ภูมิแพ้/การแพ้
27 ข้อค้นพบ จากงานวิจัยที่ศึกษาสาร 32 ตัว
สารอื่นยังไม่มีข้อค้นพบเรื่องนี้ในฐานข้อมูล ซึ่งไม่ได้แปลว่าไม่มีผล · อัปเดต
ข้อมูลเพื่อการเรียนรู้ ไม่ใช่คำแนะนำทางการแพทย์
สรุปตามสถานะของหลักฐาน
| สถานะ | ทิศทาง | สารและสิ่งที่ศึกษา |
|---|---|---|
| สรุปแล้ว | −อันตราย |
|
| =ไม่มีผล |
| |
| ±ผลผสม |
| |
| เริ่มมีสัญญาณ | −อันตราย |
|
| ±ผลผสม |
| |
| ยังถกเถียง | =ไม่มีผล |
|
| ถูกหักล้าง | −อันตราย |
|
| ยังไม่มีงานวิจัยในคน | — |
|
ข้อค้นพบ
27 ข้อ- 1
- 2
JECFA (1987) ให้เอนไซม์แอลฟา-แอมิเลสจาก Aspergillus oryzae มี ADI 'ไม่จำเป็นต้องระบุ' ในสหภาพยุโรปถูกประเมินในฐานะเอนไซม์อาหาร โดย EFSA (2023) ประเมินว่าได้รับจากการใช้ในขนมอบ การต้มเบียร์ และอื่นๆ ไม่เกิน 0.134 มก./กก./วัน ห่างจากระดับที่ไม่พบผลเสียอย่างน้อย 13,896 เท่า พบลำดับกรดอะมิโนคล้ายสารก่อภูมิแพ้ที่รู้จัก 1 ตัว และเห็นว่าความเสี่ยงการแพ้จากการกินต่ำแต่ตัดทิ้งไม่ได้[7,8,9]
- 3
เพื่อทดสอบว่าเอนไซม์ที่ใช้ในอุตสาหกรรมอาหารกระตุ้นการแพ้ในผู้ที่เป็นภูมิแพ้หรือไม่ นักวิจัยทดสอบสะกิดผิวหนังผู้ใหญ่ที่เป็นภูมิแพ้ 400 คนด้วยเอนไซม์เชิงพาณิชย์ 19 ชนิด (รวมโพรทีเอส) พบผลบวก 13 คน แต่เมื่อให้กินแบบปกปิดสองฝ่ายเทียบกับยาหลอกในขนาดสูงกว่าที่ได้รับปกติ ไม่มีใครเกิดอาการแพ้เลย ผู้วิจัยสรุปว่าการกินเอนไซม์อาหารไม่ใช่ความเสี่ยงการแพ้ที่มีนัยสำคัญทางคลินิก[4]
- 4
JECFA (1987) เห็นว่าเอนไซม์โพรทีเอสจากเชื้อแอสเพอร์จิลลัส โอไรเซ ใช้ในอาหารได้ภายใต้หลักการผลิตที่ดี (ADI ไม่ระบุตัวเลข) จากการศึกษาในหนู 90 วันที่ไม่พบผลแม้ผสมในอาหาร 10% และไม่มีข้อมูลในคน ความเห็นเรื่องเอนไซม์อาหารของ EFSA ช่วงหลังให้ข้อสรุปคล้ายกันแต่มีข้อสังเกตเรื่องการแพ้ คือเอนไซม์โพรทีเอสจาก A. oryzae (2026) ไม่มีข้อกังวลต่อสุขภาพ โอกาสแพ้มีแต่ต่ำ ส่วนปาเปน (2026) ไม่มีข้อกังวลโดยรวม แต่ปาเปนและไคโมปาเปนเป็นสารก่อภูมิแพ้ในอาหารที่รู้จักกัน จึงตัดความเสี่ยงการแพ้ออกไม่ได้[6,7,8]
- 5
