27
- 28
ยังไม่พบงานวิจัยในคนที่ศึกษาโซเดียมกลูโคเนตในระดับที่ใช้เป็นสารเติมแต่งอาหาร ข้อมูลในคนที่มีอยู่ (อ้างโดย JECFA) เป็นฤทธิ์ระบายของกลูโคเนตเมื่อได้รับหลายสิบกรัมต่อวัน ทั้งนี้โซเดียมในสารนี้นับรวมในปริมาณโซเดียมที่ได้รับทั้งหมด[5]