ความเป็นพิษโดยรวม
105 ข้อค้นพบ จากงานวิจัยที่ศึกษาสาร 91 ตัว
สารอื่นยังไม่มีข้อค้นพบเรื่องนี้ในฐานข้อมูล ซึ่งไม่ได้แปลว่าไม่มีผล · อัปเดต
ข้อมูลเพื่อการเรียนรู้ ไม่ใช่คำแนะนำทางการแพทย์
สรุปตามสถานะของหลักฐาน
| สถานะ | ทิศทาง | สารและสิ่งที่ศึกษา |
|---|---|---|
| สรุปแล้ว | =ไม่มีผล |
|
| ±ผลผสม |
| |
| ยังถกเถียง | −อันตราย |
|
| ±ผลผสม |
| |
| ยังไม่มีงานวิจัยในคน | — |
|
ข้อค้นพบ
105 ข้อ- 1
คณะกรรมการ JECFA (ประชุมปี 1965–66) ประเมินโซเดียม โพแทสเซียม และแอมโมเนียมคาร์บอเนต/ไบคาร์บอเนตรวมกัน และเห็นว่าไม่มีเหตุผลทางพิษวิทยาที่ต้องจำกัดปริมาณใช้เกินกว่าหลักการผลิตที่ดี (ADI 'ไม่จำกัด') ส่วนสหรัฐฯ รับรองเบกกิ้งโซดาเป็น GRAS โดยไม่จำกัดปริมาณ อย่างไรก็ตามการประเมินนี้เก่ามากและแทบไม่มีข้อมูลพิษวิทยาสมัยใหม่ อันตรายที่เคยพบในคนมาจากการกินเบกกิ้งโซดาปริมาณมากเป็นยาแก้ท้องอืดเอง ไม่ใช่จากการใช้เป็นผงฟูในอาหาร[5,6]
E500 โซเดียมคาร์บอเนตE501 โพแทสเซียมคาร์บอเนตE503 แอมโมเนียมคาร์บอเนต
- 2
JECFA (ปี 1973) กำหนด ADI ของโซเดียมไดอะซีเตต 0–15 มก./กก. น้ำหนักตัว โดยให้เหตุผลว่ามันมีพฤติกรรมเหมือนกรดน้ำส้ม (กรดอะซิติก) ซึ่งคนกินจากน้ำส้มสายชูและแหล่งอื่นราว 1 กรัมต่อวันโดยไม่พบผลเสีย แต่ไม่มีการศึกษาระยะยาวในสัตว์ ส่วน EFSA ปี 2020 ในการประเมินเอสเทอร์ของกรดอะซิติก (E472a) ถือว่ากรดอะซิติกที่ปล่อยในลำไส้เป็นสารปกติในอาหาร[5,6]
- 3
JECFA ไม่กำหนดเพดานการบริโภคกรดแลคติกและกรดมาลิกชนิด L(+) เพราะเป็นสารที่ร่างกายสร้างและใช้ตามปกติ (ผักผลไม้ให้กรดมาลิกราว 1.5–3 กรัม/วัน) และกำหนด ADI แบบมีเงื่อนไข 0–100 มก./กก. สำหรับชนิด D(-) สหรัฐฯ รับรองทั้งสองตัวเป็น GRAS ส่วน EFSA ในความเห็นปี 2020 เรื่องเอสเทอร์ของกรดแลคติก (E472b) ถือว่ากรดแลคติกที่ปล่อยออกมาในลำไส้เป็นสารปกติในอาหาร[7,8,9,10,11]
- 4
JECFA ประเมินกรดโคลิก (กรดน้ำดีปฐมภูมิที่ใช้เป็นอิมัลซิไฟเออร์) ครั้งล่าสุดเมื่อปี 1973 และกำหนด ADI เป็นตัวเลข 0–1.25 มก./กก.น้ำหนักตัว ไม่พบการประเมินซ้ำสมัยใหม่โดย JECFA หรือ EFSA การประเมินนี้จึงเก่ากว่ามาตรฐานการทดสอบพิษปัจจุบัน[5]
- 5
EFSA (2013) สรุปว่าไรโบเฟลวิน (E101(i)) และไรโบเฟลวิน-5'-ฟอสเฟต (E101(ii)) ไม่น่าเป็นข้อกังวลต่อสุขภาพเมื่อใช้ตามที่อนุญาต แต่ไม่ได้กำหนด ADI เพราะยังขาดงานศึกษาระยะยาว การก่อมะเร็ง และผลต่อการสืบพันธุ์ และระบุว่าข้อมูลที่มีไม่พอบอกได้ว่าการได้รับปริมาณสูงมากจากทุกแหล่งรวมกันมีความเสี่ยงหรือไม่ ส่วน JECFA เคยกำหนด ADI กลุ่มไว้ 0–0.5 มก./กก.น้ำหนักตัว[5]
- 6
EFSA ประเมินพอลิเดกซ์โทรส (E1200) ใหม่ในปี 2021 สารนี้ดูดซึมได้น้อยและถูกหมักบางส่วนเป็นกรดไขมันสายสั้น ไม่พบผลเสียในการศึกษาระยะยาวในสัตว์ฟันแทะแม้ขนาดสูงมาก และไม่เป็นพิษต่อสารพันธุกรรม จึงไม่จำเป็นต้องมีค่า ADI เป็นตัวเลข และการใช้ปัจจุบันไม่น่ากังวล แต่ EFSA ชี้เรื่องสิ่งปนเปื้อนว่าค่า margin of exposure (ระยะห่างจากระดับที่เริ่มเกิดผลเสีย) ของสารหนูและตะกั่วต่ำ และแคดเมียมอาจถึง 165% ของค่าที่รับได้ต่อสัปดาห์ในสมมติฐานกรณีเลวร้าย จึงแนะนำให้ลดเพดานตะกั่วและกำหนดเพดานใหม่สำหรับสารหนู แคดเมียม และปรอท ส่วน JECFA ให้ ADI 'ไม่จำเป็นต้องระบุ'[7,8]
- 7
EFSA (2015) เห็นว่าคลอโรฟิลล์ (E140(i)) ไม่เป็นข้อกังวล เพราะดูดซึมได้น้อยและการใช้เป็นสีให้ปริมาณน้อยกว่าที่ได้จากผักอยู่แล้ว แม้ข้อมูลพิษวิทยาไม่เพียงพอ และสารสกัดถึง 90% ยังไม่ทราบองค์ประกอบ ส่วนคลอโรฟิลลิน (E140(ii)) ไม่มีข้อมูลการดูดซึมหรือความเป็นพิษเลย จึงสรุปว่ายังประเมินความเสี่ยงไม่ได้ ทั้งยังผลิตจากหญ้า อัลฟัลฟา หรือตำแย ซึ่งไม่ใช่องค์ประกอบปกติของอาหาร ส่วน JECFA (1969) ไม่ได้กำหนด ADI ของคลอโรฟิลล์เป็นตัวเลข[6,7]
- 8
JECFA จัดเดกซ์ทรินขาวและเหลือง (แป้งคั่ว INS 1400) ไว้ในกลุ่ม ADI 'ไม่จำเป็นต้องระบุ' (ยืนยันอีกครั้งในปี 2016) ซึ่งเป็นระดับที่น่ากังวลน้อยที่สุด เดกซ์ทรินไม่อยู่ในบัญชีวัตถุเจือปนอาหารที่อนุญาตของสหภาพยุโรปภายใต้เลขนี้ เดกซ์ทรินจากแป้งคั่วคือแป้งที่ถูกตัดสายให้สั้นลงด้วยความร้อนแห้งและกรด บางชนิดถูกแปรรูปต่อเป็นเดกซ์ทริน 'ย่อยยาก' ที่ทำหน้าที่เหมือนใยอาหาร[6,7]
- 9
JECFA ประเมินแป้งที่ผ่านการบำบัดด้วยกรด (1969–1973) และให้ ADI แบบ 'ไม่ระบุตัวเลข' โดยถือว่าเป็นส่วนประกอบปกติของอาหาร ซึ่งหนูและสุกรย่อยได้ดีโดยไม่พบผลเสีย การประชุม JECFA ครั้งหลัง (2016, 2018) พิจารณาเฉพาะข้อกำหนดคุณภาพ ทั้งนี้แป้งที่บำบัดด้วยกรด (E1401) ไม่ได้อยู่ใน 12 ชนิดของแป้งดัดแปรที่ EFSA ประเมินซ้ำในปี 2017 และไม่พบการประเมินเฉพาะสำหรับเด็ก[3,4]
- 10
JECFA กำหนด ADI ของสีฟาสต์กรีน เอฟซีเอฟไว้ 0–25 มก./กก.น้ำหนักตัวตั้งแต่ปี 1986 หลังจากเคยให้ค่าชั่วคราวมาก่อน สีนี้ไม่อยู่ในรายการวัตถุเจือปนที่สหภาพยุโรปอนุญาต EFSA จึงไม่เคยประเมินซ้ำ และในเดือนเมษายน 2025 FDA สหรัฐฯ ประกาศต้องการให้ Green No. 3 หมดจากอาหารภายในสิ้นปี 2026 ตามนโยบายเลิกใช้สีสังเคราะห์จากปิโตรเลียม[11]
- 11