JECFA (1974) ให้เอนไซม์กลูโคสออกซิเดสจาก Aspergillus niger มี ADI 'ไม่จำเป็นต้องระบุ' ในสหภาพยุโรปกลูโคสออกซิเดสถูกประเมินในฐานะเอนไซม์อาหาร ไม่ใช่วัตถุเจือปนที่มีเลข E โดย EFSA (2019) ประเมินว่าการใช้ในขนมอบทำให้ได้รับไม่เกิน 0.004 มก./กก./วัน ห่างจากระดับที่ไม่พบผลเสียอย่างน้อย 260,000 เท่า พบลำดับกรดอะมิโนคล้ายสารก่อภูมิแพ้ที่รู้จัก 1 ตัว และสรุปว่าไม่อาจตัดความเสี่ยงการแพ้จากการกินได้ แต่โอกาสต่ำ[3,4,5]
- 6
- 7
- 8
คณะผู้เชี่ยวชาญ Cosmetic Ingredient Review ของสหรัฐฯ รายงานว่าไทรแอซีทินไม่ระคายเคืองและไม่ทำให้เกิดการแพ้ในการทดสอบกระตุ้นการแพ้บนผิวหนังของอาสาสมัคร และทำให้เกิดปฏิกิริยาเพียงเล็กน้อยมากที่ความเข้มข้น 50% ในการทดสอบแบบแปะ ส่วนในคนเคยทำให้ระคายเคืองตาแต่ไม่ทำให้ตาบาดเจ็บ สารนี้ไม่ก่อการกลายพันธุ์ และถูกเผาผลาญอย่างรวดเร็วเป็นกลีเซอรอลกับกรดแอซีติก ทั้งนี้เป็นข้อมูลการสัมผัสผิวหนังและตา ไม่ใช่การศึกษาการกิน[7]
- 9
- 10
เจลาตินทำให้เกิดภูมิแพ้ชนิด IgE ได้จริง เด็ก 24 จาก 26 คนที่มีปฏิกิริยารุนแรงต่อวัคซีนที่มีเจลาตินมีแอนติบอดี IgE ต่อเจลาติน (กลุ่มควบคุมไม่มีเลย) และ 7 คนแพ้อาหารที่มีเจลาตินด้วย ในออสเตรเลีย คนส่วนใหญ่ที่แพ้เนื้อแดง (กลุ่มอาการ alpha-gal) ไวต่อเจลาติน และบางส่วนเกิดอาการจริง โดยตรวจพบ alpha-gal ในเจลาตินจากวัว นอกกลุ่มเหล่านี้พบการไวต่อเจลาตินน้อยมาก[4,5,6]
- 11
ได้รับสารทางผิวหนังจากการทดสอบแพทช์ ไม่ใช่จากการกินอาหาร
การแพ้ซอร์บิแทนเอสเทอร์เมื่อสัมผัสผิวหนังมีอยู่จริงแต่พบไม่บ่อย จากผู้ป่วยผื่นแพ้สัมผัส 840 รายที่ทดสอบแปะผิวหนังด้วยซอร์บิแทนเซสควิโอลีเอต (ส่วนผสมของซอร์บิแทนกับกรดโอเลอิกที่ใช้เป็นอิมัลซิไฟเออร์ในครีม) พบว่าแพ้ 0.6% ส่วนใหญ่สัมพันธ์กับอนุพันธ์ซอร์บิแทนที่แพ้ข้ามกันในครีมบำรุงผิวและยาทาภายนอก ผู้วิจัยแนะนำให้ผู้ที่แพ้สังเกตอนุพันธ์ซอร์บิแทนอื่นบนฉลาก อย่างไรก็ตามข้อมูลนี้เป็นการสัมผัสทางผิวหนัง ยังไม่พบรายงานการแพ้จากการกินซอร์บิแทนมอโนโอลีเอตในอาหาร[5]
- 13
ได้รับสารทางผิวหนังจากการทดสอบแพทช์ ไม่ใช่จากการกินอาหาร
