อัปเดต ขนาดตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
Addipediaสารานุกรม เจือปนอาหาร

หอบหืด

สารเติมแต่ง 23 ตัว มีคำแนะนำของหน่วยงาน กฎหมาย หรืองานวิจัยเฉพาะกลุ่มนี้

สารที่ไม่อยู่ในรายการ ยังไม่พบคำแนะนำหรือข้อค้นพบที่เป็นข้อกังวลเฉพาะกลุ่มนี้ในฐานข้อมูล ซึ่งไม่ได้แปลว่าไม่มีความเสี่ยง · คำแนะนำที่ใช้กับทุกคนไม่นับในหน้านี้ ดูที่ คำแนะนำสำหรับทุกคน · อัปเดต

ข้อมูลเพื่อการเรียนรู้ ไม่ใช่คำแนะนำทางการแพทย์

01

ควรจำกัดปริมาณ

12 สาร
สารคำแนะนำ · ที่มาเพราะ
E210 กรดเบนโซอิกE211 โซเดียมเบนโซเอตE212 โพแทสเซียมเบนโซเอตE213 แคลเซียมเบนโซเอตควรจำกัดปริมาณคำแนะนำของหน่วยงาน ASCIA ออสเตรเลีย–นิวซีแลนด์ · Rajan et al. 2014[25,26]ASCIA ระบุว่าวัตถุกันเสียสังเคราะห์ เช่น เบนโซเอต (พบมากในน้ำอัดลม) และซัลไฟต์ ทำให้เกิดอาการได้ และมีรายงานว่ากระตุ้นหอบหืดหรือแพ้รุนแรงในบางคน แต่การทดสอบในผู้ป่วยลมพิษเรื้อรัง 100 คนด้วยวัตถุเจือปน 11 ชนิดรวมโซเดียมเบนโซเอต ไม่พบผู้ที่ยืนยันผลได้ในการทดสอบแบบปกปิดสองทาง (คาดว่าน้อยกว่า 1%) จึงไม่แนะนำให้งดทั่วไปถ้ายังไม่ได้พิสูจน์ว่าแพ้
E220 ซัลเฟอร์ไดออกไซด์E221 โซเดียมซัลไฟต์E222 โซเดียมไฮโดรเจนซัลไฟต์E223 โซเดียมเมทาไบซัลไฟต์E224 โพแทสเซียมเมทาไบซัลไฟต์E226 แคลเซียมซัลไฟต์E227 แคลเซียมไบซัลไฟต์E228 โพแทสเซียมไบซัลไฟต์ควรจำกัดปริมาณคำแนะนำของหน่วยงาน EFSA[30]EFSA ประเมินซ้ำปี 2022 และยกเลิกค่า ADI ชั่วคราว (0.7 มก. SO2/กก.น้ำหนักตัว/วัน ที่ตั้งไว้ปี 2016) เพราะข้อมูลความเป็นพิษยังไม่พอ และผลวิเคราะห์ margin of exposure ชี้ว่ามีข้อกังวลต่อสุขภาพสำหรับคนที่กินอาหารมีซัลไฟต์ปริมาณมาก ประเด็นนี้เป็นเรื่องความเป็นพิษในคนทั่วไป ซึ่งแยกจากแต่เสริมกับความเสี่ยงการแพ้ในคนที่ไวต่อซัลไฟต์
E220 ซัลเฟอร์ไดออกไซด์E223 โซเดียมเมทาไบซัลไฟต์E224 โพแทสเซียมเมทาไบซัลไฟต์ควรจำกัดปริมาณคำแนะนำของหน่วยงาน FDA สหรัฐฯ · มหาวิทยาลัยฟลอริดา (UF/IFAS) · Taylor et al. 1988[31,32]FDA ห้ามใช้ซัลไฟต์กับผักผลไม้สด (เช่น สลัดบาร์) ตั้งแต่ปี 1986 หลังมีรายงานผู้แพ้ และห้ามใช้ในอาหารที่เป็นแหล่งวิตามินบี 1 หลัก เพราะซัลไฟต์ทำลายไทอามีน แหล่งซัลไฟต์ที่พบบ่อยคือผลไม้แห้ง ไวน์ เบียร์ เชอร์รี่เชื่อม และมันฝรั่งแปรรูป การทดสอบแบบปกปิดในผู้ป่วยหอบหืดที่ไวต่อซัลไฟต์พบว่าผักสลัดที่ชุบซัลไฟต์ แอปริคอตแห้ง และน้ำองุ่นขาวกระตุ้นอาการได้ในบางคน แต่กุ้งที่ชุบซัลไฟต์ไม่กระตุ้น ความเสี่ยงจึงขึ้นกับชนิดอาหารและปริมาณที่ตกค้าง