คำว่า 'คาราเมล' บนฉลากอาจหมายถึงสีคาราเมล 4 กลุ่ม (E150a–d) ที่ผลิตโดยให้ความร้อนกับน้ำตาล โดยอาจเติมสารประกอบซัลไฟต์และ/หรือแอมโมเนียหรือไม่ก็ได้ EFSA (2011) กำหนด ADI กลุ่ม 300 มก./กก.น้ำหนักตัว/วัน สำหรับสีคาราเมลทั้งหมด และกำหนด ADI รายตัวที่ต่ำกว่าเมื่อจำเป็น (กลุ่มที่ 3 เพราะสารพลอยได้ THI มีผลต่อระบบภูมิคุ้มกันในหนู) พร้อมพบว่าการได้รับของเด็กและผู้ใหญ่อาจเกิน ADI ต่อมาการประเมินแบบละเอียดปี 2012 ได้ค่าต่ำลงจนไม่เกิน ADI กลุ่ม EFSA เห็นว่า THI, 4-MEI และซัลเฟอร์ไดออกไซด์ที่ตกค้างไม่เป็นข้อกังวลหากอยู่ในเกณฑ์ แต่ควรกำหนดเพดาน 5-HMF และฟิวแรน ส่วน JECFA ให้ ADI ตั้งแต่ 'ไม่ระบุตัวเลข' (กลุ่มที่ 1) ถึง 160–200 มก./กก.[7,8]
- 12
JECFA (การประชุมครั้งที่ 11 ปี 1967) กำหนดค่า ADI ของเอทิลแอซีเตตไว้ที่ 0–25 มก./กก.น้ำหนักตัว/วัน โดยไม่มีการศึกษาความเป็นพิษ แต่อาศัยความรู้ว่าสารนี้ถูกย่อยอย่างรวดเร็วในร่างกายเป็นเอทานอลและกรดแอซีติก ในปี 1996 JECFA คงค่า ADI นี้ไว้ และไม่พบข้อกังวลที่ระดับการได้รับปัจจุบันเมื่อใช้เป็นสารแต่งกลิ่นรส ไม่พบการประเมินซ้ำในฐานะสารเติมแต่งโดย EFSA และไม่มีการประเมินเฉพาะสำหรับเด็ก[4,5]
- 13
- 14
JECFA (1975) ให้ไทรแอซีทิน (กลีเซอริลไทรแอซีเทต) มีค่า ADI แบบ 'ไม่ระบุตัวเลข' เพราะสารนี้ถูกย่อยอย่างรวดเร็วในลำไส้และเนื้อเยื่อเป็นกลีเซอรอลกับกรดแอซีติก และร่างกายใช้ได้เหมือนไขมันในอาหารทั่วไป แม้ในขณะนั้นจะยังไม่มีการศึกษาความเป็นพิษระยะสั้นหรือระยะยาวอย่างเป็นทางการ ต่อมาในปี 2002 JECFA สรุปว่าไม่มีข้อกังวลที่ระดับการได้รับปัจจุบันเมื่อใช้เป็นสารแต่งกลิ่นรส ส่วน FDA สหรัฐฯ จัดให้เป็น GRAS ทั้งนี้ไม่พบการประเมินซ้ำโดย EFSA และไม่มีการประเมินการได้รับของเด็กโดยเฉพาะ[7,8]
- 15
EFSA (2018) คงค่า ADI ของโพรพิลีนไกลคอลไว้ที่ 25 มก./กก./วัน สารนี้ถูกดูดซึมและเปลี่ยนเป็นกรดแลคติกและไพรูวิก ไม่ทำลายสารพันธุกรรม ไม่พบผลเสียในหนูที่ได้รับนาน 2 ปีถึง 2,500 มก./กก./วัน ไม่กระทบระบบสืบพันธุ์ พบเพียงสัญญาณเม็ดเลือดแดงแตกในสุนัขที่ขนาด 5,000 มก./กก./วัน และปริมาณที่ได้จากอาหารไม่เกิน ADI สารนี้มักถูกสับสนกับเอทิลีนไกลคอลในน้ำยากันเยือกแข็ง ซึ่งเป็นพิษสูงกว่ามาก[5,6]
- 16
EFSA (2012) กำหนด ADI ของบีตา-แอโพ-8'-แคโรทีนัลเป็น 0.05 มก./กก./วัน ต่ำกว่าค่าเดิม 0–5 มก./กก. (ซึ่ง SCF ถอนไปตั้งแต่ปี 2000) มาก หลังพบความเปลี่ยนแปลงที่ไตในงานทดลองในหนู 13 สัปดาห์ และประเมินว่าเด็กและผู้ใหญ่ที่กินมากได้รับเกินค่านี้ ต่อมาเมื่อทบทวนสไลด์ไตใหม่ EFSA (2014) ปรับ ADI เป็น 0.3 มก./กก./วัน (NOAEL 30 มก./กก.) และเห็นว่าระดับการใช้ที่รายงานไม่เป็นข้อกังวล ส่วน ADI กลุ่ม 0–5 มก./กก. (รวมกับเบตาแคโรทีน) ของ JECFA ยังเป็นค่าจากปี 1974[8,9,10]
- 17
หลังให้สารสกัดบีตรูท 60 มก. พบเม็ดสีแดงในปัสสาวะเพียง 0.01–0.6% ของที่กิน และมีอาสาสมัคร 4 ใน 100 คนที่ปัสสาวะเป็นสีชมพูแดง (beeturia) เม็ดสีนี้แทบไม่ถูกดูดซึมและสลายในกรดกระเพาะ อาการปัสสาวะแดงหลังกินบีตรูทหรือ E162 จึงไม่เป็นอันตราย แต่อาจทำให้ตกใจว่าเป็นเลือดได้[5]
- 18
EFSA (2015) เห็นว่าข้อมูลพิษวิทยาของสีแดงจากบีตรูทมีน้อยเกินกว่าจะกำหนด ADI หรือสรุปเรื่องความเป็นพิษต่อสารพันธุกรรม พิษระยะยาว หรือผลต่อการสืบพันธุ์ได้ แต่เนื่องจากเม็ดสี (เบทานินและเบทาเลนอื่น) เป็นสารที่มีอยู่ในอาหารปกติ และการใช้เป็นสีผสมอาหารทำให้ได้รับใกล้เคียงกับการกินบีตรูท จึงสรุปว่า E162 ไม่เป็นข้อกังวลที่ระดับการใช้ที่รายงาน ส่วน JECFA ให้ ADI แบบ 'ไม่ระบุตัวเลข'[6,7]
- 19
EFSA (ปี 2011 และติดตามผลปี 2023) เห็นว่าไม่ต้องกำหนดค่า ADI เป็นตัวเลข และโดยหลักการแคลเซียมคาร์บอเนตเองไม่เป็นข้อกังวลต่อสุขภาพที่ระดับการใช้ปัจจุบันในทุกกลุ่มอายุ รวมถึงทารกอายุต่ำกว่า 16 สัปดาห์ E170 ให้แคลเซียมเพียงส่วนน้อยของแคลเซียมทั้งหมดที่ได้จากอาหาร แต่ EFSA ระบุว่าอะลูมิเนียมที่ปนเปื้อนติดมาใน E170 อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เป็นประเด็นที่ต้องแก้ด้วยการกำหนดสเปกให้เข้มขึ้น[6]
- 20
- 21
JECFA (การประชุมครั้งที่ 17 ปี 1973) ให้แคลเซียมแอซีเทตมีค่า ADI 'ไม่จำกัด' เพราะแอซีเตตเป็นสารที่ร่างกายสร้างและใช้อยู่ตามปกติ คนกินกรดแอซีติกจากน้ำส้มสายชูและอาหารอื่นราววันละ 1 กรัมมาหลายร้อยปีโดยไม่พบผลเสีย และการใช้เป็นสารเติมแต่งไม่ทำให้ปริมาณแคลเซียมที่ได้รับรวมเพิ่มขึ้นมาก ไม่พบการประเมินซ้ำโดย EFSA และไม่มีการประเมินเฉพาะสำหรับเด็ก[7]
- 22
EFSA ประเมินกรดโพรพิโอนิกและเกลือ (E280-E283) ใหม่ในปี 2014 ข้อมูลไม่พอจะกำหนดค่า ADI ความผิดปกติที่กระเพาะส่วนหน้าของหนูถือว่าไม่เกี่ยวกับคน ผลที่ไวที่สุดคือเยื่อบุหลอดอาหารหนาตัวแบบกลับคืนได้ในสุนัขที่ได้รับกรดโพรพิโอนิก 1% ในอาหาร (ไม่พบผลที่ 0.3%) ปริมาณที่ได้รับจากวัตถุเจือปนเฉลี่ยและกลุ่มที่กินมากอยู่ที่ 0.7-21.1 และ 3.6-40.8 มก./กก./วันในแต่ละช่วงวัย เนื่องจากระดับที่เกิดผลในสุนัขสูงกว่าความเข้มข้นสูงสุดที่อนุญาตในอาหารราว 3 เท่า EFSA จึงไม่พบข้อกังวลที่การใช้ตามที่อนุญาต ส่วน JECFA ให้ ADI แบบกลุ่ม 'ไม่จำกัด'[12,13]