เชลแล็กเป็นสารก่อภูมิแพ้ทางการสัมผัสผิวหนังที่รู้จักกัน ส่วนใหญ่มาจากเครื่องสำอางบริเวณเปลือกตาและริมฝีปาก จากผู้ป่วย 980 รายที่ทดสอบแปะผิวหนังด้วยเชลแล็ก 3.8% มีปฏิกิริยา และ 7 รายเกี่ยวข้องกับอาการในปัจจุบัน (5 รายจากเครื่องสำอาง 2 รายจากงานที่ต้องจับต้องอาหาร) ยังไม่พบรายงานการแพ้จากการกินอาหารที่เคลือบเชลแล็ก หลักฐานนี้จึงเป็นเรื่องการสัมผัสผิวหนัง[3]
- 14
พนักงานร้านเบเกอรีที่แพ้เอนไซม์แอลฟา-แอมิเลสจากเชื้อรา Aspergillus (Asp o 2) จากการทำงาน มีอาการน้ำมูกไหลและคัดจมูกเมื่อทดสอบกินขนมปังขาวทั่วไป แต่ไม่มีอาการเมื่อกินขนมปังที่ไม่ใส่เอนไซม์ แสดงว่าเอนไซม์ยังก่อภูมิแพ้ได้หลังอบ งานตรวจทางภูมิคุ้มกันพบแอลฟา-แอมิเลสที่ยังจับแอนติบอดีได้ 2.3-7 นาโนกรัมต่อกรัมในเปลือกขนมปัง (ไม่พบในเนื้อใน) โดยยังคงความสามารถจับแอนติบอดีไว้ 0.1-20%[5,6]
- 15
- 16
- 17
- 18
เลซิตินจากถั่วเหลืองในท้องตลาดมีโปรตีนตกค้าง 100–1,400 ppm รวมถึงโปรตีนก่อภูมิแพ้ถั่วเหลืองที่จับกับ IgE ของผู้แพ้ถั่วเหลืองได้ และมีรายงานผู้แพ้จากเลซิตินอยู่บ้าง ผู้ที่แพ้ถั่วเหลืองรุนแรงจึงควรระวัง[16]
- 19
- 20
- 21
มีรายงานผู้ป่วยเพียงรายเดียว เป็นหญิงอายุ 28 ปีที่เกิดลมพิษ ซึ่งเชื่อว่าเกิดจากแมกนีเซียมสเตียเรตที่ใช้เป็นสารช่วยในยาเม็ด นี่เป็นรายงานอาการไม่พึงประสงค์ในคนเพียงชิ้นเดียวที่พบสำหรับเกลือของกรดไขมัน การแพ้จึงน่าจะพบได้ยากมาก[4]
E470 กลุ่มเกลือแอมโมเนียม แคลเซียม โพแทสเซียม และโซเดียมของกรดไมริสติก แพลมิติก และสเตียริก
- 22
ได้รับสารทางผิวหนังและริมฝีปาก ไม่ใช่จากการกินอาหาร
ขี้ผึ้งอาจมีโพรโพลิส (ยางผึ้ง) ซึ่งเป็นสารก่อภูมิแพ้ทางผิวหนังที่รู้จักกันดีปนอยู่เล็กน้อย บทความทบทวนปี 2026 พบว่าหลักฐานเรื่องการแพ้ร่วมระหว่างขี้ผึ้งกับโพรโพลิสยังไม่สอดคล้องกัน การแพ้ขี้ผึ้งในผู้ที่แพ้โพรโพลิสดูเหมือนพบไม่บ่อย และส่วนใหญ่เป็นริมฝีปากอักเสบจากลิปบาล์ม ส่วนโพรโพลิสเองไม่พบในเครื่องสำอาง 500 รายการที่สำรวจ ยังไม่พบรายงานการแพ้จากการกินอาหารที่เคลือบขี้ผึ้ง[5]
- 23