“ควรจำกัดปริมาณ” เป็นคำแนะนำการกิน ไม่ใช่สถานะกฎหมาย

02

ฉลากต้องมีคำเตือนสำหรับกลุ่มนี้

17 สาร
สารคำแนะนำ · ที่มาเพราะ
E102 ตาร์ตราซีนE120 ชาดลิ้นจี่E160b สารสกัดเมล็ดคำแสดที่มีบิกซินE160b(i) สารสกัดเมล็ดคำแสดที่มีบิกซินE160b(ii) สารสกัดเมล็ดคำแสดที่มีนอร์บิกซินE160b(iii) สารสกัดคำแสดด้วยน้ำมันE210 กรดเบนโซอิกE211 โซเดียมเบนโซเอตE220 ซัลเฟอร์ไดออกไซด์E223 โซเดียมเมทาไบซัลไฟต์ฉลากต้องมีคำเตือนสำหรับกลุ่มนี้คำแนะนำของหน่วยงาน อย.[51]ตามประกาศฉบับที่ 450 สีและวัตถุกันเสียต้องแสดงชื่อกลุ่มหน้าที่พร้อมชื่อเฉพาะหรือเลข INS (เช่น สี INS 102) ส่วนสารให้ความหวานและวัตถุปรุงแต่งรสต้องแสดงชื่อเฉพาะ ผู้ที่แพ้หรือไวต่อสีหรือวัตถุกันเสียตัวใดตัวหนึ่งจึงตรวจหาเลข INS บนฉลากได้ (ตัวเลขเดียวกับเลข E ของยุโรป)
E220 ซัลเฟอร์ไดออกไซด์E221 โซเดียมซัลไฟต์E222 โซเดียมไฮโดรเจนซัลไฟต์E223 โซเดียมเมทาไบซัลไฟต์E224 โพแทสเซียมเมทาไบซัลไฟต์E225 โพแทสเซียมซัลไฟต์E226 แคลเซียมซัลไฟต์E227 แคลเซียมไบซัลไฟต์E228 โพแทสเซียมไบซัลไฟต์ฉลากต้องมีคำเตือนสำหรับกลุ่มนี้คำแนะนำของหน่วยงาน EU · อย. · FDA สหรัฐฯ[21,23,32]สหภาพยุโรป (เกิน 10 มก./กก. หรือ 10 มก./ลิตร คิดเป็น SO2 ในอาหารพร้อมกิน) ไทย (ตั้งแต่ 10 มก./กก.) และสหรัฐฯ (ตั้งแต่ 10 ppm) ต่างบังคับให้แสดงซัลไฟต์บนฉลาก ถ้าต่ำกว่าระดับนี้อาจมีซัลไฟต์เล็กน้อยโดยไม่มีคำเตือน
E220 ซัลเฟอร์ไดออกไซด์ฉลากต้องมีคำเตือนสำหรับกลุ่มนี้กฎหมาย สหภาพยุโรป[3]ซัลไฟต์ก่ออาการแพ้/ไม่ทน รวมถึงกระตุ้นหอบหืดในผู้ที่ไว
E221 โซเดียมซัลไฟต์ฉลากต้องมีคำเตือนสำหรับกลุ่มนี้กฎหมาย สหภาพยุโรป[3]ซัลไฟต์ก่ออาการแพ้/ไม่ทน รวมถึงกระตุ้นหอบหืดในผู้ที่ไว
E222 โซเดียมไฮโดรเจนซัลไฟต์ฉลากต้องมีคำเตือนสำหรับกลุ่มนี้กฎหมาย สหภาพยุโรป[3]ซัลไฟต์ก่ออาการแพ้/ไม่ทน รวมถึงกระตุ้นหอบหืดในผู้ที่ไว
E223 โซเดียมเมทาไบซัลไฟต์ฉลากต้องมีคำเตือนสำหรับกลุ่มนี้กฎหมาย สหภาพยุโรป[3]ซัลไฟต์ก่ออาการแพ้/ไม่ทน รวมถึงกระตุ้นหอบหืดในผู้ที่ไว
E224 โพแทสเซียมเมทาไบซัลไฟต์ฉลากต้องมีคำเตือนสำหรับกลุ่มนี้กฎหมาย สหภาพยุโรป[3]ซัลไฟต์ก่ออาการแพ้/ไม่ทน รวมถึงกระตุ้นหอบหืดในผู้ที่ไว
E226 แคลเซียมซัลไฟต์ฉลากต้องมีคำเตือนสำหรับกลุ่มนี้กฎหมาย สหภาพยุโรป[3]ซัลไฟต์ก่ออาการแพ้/ไม่ทน รวมถึงกระตุ้นหอบหืดในผู้ที่ไว
E227 แคลเซียมไบซัลไฟต์ฉลากต้องมีคำเตือนสำหรับกลุ่มนี้กฎหมาย สหภาพยุโรป[3]ซัลไฟต์ก่ออาการแพ้/ไม่ทน รวมถึงกระตุ้นหอบหืดในผู้ที่ไว
E228 โพแทสเซียมไบซัลไฟต์ฉลากต้องมีคำเตือนสำหรับกลุ่มนี้กฎหมาย สหภาพยุโรป[3]ซัลไฟต์ก่ออาการแพ้/ไม่ทน รวมถึงกระตุ้นหอบหืดในผู้ที่ไว
03