- 23
สหรัฐฯ รับรองคาร์บอนไดออกไซด์เป็น GRAS ใช้เป็นสารช่วยให้ขึ้นฟู สารช่วยในกระบวนการผลิต ก๊าซขับดัน และก๊าซอัดลมในเครื่องดื่ม โดยจำกัดแค่ตามหลักการผลิตที่ดี ในเครื่องดื่มมันละลายเป็นกรดคาร์บอนิกอ่อนๆ ประเด็นที่คนถามเกี่ยวกับน้ำอัดลมจึงเป็นเรื่องฟัน กรดไหลย้อน และความอยากอาหาร มากกว่าความเป็นพิษ (ดูข้อมูลที่เกี่ยวข้อง)[11]
- 24
JECFA กำหนด ADI แบบกลุ่ม 'ไม่จำเป็นต้องระบุ' ให้กรดฟูมาริกและเกลือของมัน (1989 และคงไว้ในปี 1999) และไม่พบข้อกังวลที่ระดับการบริโภคปัจจุบันเมื่อใช้เป็นสารแต่งกลิ่นรส กรดฟูมาริกได้รับอนุญาตในสหภาพยุโรปเป็น E297 แต่ยังไม่พบผลการประเมินใหม่ของ EFSA ในฐานะวัตถุเจือปนอาหาร คณะผู้เชี่ยวชาญด้านอาหารสัตว์ของ EFSA (2013) ระบุว่ากรดฟูมาริกถูกเผาผลาญอย่างรวดเร็วตามวิถีปกติและไม่สะสม แต่ผงสารระคายเคืองตารุนแรงสำหรับผู้ที่ต้องสัมผัส[6,7]
- 25
EFSA (2015) พบว่ากรดแอสคอร์บิกและเกลือโซเดียมกับแคลเซียม (E300–E302) มีพิษต่ำมาก ไม่เป็นพิษต่อสารพันธุกรรม ไม่ก่อมะเร็ง และไม่มีผลต่อพัฒนาการ จึงไม่ต้องกำหนด ADI เป็นตัวเลขและไม่เป็นข้อกังวลที่ระดับการใช้ที่รายงาน ส่วน ADI กลุ่มของ JECFA เป็นแบบ 'ไม่ระบุตัวเลข' (1981)[5]
- 26
EFSA ประเมินแอสคอร์บิลปาล์มิเตตและสเตียเรต (E304) ใหม่ในปี 2015 ข้อมูลพิษวิทยายังน้อยเกินจะกำหนดค่า ADI แต่คาดว่าเอสเทอร์นี้ถูกแยกเป็นวิตามินซีและกรดไขมันจนหมดก่อนดูดซึม การประเมินความเสี่ยงจึงอิงจากสองส่วนนี้ ปริมาณที่ได้รับในกลุ่มที่กินมากอยู่ที่ 0.4-10.8 มก./กก./วัน และไม่พบข้อกังวล การประเมินต่อเนื่องปี 2020 ไม่พบข้อกังวลในนมผงทารก ส่วน JECFA (2025) ให้ ADI 'ไม่จำเป็นต้องระบุ' โดยระบุว่าสารถูกแยกอย่างรวดเร็วก่อนเข้ากระแสเลือด แม้เอนไซม์ในทารกจะทำงานน้อยกว่า[5,6,7]
- 27
EFSA ประเมินโทโคฟีรอล (E306-E309) ใหม่ในปี 2015 ข้อมูลยังไม่พอจะกำหนดค่า ADI แต่เนื่องจากวิตามินอีเป็นสารอาหารจำเป็น และปริมาณที่ได้รับไม่เกินค่าสูงสุดที่รับได้ (300 มก./วันในผู้ใหญ่) ในทุกกลุ่ม ยกเว้นเด็กในการสำรวจเดียวจากประเทศเดียว จึงสรุปว่าการใช้เป็นวัตถุเจือปนตามระดับที่รายงานไม่น่ากังวล ผลเสียหลักในสัตว์ทดลองคือเลือดแข็งตัวช้าลง (ระดับที่ไม่พบผลเสีย 125 มก./กก./วัน) ข้อมูลของสารสกัดที่อุดมด้วยโทโคฟีรอล (E306) เองยังน้อย แต่ใช้ในปริมาณต่ำกว่าแอลฟา-โทโคฟีรอล ส่วน JECFA กำหนด ADI แบบกลุ่มของแอลฟา-โทโคฟีรอลไว้ที่ 0.15-2 มก./กก./วัน[5,6,7]
- 28
ค่า ADI กลุ่มของ JECFA 0.15–2 มก./กก.น้ำหนักตัว/วัน ครอบคลุมดี-แอลฟา-โทคอเฟอรอลเข้มข้น (รูปธรรมชาติ RRR รหัส INS 307a) ร่วมกับดีแอล-แอลฟา-โทคอเฟอรอล โดยค่าต่ำสุดสะท้อนความต้องการทางโภชนาการ ในสหภาพยุโรปโทคอเฟอรอลธรรมชาติได้รับอนุญาตในชื่อสารสกัดที่อุดมด้วยโทคอเฟอรอล (E306) และการประเมินซ้ำของ EFSA ปี 2015 สำหรับ E306–E309 กำหนด ADI ไม่ได้เพราะข้อมูลไม่ครบ แต่ไม่พบข้อกังวลที่ระดับการใช้ โดยมีเพียงเด็กในการสำรวจหนึ่งของประเทศเดียวที่ได้รับวิตามินอีเกินระดับสูงสุด 300 มก./วัน[6,9]
- 29
โทโคฟีรอลผสมชนิดเข้มข้น (INS 307b) คือวิตามินอีจากธรรมชาติที่สกัดจากน้ำมันพืช มีทั้งรูปแอลฟา เบตา แกมมา และเดลตา JECFA เคยกำหนด ADI ของโทโคฟีรอลผสมเข้มข้นไว้ที่ 0-2 มก./กก./วัน (1973) และต่อมากำหนด ADI แบบกลุ่ม 0.15-2 มก./กก./วัน สำหรับดี-แอลฟา-โทโคฟีรอลเข้มข้นและดีแอล-แอลฟา-โทโคฟีรอล ในยุโรปสารที่เทียบเคียงคือสารสกัดที่อุดมด้วยโทโคฟีรอล (E306) ซึ่ง EFSA ปี 2015 สรุปว่าไม่น่ากังวลที่ระดับการใช้จริง แม้ข้อมูลพิษวิทยาของตัวมันเองจะยังจำกัด[3,4,5,6]
- 30
EFSA (2015) ประเมินซ้ำโทคอเฟอรอล รวมถึงแอลฟา-โทคอเฟอรอลสังเคราะห์ชนิด all-rac (dl) ซึ่งในยุโรปใช้รหัส E307 พบว่าพิษเฉียบพลันต่ำ ผลสำคัญในสัตว์ทดลองคือเลือดแข็งตัวช้าลง (ขนาดที่ไม่พบผลเสีย 125 มก./กก./วัน) ไม่มีข้อกังวลเรื่องพิษต่อสารพันธุกรรมหรือการก่อมะเร็ง แต่ข้อมูลด้านการสืบพันธุ์ไม่พอ จึงกำหนด ADI ไม่ได้ อย่างไรก็ตาม เพราะวิตามินอีเป็นสารอาหารจำเป็น และไม่มีกลุ่มใดได้รับเกินระดับสูงสุดที่ยอมรับได้ (300 มก./วันสำหรับผู้ใหญ่) ยกเว้นเด็กในการสำรวจหนึ่งของประเทศเดียว EFSA จึงเห็นว่าการใช้เป็นสารเติมแต่งไม่เป็นข้อกังวล ส่วน JECFA กำหนด ADI กลุ่มสำหรับ dl- และ d-แอลฟา-โทคอเฟอรอลไว้ที่ 0.15–2 มก./กก.น้ำหนักตัว/วัน[6,8]
- 31
แอนอกโซเมอร์เป็นสารกันหืนชนิดพอลิเมอร์ที่ออกแบบให้ร่างกายไม่ดูดซึม JECFA ระบุว่าดูดซึมไม่เกิน 0.2% ของที่กินในสัตว์หลายชนิดและในคน ไม่ก่อการกลายพันธุ์หรือมะเร็งในงานทดลองตลอดชีวิตในหนูแรทและหนูเมาส์ ส่วนความผิดปกติของตาที่พบในหนูแก่ถูกตัดสินว่าไม่เกี่ยวกับสาร JECFA กำหนด ADI 0–8 มก./กก.น้ำหนักตัวในปี 1984 แต่ถอนข้อกำหนดคุณลักษณะ (specifications) ไปในปี 1997[5,6,7]
- 32
JECFA (1974) ให้โซเดียมแลกเตตมี ADI 'ไม่จำกัด' พร้อมข้อระวังเดียวกับแลกเตตอื่นว่าไม่ควรใช้กรดแลกติกรูป D(-) และ DL ในอาหารทารก แลกเตตเป็นสารที่ร่างกายสร้างขึ้นเองตามปกติ โซเดียมแลกเตตได้รับอนุญาตในสหภาพยุโรปเป็น E325 แต่ยังไม่พบผลการประเมินใหม่ของ EFSA ประเด็นที่เกี่ยวกับอาหารจริงคือโซเดียมที่เพิ่มเข้ามาในเนื้อสัตว์แปรรูป[5,6]