การศึกษาปี 2014 ทดสอบผู้ป่วยลมพิษเรื้อรัง 100 คน (43 คนสงสัยว่าแพ้วัตถุเจือปน) ด้วยวัตถุเจือปน 11 ชนิดที่มักถูกกล่าวหา พบผลบวกแบบปกปิดฝ่ายเดียว 2 ราย และไม่มีรายใดยืนยันได้ในการทดสอบแบบปกปิดสองทาง จึงประเมินว่าการแพ้วัตถุเจือปนต่ำกว่า 1% ผู้วิจัยสรุปว่าวัตถุเจือปนเป็นสาเหตุที่พบน้อยของลมพิษเรื้อรัง ขณะที่รายงานรุ่นก่อนเคยชี้ว่ามากกว่านี้[35]
E102 ตาร์ตราซีนE110 ซันเซตเยลโลว์เอฟซีเอฟE211 โซเดียมเบนโซเอตE218 เมทิลพารา-ไฮดรอกซิเบนโซเอตE224 โพแทสเซียมเมทาไบซัลไฟต์E250 โซเดียมไนไทรต์E251 โซเดียมไนเตรตE320 บิวทิเลเทดไฮดรอกซิแอนิโซลE321 บิวทิเลเทดไฮดรอกซิโทลูอีนE621 โมโนโซเดียมกลูตาเมตE951 แอสปาร์แตม
- 24
การทดลองแบบ double-blind เทียบกับยาหลอกในคนที่มั่นใจว่าตัวเองแพ้ผงชูรส (อาการที่เรียกกันว่า 'Chinese restaurant syndrome') พบว่าแม้ให้กินผงชูรส 5 กรัมตอนท้องว่างจะมีบางคนมีอาการ แต่พอทดสอบซ้ำอาการไม่เกิดซ้ำอย่างสม่ำเสมอ และเมื่อกินพร้อมอาหารแทบไม่มีปฏิกิริยาเลย ขณะที่อาหารหนึ่งจานมักมีผงชูรสไม่ถึงครึ่งกรัม FDA/FASEB ระบุว่าอาการเล็กน้อยชั่วคราวพบได้เฉพาะเมื่อกินตั้งแต่ 3 กรัมขึ้นไปตอนท้องว่าง[6,10,11,12]
- 25
ยังไม่พบงานวิจัยในคนหรือรายงานผู้ป่วยที่แพ้จากการกินอาหารที่ใช้เอนไซม์กลูโคสออกซิเดส (ค้น PubMed 3 ต.ค. 2026) และไม่พบรายงานการแพ้จากการทำงานที่เจาะจงสารนี้ ต่างจากเอนไซม์แอลฟา-แอมิเลสจากเชื้อรา (ดู b2a-e1100-*) ข้อกังวลจึงมาจากข้อความเชิงระวังของ EFSA ว่าไม่อาจตัดความเสี่ยงการแพ้ได้ทั้งหมด[3]
- 26
EFSA (2021) เห็นว่าทอมาติน ซึ่งเป็นโปรตีนจากพืชที่ย่อยได้ ไม่มีข้อกังวลต่อสุขภาพและไม่จำเป็นต้องกำหนด ADI แต่ข้อมูลในคนยังไม่พอจะสรุปเรื่องการก่อภูมิแพ้ทางปาก[4]
- 27
หญ้าหวานอยู่ในวงศ์ทานตะวัน (Asteraceae เช่นเดียวกับแร็กวีดและเบญจมาศ) จึงมักมีคำเตือนสำหรับผู้แพ้ละอองเกสรพืชกลุ่มนี้ แต่การสืบค้นใน PubMed ไม่พบรายงานผู้ป่วยหรืองานวิจัยเรื่องการแพ้สตีวิออลไกลโคไซด์บริสุทธิ์ในอาหาร และการประเมินของ EFSA (2010) ก็ไม่ได้ระบุว่าการแพ้เป็นข้อกังวล คำเตือนเรื่องแพ้ข้ามกลุ่มจึงอาศัยการจัดหมวดหมู่ของพืชมากกว่าการพบผู้แพ้จริง[3]