งานวิจัยที่ศึกษากลุ่มนี้

9 สาร
สารคำแนะนำ · ที่มาเพราะ
E1100 เอนไซม์แอลฟา-แอมิเลสจากเชื้อแอสเพอร์จิลลัส โอไรเซสรุปแล้วอันตรายงานวิจัย[3,4]การสูดเอนไซม์แอลฟา-แอมิเลสจากเชื้อราที่อยู่ในสารปรับปรุงขนมปังเป็นสาเหตุที่ยอมรับของโรคหืดในคนทำขนมปัง กลุ่มผู้ป่วยในสเปนยืนยันด้วยการทดสอบกระตุ้นหลอดลมว่าเป็นหืดจากการแพ้เอนไซม์นี้ และในคนทำขนมปังชาวสวีเดน การแพ้แป้งหรือแอลฟา-แอมิเลสทางผิวหนังสัมพันธ์กับโรคหืดที่เริ่มเป็นระหว่างทำงานเบเกอรี (OR ที่ปรับแล้ว 5.8) ความเสี่ยงนี้มาจากการสูดในที่ทำงาน ไม่ใช่จากการกิน · เทียบผู้ป่วยกับกลุ่มควบคุม
E1101 เอนไซม์โพรทีเอสจากเชื้อแอสเพอร์จิลลัส โอไรเซสรุปแล้วอันตรายงานวิจัย[5]พนักงานโรงงานไส้กรอกอายุ 53 ปีที่ทำงานกับปาเปนซึ่งใช้ทำให้เนื้อนุ่ม เกิดหอบหืดและน้ำมูกไหลจากการทำงาน มีระดับ IgE ต่อปาเปนสูงมาก และยังมีอาการคันปากและคอบวมหลังกินกีวีและมะเดื่อ ซึ่งบ่งว่ามีการแพ้ข้ามกัน จากผู้ป่วยแพ้ปาเปน 13 รายที่เคยตีพิมพ์ ส่วนใหญ่ไวต่อการแพ้จากการทำงาน ความเสี่ยงหลักจึงอยู่ที่การสูดผงเอนไซม์ ไม่ใช่การกินอาหารที่หมักให้นุ่ม · รายงานผู้ป่วย
E223 โซเดียมเมทาไบซัลไฟต์E224 โพแทสเซียมเมทาไบซัลไฟต์สรุปแล้วอันตรายงานวิจัย[8,9,10]การทดสอบให้กินเมตาไบซัลไฟต์ยืนยันว่าผู้ป่วยหอบหืดราว 4% (สูงขึ้นในผู้ที่ต้องใช้สเตียรอยด์) เกิดหลอดลมตีบจากซัลไฟต์ บทความทบทวนประเมินว่าพบ 3–10% ของผู้ป่วยหอบหืด อาการตั้งแต่หายใจมีเสียงวี้ด ลมพิษ ไปจนถึงแพ้รุนแรง (พบน้อย) · ทดลองสุ่มในคน