- 33
JECFA (1974) ให้ ADI แบบ 'ไม่จำกัด' สำหรับโพแทสเซียมแล็กเทต เพราะแล็กเทตเป็นผลผลิตปกติของเมแทบอลิซึมในร่างกาย แต่แนะนำว่าไม่ควรใช้กรดแล็กทิกชนิด D(-) หรือ DL ในอาหารทารก เพราะทารกกำจัดรูป D ได้ไม่ดี[7]
- 34
JECFA (1974) ให้แคลเซียมแลกเตตมี ADI 'ไม่จำกัด' แต่แนะนำว่าไม่ควรใช้กรดแลกติกรูป D(-) หรือ DL ในอาหารทารก เป็นข้อระวังเพราะทารกเล็กเผาผลาญ D-แลกเตตได้จำกัด ภาวะเลือดเป็นกรดจาก D-แลกติกในคนนอกจากนี้พบหลักๆ ในผู้ที่ลำไส้สั้น แคลเซียมแลกเตตได้รับอนุญาตในสหภาพยุโรปเป็น E327 แต่ยังไม่พบผลการประเมินใหม่ของ EFSA[7,8]
- 35
JECFA (ปี 1965–66) สรุปว่ากรดซิตริกและเกลือโซเดียม โพแทสเซียม และแคลเซียมของมันไม่เป็นอันตรายทางพิษวิทยาที่สำคัญ และไม่กำหนดเพดานการบริโภค ส่วน EFSA ในการประเมินเอสเทอร์ของกรดซิตริก (E472c) ปี 2020 ถือว่ากรดซิตริกที่ถูกปลดปล่อยในลำไส้เป็นสารปกติในอาหารที่ร่างกายเผาผลาญได้ ซิเตรตยังเป็นสารตัวกลางในวงจรสร้างพลังงานของร่างกายตามปกติ[7,8]
- 36
JECFA (1973) ให้โพแทสเซียมซิเตรตมี ADI 'ไม่จำกัด' เพราะซิเตรตเป็นสารที่ร่างกายผลิตอยู่แล้วและโพแทสเซียมเป็นสารอาหาร โพแทสเซียมซิเตรตได้รับอนุญาตในสหภาพยุโรปเป็น E332 แต่ยังไม่พบผลการประเมินใหม่ของ EFSA ประเด็นที่ควรสนใจจริงคือโพแทสเซียมที่เพิ่มเข้ามา ซึ่งสำคัญกับผู้ป่วยไตเรื้อรังระยะท้าย (ดู b2a-kadd-ckd-001)[6]
- 37
JECFA (การประชุมครั้งที่ 17 ปี 1973) ให้กรดซิตริกและเกลือแคลเซียม โพแทสเซียม และโซเดียมมีค่า ADI 'ไม่จำกัด' เพราะไม่เป็นอันตรายทางพิษวิทยาที่สำคัญ โดยระบุว่าการได้รับกรดซิตริกบ่อยหรือปริมาณมากอาจกัดกร่อนเคลือบฟันเพราะความเป็นกรด และโพแทสเซียมซิเตรตกับโซเดียมซิเตรตเคยใช้ทางการแพทย์ได้ถึงวันละ 10 กรัม ไม่พบการประเมินซ้ำของเกลือซิเตรต E331–E333 โดย EFSA และไม่มีการประเมินเฉพาะสำหรับเด็ก[7]
- 38
EFSA (2020) ประเมินซ้ำกรดแอล(+)-ทาร์ทาริกและเกลือของมัน ไม่พบความเป็นพิษ รวมถึงไม่มีพิษต่อไตสำหรับรูป L(+) ไม่มีพิษต่อสารพันธุกรรม ไม่ก่อมะเร็งในหนูแม้ขนาด 3,100 มก./กก./วัน และไม่มีผลต่อพัฒนาการที่เกี่ยวข้อง (แต่ยังขาดการศึกษาด้านการสืบพันธุ์) เนื่องจากคนดูดซึมกรดทาร์ทาริกได้น้อยกว่าหนูมาก EFSA จึงใช้ค่าตัวคูณความไม่แน่นอนที่เล็กลงและกำหนด ADI กลุ่ม 240 มก./กก.น้ำหนักตัว/วัน (คิดเป็นกรดทาร์ทาริก) และการได้รับที่ประเมินแบบละเอียดไม่เกินค่านี้ในทุกกลุ่มประชากร ส่วน ADI กลุ่มเดิมของ JECFA อยู่ที่ 0–30 มก./กก.[6,8]
- 39
EFSA ประเมินกรดทาร์ทาริกชนิด L(+) และเกลือทาร์เทรต (E334-E337, E354) ใหม่ในปี 2020 รวมถึงโพแทสเซียมทาร์เทรตอย่างครีมออฟทาร์ทาร์ เนื่องจากคนดูดซึมทาร์เทรตได้น้อยกว่าหนูมาก EFSA จึงใช้ค่าความไม่แน่นอนที่ต่ำลงและกำหนด ADI แบบกลุ่มเป็น 240 มก./กก./วัน (คิดเป็นกรดทาร์ทาริก) แทนค่าเดิม 30 มก./กก. และไม่มีกลุ่มใดได้รับเกิน ไม่พบพิษต่อไต พิษต่อสารพันธุกรรม หรือการก่อมะเร็งจากรูป L(+) ส่วน JECFA เคยกำหนด ADI ไว้ 0-30 มก./กก./วัน (1973)[6,7]
- 40
JECFA (1965–66) ระบุว่ามนุษย์กินอาหารที่มีกรดมาลิกมาหลายร้อยปี (ราว 1.5–3 กรัม/วันจากธรรมชาติ) จึงไม่จำกัดปริมาณรูป L(+) ที่พบในธรรมชาติ แต่ให้ค่า 0–100 มก./กก. แบบมีเงื่อนไขสำหรับรูป D(-) ซึ่งยังไม่ทราบชัดว่าร่างกายเผาผลาญอย่างไร และแนะนำว่าไม่ควรเติมกรดมาลิกรูป D(-) หรือ DL และเกลือของมันในอาหารสำหรับทารกเล็กมาก ยกเว้นเพื่อการรักษา ต่อมาการประชุมครั้งหลังจัดเกลือโซเดียม โพแทสเซียม และแคลเซียมมาเลตไว้ในกลุ่มเดียวกับกรด DL-มาลิกภายใต้ ADI แบบ 'ไม่ระบุตัวเลข' ไม่พบการประเมินซ้ำโดย EFSA[4]
- 41
JECFA กำหนด ADI กลุ่ม 0–5 มก./กก.น้ำหนักตัวสำหรับกรดอะดิปิกและเกลือโซเดียม โพแทสเซียม และแอมโมเนียม (1977) และในปี 1999 เห็นว่าการใช้เป็นสารแต่งกลิ่นรสไม่เป็นข้อกังวลที่ระดับการได้รับปัจจุบัน ไม่พบการประเมินซ้ำของ EFSA สำหรับ E355[5]
- 42
JECFA (การประชุมครั้งที่ 97 ปี 2023) อ้างอิงการประเมินเดิมในการประชุมครั้งที่ 29 และสรุปว่ากรดซักซินิกไม่เป็นอันตรายที่ระดับที่น่าจะใช้เป็นสารเติมแต่งอาหาร เพราะเป็นสารตัวกลางปกติในกระบวนการสร้างพลังงานของร่างกาย จึงไม่กำหนด ADI ไม่พบการประเมินซ้ำโดย EFSA และไม่มีการประเมินการได้รับของเด็กโดยเฉพาะ[6]
- 43
JECFA (1989) จัดโซเดียมฟูมาเรตไว้ใน ADI แบบกลุ่ม 'ไม่จำเป็นต้องระบุ' ร่วมกับกรดฟูมาริกและเกลือของมัน และคงไว้เช่นเดิมในปี 1999 โซเดียมฟูมาเรตไม่อยู่ในบัญชีวัตถุเจือปนอาหารที่สหภาพยุโรปอนุญาต (EU อนุญาตเฉพาะกรดฟูมาริก E297) ฟูมาเรตเป็นสารตัวกลางปกติในวัฏจักรสร้างพลังงาน (วัฏจักรเครบส์) ของร่างกาย[5,6,7]
- 44
JECFA (1973) กำหนด ADI ของ EDTA ไว้ที่ 0-2.5 มก./กก./วัน (คิดเป็นแคลเซียมไดโซเดียม EDTA) และระบุว่าไม่ควรมีไดโซเดียม EDTA ส่วนเกินเหลืออยู่ในอาหาร EFSA (2010) คำนวณจากค่านี้ได้ 1.9 มก. EDTA/กก./วัน และไม่พบว่า EDTA ก่อมะเร็ง โดยยอมรับเฟอร์ริกโซเดียม EDTA เป็นแหล่งธาตุเหล็กเฉพาะเมื่อ EDTA รวมไม่เกินระดับนี้ ไดโซเดียม EDTA (INS 386) ไม่อยู่ในบัญชีวัตถุเจือปนของสหภาพยุโรป ซึ่งอนุญาตเฉพาะแคลเซียมไดโซเดียม EDTA (E385)[9,10,11]
- 45
EFSA (2017) พบว่ากัมทรากาแคนท์แทบไม่ถูกดูดซึมและถูกจุลินทรีย์ในลำไส้หมักบางส่วน ไม่ก่อมะเร็งแม้ขนาดสูงสุดที่ทดสอบ และไม่เป็นข้อกังวลด้านพิษต่อสารพันธุกรรม คนที่กินถึง 9.9 กรัม/วันนาน 21 วันทนได้ดี จึงไม่ต้องกำหนด ADI เป็นตัวเลขและไม่เป็นข้อกังวลที่ระดับการใช้ที่รายงาน สอดคล้องกับ ADI แบบ 'ไม่ระบุตัวเลข' ของ JECFA (1985)[9,10]
- 46
JECFA (1986) และคณะกรรมการ SCF ของสหภาพยุโรปให้ทารากัมมีค่า ADI แบบ 'ไม่ระบุตัวเลข' ส่วนการประเมินซ้ำของ EFSA ปี 2017 เห็นว่าข้อมูลเพียงพอ ทารากัมไม่ถูกดูดซึมทั้งโมเลกุลแต่ถูกจุลินทรีย์ในลำไส้หมัก ไม่พบผลเสียแม้ในขนาดสูงสุดของการทดลองระยะกลาง ระยะยาว และการก่อมะเร็ง และไม่มีข้อกังวลเรื่องพิษต่อสารพันธุกรรม จึงไม่จำเป็นต้องกำหนด ADI เป็นตัวเลข และไม่มีข้อกังวลต่อสุขภาพที่ระดับการใช้ที่รายงานสำหรับประชากรทั่วไป บทคัดย่อไม่ได้แยกพิจารณาเด็กเป็นพิเศษ[5]
- 47
EFSA (2018) สรุปว่าเจลแลนกัมไม่ต้องกำหนด ADI เป็นตัวเลขและไม่เป็นข้อกังวล เพราะแทบไม่ถูกดูดซึมในรูปเดิม จุลินทรีย์ลำไส้คนไม่หมัก ไม่ทำลายสารพันธุกรรมหรือก่อมะเร็ง และไม่พบผลเสียที่ขนาดสูงสุดในการศึกษาระยะยาวในหนู ส่วนในคน การกินถึง 200 มก./กก./วันนาน 3 สัปดาห์ไม่พบผลเสีย EFSA ขอให้สเปกระบุว่าไม่มีเชื้อแบคทีเรียที่ใช้ผลิตหลงเหลือและกิจกรรมเอนไซม์ตกค้าง[6]
- 48
EFSA (2017) พบว่ากลีเซอรอลมีพิษเฉียบพลันต่ำ ไม่ทำลายสารพันธุกรรมหรือก่อมะเร็ง และไม่ต้องกำหนด ADI เป็นตัวเลขที่ระดับการใช้ทั่วไป แต่ตั้งข้อสังเกตว่าทารกและเด็กเล็กอาจได้รับถึงขนาดที่ออกฤทธิ์ทางยา (ราว 125 มก./กก./ชั่วโมง) จากการดื่มเครื่องดื่มแต่งกลิ่นไม่ถึงหนึ่งกระป๋อง 330 มล. การติดตามผลปี 2022 แนะนำให้ลดเพดานโลหะหนัก กำหนดเพดานอะโครลีน และให้ผลิต E422 จากน้ำมันพืชที่ผ่านการกลั่นทำให้บริสุทธิ์เท่านั้น[5,6]
- 49
EFSA (2024) พบว่าเคอร์แดลน ซึ่งเป็นบีตา-1,3-กลูแคนที่ได้จากการหมักแบคทีเรียและใช้เป็นสารก่อเจล ไม่ถูกดูดซึมแต่ถูกจุลินทรีย์ในลำไส้หมัก ไม่เป็นพิษต่อสารพันธุกรรม และไม่เป็นพิษต่ออวัยวะ พบลูกหนูน้ำหนักลดเฉพาะที่ขนาด 7,500 มก./กก./วัน จึงได้ NOAEL 2,500 มก./กก. แม้ค่าประเมินสูงสุด (เด็กเล็ก 1,441 มก./กก./วันที่ระดับใช้สูงสุดที่เสนอ) ก็ยังห่างจากระดับที่ไม่พบผลเสียมากพอ จึงสรุปว่าการใช้ตามที่เสนอไม่เป็นข้อกังวล ส่วน JECFA ให้ ADI แบบ 'ไม่ระบุตัวเลข' (2001)[5,6]
- 50
EFSA ประเมินกัมบุกและกลูโคแมนแนนจากบุก (E425) ใหม่ในปี 2017 และเห็นว่าไม่จำเป็นต้องกำหนดค่า ADI เป็นตัวเลข เพราะไม่ถูกดูดซึมทั้งโมเลกุล ถูกแบคทีเรียในลำไส้หมัก ไม่เป็นพิษต่อสารพันธุกรรม และปริมาณที่ได้รับจากการใช้เป็นวัตถุเจือปนต่ำกว่า 0.1 มก./กก./วัน EFSA เห็นด้วยกับข้อสรุปเดิมของ SCF ว่าใช้ได้ไม่เกิน 10 กรัม/กก. อาหาร โดยปริมาณรวมจากทุกแหล่งไม่ควรเกิน 3 กรัม/วัน และระบุว่าผู้ใหญ่บางคนที่กิน 3 กรัม/วันนาน 12 สัปดาห์มีอาการไม่สบายท้อง ส่วน JECFA ให้ ADI 'ไม่จำเป็นต้องระบุ' (1996)[7,11]
- 51
EFSA (2016) คง ADI ของแอมโมเนียมฟอสฟาทิด (อิมัลซิไฟเออร์ 'YN' ที่ใช้ในช็อกโกแลต) ไว้ที่ 30 มก./กก./วัน เพราะไม่พบผลเสียแม้ในขนาดสูงสุดในงานทดลองตลอดชีวิตในหนูเมาส์และหนูแรท ไม่เป็นพิษต่อสารพันธุกรรม และไม่มีผลต่อการสืบพันธุ์หรือพัฒนาการ ทั้งปริมาณที่คนได้รับไม่เกิน ADI ในทุกกลุ่มอายุ JECFA กำหนด ADI เดียวกันตั้งแต่ปี 1974 และให้นับฟอสฟอรัสจากสารนี้รวมในเพดานฟอสเฟตด้วย[4,5]
- 52
JECFA กำหนด ADI ของแอลฟา-ไซโคลเดกซ์ทรินเป็น 'ไม่ระบุตัวเลข' ตั้งแต่ปี 2001 สำหรับใช้เป็นตัวพาและตัวทำให้คงตัวของกลิ่น สี และสารให้ความหวาน และในการประชุมครั้งที่ 63 ยืนยันว่าไม่เป็นข้อกังวลต่อสุขภาพเมื่อใช้ตามปริมาณที่เสนอ ทั้งในฐานะส่วนผสมอาหารและวัตถุเจือปน สารนี้เป็นวงน้ำตาลกลูโคส 6 หน่วยที่ไม่ถูกย่อยในลำไส้เล็ก แต่ถูกจุลินทรีย์ในลำไส้ใหญ่หมักคล้ายใยอาหารละลายน้ำ[5,6]
- 53
EFSA (2018) ประเมินซ้ำเกลือโซเดียม โพแทสเซียม แคลเซียม (E470a) และแมกนีเซียม (E470b) ของกรดไขมัน สารเหล่านี้แตกตัวในลำไส้เป็นกรดไขมันและแร่ธาตุธรรมดา ไม่มีข้อกังวลเรื่องการก่อการกลายพันธุ์ของแคลเซียมคาพริเลต โพแทสเซียมโอลีเอต และแมกนีเซียมสเตียเรต โซเดียมโอลีเอตไม่แสดงศักยภาพก่อมะเร็ง และกรดปาล์มิติกกับสเตียริกเคยได้รับการประเมินแล้วว่าไม่เป็นข้อกังวล สารกลุ่มนี้ให้ไขมันอิ่มตัวไม่เกิน 5% ของที่ได้รับทั้งหมด แม้จะยังขาดการศึกษาความเป็นพิษระยะกลาง ระยะยาว และด้านการสืบพันธุ์ของตัวเกลือเอง EFSA ก็เห็นว่าไม่ต้องกำหนด ADI เป็นตัวเลขและไม่มีข้อกังวลต่อสุขภาพ[7]
E470 กลุ่มเกลือแอมโมเนียม แคลเซียม โพแทสเซียม และโซเดียมของกรดไมริสติก แพลมิติก และสเตียริก
- 54