E927 แอโซไดคาร์บอนาไมด์สรุปแล้วอันตรายงานวิจัย[5,6,7]การหายใจเอาฝุ่นแอโซไดคาร์บอนาไมด์เป็นสาเหตุที่ยอมรับของโรคหืดจากการทำงาน การสำรวจคนงานโรงงานผลิต 151 คนพบว่า 28 คน (18.5%) ที่ไม่เคยเป็นหืดมาก่อนมีอาการหืดแบบเกิดช้าหลังสัมผัส อาการกลับมาเมื่อสัมผัสซ้ำและหายเมื่อเลิกสัมผัส และมีผู้ป่วยในเกาหลีที่ยืนยันด้วยการทดสอบสูดสารจำเพาะ ข้อมูลนี้เกี่ยวกับการสูดผงสารในที่ทำงาน ไม่ใช่การกินขนมปังจากแป้งที่ใช้สารนี้ · สำรวจภาคตัดขวางในคน
E413 ทรากาแคนท์กัมเริ่มมีสัญญาณอันตรายงานวิจัย[6,7,8]รายงานผู้ป่วยปี 1947 พบอาการหอบหืดหลังกินกัมทรากาแคนท์ และในสัตว์ทดลองการฉีดทรากาแคนท์เข้าผิวหนังทำให้บวมมาก ส่วนการสำรวจซีรัมปี 2015 พบแอนติบอดี IgE ต่อกัมหลายชนิด รวมถึงทรากาแคนท์ ใน 16–29% ของตัวอย่าง แต่วิธีตรวจนี้ยังไม่ได้รับการยืนยันว่าสอดคล้องกับการแพ้จริงทางคลินิก · รายงานผู้ป่วย
E102 ตาร์ตราซีนยังถกเถียงไม่มีผลงานวิจัย[34]การทบทวนอย่างเป็นระบบของ Cochrane พบงานทดลอง 6 ชิ้น ไม่มีชิ้นใดพบว่าการให้หรือการงดทาร์ทราซีนเปลี่ยนอาการหอบหืดอย่างมีนัยสำคัญ หลักฐานยังน้อย แต่การงดทาร์ทราซีนโดยทั่วไปไม่น่าช่วยผู้ป่วยหอบหืดส่วนใหญ่ ยกเว้นผู้ที่พิสูจน์แล้วว่าแพ้ · วิเคราะห์รวมหลายงานวิจัย
E220 ซัลเฟอร์ไดออกไซด์E224 โพแทสเซียมเมทาไบซัลไฟต์E228 โพแทสเซียมไบซัลไฟต์ยังถกเถียงผลผสมงานวิจัย[8]การศึกษาแบบปกปิดสองทางปี 2001 ในผู้ป่วยหอบหืด 24 คนที่มีประวัติชัดว่าดื่มไวน์แล้วหอบ พบเพียง 4 คนที่ตอบสนองต่อไวน์ที่เติมซัลไฟต์ และเฉพาะที่ระดับ 300 ppm (ไม่ตอบสนองที่ 20–150 ppm) ผู้วิจัยเห็นว่าบทบาทของซัลไฟต์ในอาการหอบจากไวน์อาจถูกประเมินสูงเกินจริง และส่วนประกอบอื่นในไวน์อาจมีผลด้วย · ทดลองสุ่มในคน