EFSA (2018) พบว่าเกลือโซเดียม โพแทสเซียม และแคลเซียมของกรดไขมัน (E470a) แตกตัวในลำไส้เป็นกรดไขมันและแร่ธาตุตามปกติ ไม่เป็นข้อกังวลเรื่องการก่อกลายพันธุ์ และให้ไขมันอิ่มตัวไม่เกิน 5% ของที่ได้รับทั้งหมด แม้ไม่มีงานศึกษาพิษกึ่งเรื้อรัง เรื้อรัง หรือการสืบพันธุ์ แต่ EFSA เห็นว่าไม่ต้องกำหนด ADI เป็นตัวเลขและไม่เป็นข้อกังวลที่ระดับการใช้ที่รายงาน[8]
- 55
EFSA (2020) ประเมินซ้ำวัตถุเจือปนกลุ่ม E472 ทั้งหมด (เอสเทอร์ของกรดแอซีติก แล็กทิก ซิตริก ทาร์ทาริก DATEM และเอสเทอร์ผสม กับโมโน-และไดกลีเซอไรด์) โดยถือว่าสารเหล่านี้ถูกย่อยในลำไส้เป็นองค์ประกอบปกติของอาหาร และไม่พบผลเสียที่เกี่ยวข้องกับคน กลุ่ม E472a–c ไม่ต้องกำหนด ADI เป็นตัวเลข ส่วน E472d–f ใช้ ADI ที่คำนวณจาก ADI กลุ่มกรดทาร์ทาริก 240 มก./กก./วัน และระดับการใช้ที่รายงานไม่เป็นข้อกังวล[4]
- 56
EFSA (2018) ยืนยัน ADI ของเอสเทอร์ของโพรพิลีนไกลคอลกับกรดไขมันที่ 25 มก./กก./วัน คิดเป็นโพรพิลีนไกลคอล (เท่ากับ 80 มก./กก. ในรูป E477) ไม่พบข้อกังวลด้านการทำลายสารพันธุกรรม และปริมาณที่ได้รับจริงไม่เกิน ADI อย่างไรก็ตามไม่มีการศึกษาระยะยาว มะเร็ง หรือระบบสืบพันธุ์ของตัวเอสเทอร์เอง การประเมินจึงอิงข้อมูลของโพรพิลีนไกลคอล (E1520) และ EFSA วางแผนพิจารณาปริมาณโพรพิลีนไกลคอลรวมจาก E477, E1520 และ E405[4]
- 57
JECFA ประเมินกลุ่มคาร์บอเนต (โซเดียม โพแทสเซียม แอมโมเนียม แมกนีเซียม และแคลเซียมคาร์บอเนต รวมถึงไฮโดรเจนคาร์บอเนต) ตั้งแต่ปี 1965 และให้ ADI แบบ 'ไม่จำกัด' เพราะคาร์บอเนตถูกกรดในกระเพาะทำให้เป็นกลางกลายเป็นคาร์บอนไดออกไซด์ น้ำ และเกลือของธาตุนั้น การประเมินนี้เก่าและมีข้อมูลพิษวิทยาสมัยใหม่น้อย[3]
- 58
JECFA ประเมินแมกนีเซียมคาร์บอเนตตั้งแต่ปี 1965 และให้ ADI แบบ 'ไม่จำกัด' ไม่พบการประเมินซ้ำของ EFSA สำหรับ E504 สารนี้ยังใช้เป็นยาลดกรดและยาระบาย ข้อมูลด้านความเสี่ยงในคนส่วนใหญ่จึงมาจากการใช้เป็นยา[8]
- 59
EFSA ประเมินกรดไฮโดรคลอริกและคลอไรด์ของโพแทสเซียม แคลเซียม และแมกนีเซียม (E507-E509, E511) ใหม่ในปี 2019 ปริมาณคลอไรด์ที่ได้รับจากวัตถุเจือปนเหล่านี้เฉลี่ยตั้งแต่ 2 มก./กก./วันในผู้สูงอายุ ถึง 42 มก./กก./วันในเด็กเล็ก EFSA ใช้ค่าอ้างอิงจากข้อมูลในคน 40 มก. คลอไรด์/กก./วัน พบว่าค่าเฉลี่ยไม่เกินค่าอ้างอิง ส่วนกลุ่มที่กินมากในเด็กเล็ก เด็ก และวัยรุ่นเกินเล็กน้อย และสรุปว่าไม่มีข้อกังวลต่อสุขภาพ ส่วน JECFA ให้ ADI 'ไม่จำกัด'[7,8]
- 60
แคลเซียมคลอไรด์ (E509 ใช้ทำให้ผักกระป๋องกรอบ ทำให้เต้าหู้จับตัว และในการทำชีส) อยู่ในการประเมินคลอไรด์ของ EFSA ปี 2019 ปริมาณคลอไรด์ที่ได้รับจากวัตถุเจือปนเหล่านี้เฉลี่ยไม่เกินค่าอ้างอิงในคน 40 มก./กก./วัน และเกินเพียงเล็กน้อยในกลุ่มเด็กที่กินมาก ไม่พบพิษต่อสารพันธุกรรมหรือการก่อมะเร็ง และสรุปว่าไม่มีข้อกังวลต่อสุขภาพ ส่วน JECFA ให้ ADI 'ไม่จำกัด' (1973)[5,6]
- 61
JECFA (การประชุมครั้งที่ 23 ปี 1979) จัดแอมโมเนียมคลอไรด์ไว้ในกลุ่ม ADI 'ไม่จำกัด' ร่วมกับกรดไฮโดรคลอริกและเกลือแมกนีเซียม โซเดียม และแอมโมเนียม ไม่พบการประเมินซ้ำโดย EFSA และไม่มีการประเมินการได้รับของเด็กโดยเฉพาะ[5]
- 62
EFSA (2019) ประเมินซ้ำวัตถุเจือปนกลุ่มคลอไรด์ รวมถึงแมกนีเซียมคลอไรด์ (E511 หรือ 'นิการิ' ที่ใช้ทำให้เต้าหู้จับตัว) ไม่พบข้อกังวลเรื่องพิษต่อสารพันธุกรรมหรือการก่อมะเร็ง และไม่พบผลต่อพัฒนาการในหนูที่ 800 มก./กก./วัน เมื่อเทียบกับค่าอ้างอิงในคน 40 มก.คลอไรด์/กก./วัน ค่าเฉลี่ยการได้รับอยู่ที่หรือต่ำกว่าค่านี้ มีเพียงเด็กเล็กและเด็กที่กินมากที่เกินเล็กน้อย ซึ่ง EFSA ไม่ถือว่าเป็นข้อกังวล ส่วน JECFA ให้ ADI แบบ 'ไม่จำกัด'[5,6]
- 63
EFSA ประเมินกรดซัลฟิวริกและเกลือใหม่ในปี 2019 รวมถึงแคลเซียมซัลเฟต (E516 หรือยิปซัมที่ใช้ทำให้เต้าหู้จับตัว) ปริมาณซัลเฟตที่ได้รับจากวัตถุเจือปนเฉลี่ยอยู่ระหว่าง 0.4 มก./กก./วันในทารก ถึง 35 มก./กก./วันในเด็กเล็ก (กลุ่มที่กินมากถึง 68 มก./กก./วัน) ซึ่งต่ำกว่าขนาด 300 มก./กก. ที่ทำให้คนมีอาการระบายมาก EFSA ไม่พบข้อกังวลเรื่องพิษต่อสารพันธุกรรมหรือมะเร็ง และไม่จำเป็นต้องกำหนดค่า ADI เป็นตัวเลข ส่วน JECFA ให้ ADI 'ไม่จำกัด' (1973)[6,8]
- 64
JECFA (ประชุมครั้งที่ 9/10 ปี 1965–66) ประเมินโซเดียมไฮดรอกไซด์และโพแทสเซียมไฮดรอกไซด์ร่วมกับคาร์บอเนตและออกไซด์ และเห็นว่าไม่มีเหตุผลทางพิษวิทยาที่ต้องจำกัดการใช้เกินหลักการผลิตที่ดี (ADI 'ไม่จำกัด') โดยให้คำนึงถึงปริมาณโซเดียม/โพแทสเซียมที่ได้รับรวม ในอาหาร โซดาไฟใช้ปรับความเป็นกรด-ด่างหรือแปรรูปอาหาร และจะถูกทำให้เป็นกลางกลายเป็นเกลือโซเดียมธรรมดาในผลิตภัณฑ์สุดท้าย ไม่พบการประเมินซ้ำโดย EFSA และไม่มีการประเมินเฉพาะสำหรับเด็ก[7]
- 65
JECFA (1965–66) ประเมินโพแทสเซียมไฮดรอกไซด์ร่วมกับโซดาไฟ คาร์บอเนต และออกไซด์ และเห็นว่าไม่มีเหตุผลทางพิษวิทยาที่ต้องจำกัดการใช้เกินหลักการผลิตที่ดี (ADI 'ไม่จำกัด') ตราบที่คำนึงถึงปริมาณโพแทสเซียมที่ได้รับรวม เมื่อใช้เป็นสารปรับความเป็นกรด-ด่าง สารนี้จะถูกทำให้เป็นกลางกลายเป็นเกลือโพแทสเซียมในอาหาร ไม่พบการประเมินซ้ำโดย EFSA และไม่มีการประเมินการได้รับของเด็กโดยเฉพาะ[5]
- 66
JECFA ประเมินแคลเซียมไฮดรอกไซด์ (ปูนขาวที่ใช้ทำน้ำปูนใสเพื่อให้ขนมและของทอดกรอบ) ตั้งแต่ปี 1965 และให้ ADI แบบ 'ไม่จำกัด' เพราะถูกทำให้เป็นกลางกลายเป็นเกลือแคลเซียมธรรมดา ไม่พบการประเมินซ้ำของ EFSA[8]
- 67
EFSA (2017) พบว่ากรดไขมันที่ใช้เป็นวัตถุเจือปน (ตั้งแต่กรดคาพริลิกถึงสเตียริกและโอเลอิก) ถูกดูดซึมเหมือนไขมันในอาหาร พิษต่ำ ไม่เป็นพิษต่อสารพันธุกรรม และให้ไขมันอิ่มตัวเฉลี่ยเพียงราว 1% ของที่ได้รับทั้งหมด จึงสรุปว่า E570 ไม่เป็นข้อกังวล แม้ข้อมูลพิษระยะยาวและผลต่อการสืบพันธุ์ยังน้อยเกินจะสรุปในประเด็นเหล่านั้น[6]
- 68
JECFA จัดกลูโคโนเดลตาแลกโทน (GDL ใช้ทำเต้าหู้นิ่มและเป็นกรดในผงฟู) ไว้ใน ADI แบบกลุ่ม 'ไม่จำเป็นต้องระบุ' ร่วมกับกรดกลูโคนิกและเกลือแคลเซียม แมกนีเซียม โพแทสเซียม และโซเดียม (ยืนยันอีกครั้งในปี 1998) GDL สลายตัวเป็นกรดกลูโคนิกซึ่งเป็นสารปกติในร่างกาย ได้รับอนุญาตในสหภาพยุโรปเป็น E575 แต่ยังไม่พบผลการประเมินใหม่ของ EFSA[5]
- 69
JECFA นับเฟอร์รัสกลูโคเนตรวมอยู่ในค่าปริมาณสูงสุดที่รับได้ต่อวันชั่วคราว (PMTDI) ของธาตุเหล็กจากทุกแหล่ง คือ 0.8 มก./กก.น้ำหนักตัว ส่วน EFSA (2024) ไม่สามารถกำหนดค่าสูงสุดที่ยอมรับได้ (UL) ของเหล็กได้ แต่กำหนดระดับการได้รับที่ไม่น่าก่อผลเสียไว้ 40 มก./วันสำหรับผู้ใหญ่ และ 10 มก./วันสำหรับเด็กอายุ 1–3 ปี โดยชี้ว่าเหล็กเกินในร่างกายทำลายอวัยวะได้ ปริมาณที่ใช้ทำให้มะกอกดำมีส่วนน้อยกว่านี้มาก[7,8]
- 70
JECFA (การประชุมครั้งที่ 41, 1993) จัดไดโซเดียม 5'-กัวไนเลตไว้ในกลุ่ม ADI 'ไม่จำเป็นต้องระบุ' คณะผู้เชี่ยวชาญด้านอาหารสัตว์ของ EFSA (2014) เห็นว่ากัวไนเลต อิโนซิเนต และสารผสมของทั้งสองไม่เป็นข้อกังวลต่อผู้บริโภค โดยเตือนเพียงว่าผงสารอาจระคายผิวหนังหรือทางเดินหายใจของคนงาน และยังไม่พบรายงานการประเมินใหม่ของ EFSA สำหรับสารเพิ่มรสกลุ่มนี้ในฐานะวัตถุเจือปนอาหาร กัวไนเลตเป็นสารพิวรีนและถูกย่อยสลายเป็นกรดยูริก[4,5]
- 71
JECFA (การประชุมครั้งที่ 41, 1993) จัดไดโซเดียม 5'-อิโนซิเนตไว้ในกลุ่ม ADI 'ไม่จำเป็นต้องระบุ' ร่วมกับกรดอิโนซินิกและเกลือของมัน คณะผู้เชี่ยวชาญด้านอาหารสัตว์ของ EFSA (2014) เห็นว่ากัวไนเลต อิโนซิเนต และสารผสมของทั้งสองไม่เป็นข้อกังวลต่อผู้บริโภค โดยเตือนเพียงว่าผงสารอาจระคายผิวหนังหรือทางเดินหายใจของคนงาน และยังไม่พบรายงานการประเมินใหม่ของ EFSA สำหรับสารเพิ่มรสกลุ่มนี้ในฐานะวัตถุเจือปนอาหาร อิโนซิเนตเป็นสารพิวรีนและถูกย่อยสลายเป็นกรดยูริก[4,5]
- 72
JECFA (1974) จัดไดโซเดียม 5'-ไรโบนิวคลีโอไทด์ (ส่วนผสมของไดโซเดียมอิโนซิเนตและกัวไนเลต) ไว้ในกลุ่ม ADI 'ไม่จำเป็นต้องระบุ' ซึ่งเป็นระดับที่น่ากังวลน้อยที่สุด คณะผู้เชี่ยวชาญด้านอาหารสัตว์ของ EFSA (2014) เห็นว่ากัวไนเลต อิโนซิเนต และสารผสมของทั้งสองไม่เป็นข้อกังวลต่อผู้บริโภค โดยเตือนเพียงว่าผงสารอาจระคายผิวหนังหรือทางเดินหายใจของคนงาน และยังไม่พบรายงานการประเมินใหม่ของ EFSA สำหรับสารเพิ่มรสกลุ่มนี้ในฐานะวัตถุเจือปนอาหาร เนื่องจากเป็นสารพิวรีน ร่างกายจะเปลี่ยนเป็นกรดยูริก ประเด็นนี้สำคัญเป็นหลักสำหรับผู้ป่วยเกาต์ (ดู b2a-nucl-gout-001)[3,4]
- 73
JECFA (การประชุมครั้งที่ 63, 2004) ไม่พบข้อกังวลต่อสุขภาพจากไกลซีนที่ใช้เป็นสารแต่งกลิ่นรส เพราะเป็นกรดอะมิโนปกติในโปรตีนอาหาร ปริมาณที่ได้จากอาหารจึงสูงกว่าที่ได้จากการใช้แต่งรสหลายเท่าตัว ไกลซีนและเกลือโซเดียมของมันได้รับอนุญาตในสหภาพยุโรปเป็น E640 แต่ยังไม่พบผลการประเมินใหม่ของ EFSA[6]
- 74
JECFA (2004) เห็นว่าการใช้แอล-ลิวซีนเป็นสารแต่งกลิ่นรสไม่เป็นข้อกังวลต่อสุขภาพ เพราะเป็นกรดอะมิโนจำเป็นที่มีในโปรตีนทุกชนิด ปริมาณที่ได้จากอาหารปกติจึงมากกว่าจากการใช้แต่งรสหลายเท่าตัว[5]
- 75
EFSA (2020) พบว่าไดเมทิลพอลิไซลอกเซนแทบไม่ถูกดูดซึมและถูกขับออกทางอุจจาระในรูปเดิมเกือบทั้งหมด ความผิดปกติของกระจกตาที่พบในหนูเกิดจากการสัมผัสสารในอาหารหรืออุจจาระโดยตรง ไม่ใช่จากการดูดซึมเข้าสู่ร่างกาย และไม่พบพิษต่อระบบร่างกายหรือต่อสารพันธุกรรม EFSA จึงกำหนด ADI ใหม่ 17 มก./กก.น้ำหนักตัว/วัน จากการศึกษาในหนู 26 เดือน (แทนค่าเดิม 1.5 มก./กก.) และไม่มีกลุ่มประชากรใดได้รับเกิน ส่วน JECFA คืนค่า ADI 0–1.5 มก./กก. ในปี 2011 หลังจากเคยลดเป็น 0.8 มก./กก. ชั่วคราวระหว่างตรวจสอบผลต่อดวงตา[4,5]
- 76
JECFA (การประชุมครั้งที่ 65 ปี 2005) ให้ขี้ผึ้งมีค่า ADI แบบ 'ไม่ระบุตัวเลข' เพราะไม่มีข้อกังวลที่ระดับการได้รับที่คาดการณ์ (ไม่ถึง 650 มก.ต่อคนต่อวัน) เนื่องจากมีประวัติการใช้ยาวนานและส่วนประกอบหลักไม่แสดงความเป็นพิษ EFSA ก็มีความเห็นปี 2007 เรื่องการใช้ขี้ผึ้งเป็นสารเคลือบเงาและตัวพาสารแต่งกลิ่นรส ไม่พบข้อกังวลเฉพาะสำหรับเด็ก[6,7]
- 77
EFSA ประเมินไขคาร์นอบา (E903) สารเคลือบเงาจากใบปาล์มบราซิล ใหม่ในปี 2012 คาดว่าดูดซึมได้น้อย ไม่พบข้อกังวลเรื่องพิษต่อสารพันธุกรรม และไม่พบผลเสียในการศึกษาระยะกลางและต่อการสืบพันธุ์ แต่ยังขาดการศึกษาพิษระยะยาวและการก่อมะเร็ง EFSA จึงไม่กำหนดค่า ADI อย่างไรก็ดีเห็นว่าปริมาณที่ได้รับจากการใช้ปัจจุบันยังห่างจากระดับที่ไม่พบผลเสียมากพอ และไม่พบข้อกังวล ส่วน JECFA กำหนด ADI ไว้ที่ 0-7 มก./กก./วัน (1992)[5,6]
- 78
EFSA (2024) กำหนดค่า ADI 4 มก./กก.น้ำหนักตัว/วัน สำหรับเชลแล็กชนิดไม่มีขี้ผึ้งที่ผลิตด้วยการฟอกสีทางกายภาพ ส่วนเชลแล็กที่ฟอกด้วยสารเคมีให้ใช้ค่านี้แบบชั่วคราวจนกว่าจะมีข้อมูลสิ่งเจือปนกลุ่มออร์กาโนคลอรีน และค่านี้ไม่ใช้กับเชลแล็กที่ยังมีขี้ผึ้ง ในสถานการณ์ประเมินแบบเข้ม กลุ่มที่ได้รับมาก (เปอร์เซ็นไทล์ 95) เกิน ADI ในหลายช่วงวัย แต่ EFSA เห็นว่าเกินเพียงเล็กน้อยและการประเมินเผื่อไว้มากแล้ว จึงไม่ถือเป็นข้อกังวล พร้อมแนะนำให้แยกข้อกำหนดตามวิธีผลิต ลดเพดานตะกั่ว กำหนดเพดานธาตุพิษอื่นและคลอโรฟอร์ม ส่วน JECFA (1992) เห็นว่าการใช้เคลือบผิวอาหารไม่เป็นข้อกังวลทางพิษวิทยา[5,6]
- 79
JECFA (การประชุมครั้งที่ 63 ปี 2004) ประเมินแอล-ซิสตีอีนในฐานะสารแต่งกลิ่นรส และไม่พบข้อกังวลที่ระดับการได้รับปัจจุบัน เพราะเป็นกรดอะมิโนที่มีอยู่ในโปรตีนตามธรรมชาติ และปริมาณที่ได้จากอาหารปกติสูงกว่าที่ได้จากการใช้แต่งกลิ่นรสมาก ส่วนการใช้เป็นสารปรับปรุงคุณภาพแป้งในโดขนมปังก็ใช้ในปริมาณน้อย ไม่พบการประเมินซ้ำโดย EFSA และไม่มีการประเมินเฉพาะสำหรับเด็ก[7]
- 80
- 81
ก๊าซไนโตรเจนซึ่งเป็นองค์ประกอบหลักของอากาศ ได้รับการรับรองเป็น GRAS ในสหรัฐฯ ใช้เป็นก๊าซขับดัน ก๊าซทำให้ฟู และก๊าซบรรจุในอาหาร โดยจำกัดแค่ตามหลักการผลิตที่ดี นิยมใช้อัดไล่ออกซิเจนออกจากถุงขนมขบเคี้ยว ก๊าซไนโตรเจนในบรรจุภัณฑ์ไม่เป็นข้อกังวลต่อสุขภาพ อุบัติเหตุที่มีรายงานเกิดจากไนโตรเจนเหลวที่ราดใส่อาหารหน้าร้าน[7]
- 82
EFSA (2010) สรุปว่าสตีวิออลไกลโคไซด์บริสุทธิ์ไม่ก่อมะเร็ง ไม่ทำลายสารพันธุกรรม และไม่เป็นพิษต่อระบบสืบพันธุ์หรือพัฒนาการ จึงกำหนดค่า ADI 4 มก./กก.น้ำหนักตัว/วัน (คิดเป็นสตีวิออล) ตรงกับ JECFA ในปี 2024 EFSA ปฏิเสธคำขอของภาคอุตสาหกรรมที่จะเพิ่ม ADI เป็น 6 หรือ 16 มก./กก. เพราะข้อมูลการดูดซึมและเมตาบอลิซึมยังไม่พอ และเมื่อรวมการใช้ปัจจุบันกับการใช้ที่ขอเพิ่มในระดับสูงสุด กลุ่มที่ได้รับมาก (เปอร์เซ็นไทล์ 95) อยู่ที่ 4.1 มก./กก./วันในทารก และ 6.9 มก./กก./วันในเด็กเล็ก ซึ่งเกิน ADI สำหรับเด็กเล็ก ส่วน JECFA (ครั้งที่ 102) ยืนยันค่า ADI 0–4 มก./กก. อีกครั้ง[3,9,10,11]
- 83
สตีวิออลไกลโคไซด์กลูโคซิลเลตคือไกลโคไซด์จากใบหญ้าหวานที่ถูกเอนไซม์ (ไซโคลเดกซ์ทรินไกลโคซิลทรานสเฟอเรส) ต่อหน่วยกลูโคสเพิ่ม 1–20 หน่วยโดยใช้แป้งเป็นวัตถุดิบ EFSA (2022) เห็นว่าการเผาผลาญในร่างกายคล้ายสตีวิออลไกลโคไซด์ทั่วไปมากพอที่จะใช้ข้อมูลพิษวิทยาเดิมได้ จึงใช้ค่า ADI เดียวกันคือ 4 มก./กก.น้ำหนักตัว/วัน (คิดเป็นสตีวิออล) และสรุปว่าไม่มีข้อกังวลต่อสุขภาพตามการใช้ที่ขอ พร้อมให้ปรับข้อกำหนดคุณภาพรวมถึงเพดานสารหนู ต่อมาความเห็นปี 2024 ที่ครอบคลุม E960a–d ทั้งหมดยังคง ADI ที่ 4 มก./กก. และระบุว่าหากขยายการใช้ การได้รับในเด็กเล็กตามสถานการณ์ประเมินแบบเข้มจะเกิน ADI[3,5]
- 84
JECFA กำหนดค่า ADI ของคอปเปอร์คลอโรฟิลล์และคอปเปอร์คลอโรฟิลลินไว้ที่ 0–15 มก./กก.น้ำหนักตัว/วัน ตั้งแต่ปี 1969/1978 แต่การประเมินซ้ำของ EFSA ปี 2015 ไม่ได้ให้ความมั่นใจเช่นนั้น โดยระบุว่า E141 ผลิตจากหญ้า อัลฟัลฟา หรือตำแย และไม่ถือเป็นสารธรรมชาติ งานวิจัยของคอปเปอร์คลอโรฟิลล์ (E141(i)) มีน้อยมาก บางส่วนของคอปเปอร์คลอโรฟิลลิน (E141(ii)) ดูดซึมเข้าสู่ร่างกายได้ ข้อมูลเรื่องพิษต่อสารพันธุกรรมไม่เพียงพอ และผลเรื่องการก่อมะเร็งยังไม่ชัด EFSA จึงสรุปว่าประเมินความเสี่ยงไม่ได้ ควรถอนค่า ADI เดิม และต้องปรับข้อกำหนดให้ระบุส่วนที่ไม่ใช่คลอโรฟิลล์ (ซึ่งอาจมีถึง 90% ของ E141(i)) ทั้งนี้บทคัดย่อไม่ได้ให้ค่าการได้รับของเด็ก[5,6]
- 85
EFSA (2017) ประเมินกลุ่มซอร์บิแทนเอสเทอร์ E491–E495 รวมกัน สรุปว่าไม่มีข้อกังวลเรื่องการทำลายสารพันธุกรรม และกำหนดค่า ADI กลุ่ม 10 มก./กก.น้ำหนักตัว/วัน (คิดเป็นซอร์บิแทน ราว 26 มก./กก. หากคิดเป็นซอร์บิแทนมอโนสเตียเรต) จากการทดลองในหนูที่ใช้ขนาดสูงมาก และพบว่าการได้รับเฉลี่ยและกลุ่มที่กินมาก (เปอร์เซ็นไทล์ 95) ไม่เกิน ADI ในทุกช่วงวัย รวมถึงเด็กเล็ก ส่วน JECFA (การประชุมครั้งที่ 102) ระมัดระวังกว่า เพราะข้อมูลที่มีส่อว่าซอร์บิแทนมอโนสเตียเรตอาจทำให้โครโมโซมแตกหัก จึงยังสรุปเรื่องพิษต่อสารพันธุกรรมไม่ได้ และลดสถานะ ADI 0–25 มก./กก. เป็นค่าชั่วคราว โดยค่าประเมินการได้รับสูงสุด 24 มก./กก./วัน ใกล้เพดาน และอาจต่ำกว่าจริงเพราะขาดข้อมูลการใช้ในอาหารบางหมวด ทั้งนี้ยังไม่มีข้อมูลในคนสำหรับซอร์บิแทนไทรสเตียเรตโดยเฉพาะ[4,6]
- 86
เดิมคณะกรรมการวิทยาศาสตร์ด้านอาหารของสหภาพยุโรป (SCF ปี 1974) ให้ซอร์บิแทนมอโนลอเรตและมอโนโอลีเอต (E493/E494) มีค่า ADI กลุ่มที่เข้มกว่าคือ 5 มก./กก. ต่อมา EFSA (2017) รวมซอร์บิแทนเอสเทอร์ E491–E495 ทั้งหมดเป็นค่า ADI กลุ่มเดียว 10 มก./กก.น้ำหนักตัว/วัน (คิดเป็นซอร์บิแทน) ไม่พบข้อกังวลเรื่องพิษต่อสารพันธุกรรม และการได้รับทั้งค่าเฉลี่ยและกลุ่มที่กินมากไม่เกิน ADI ในทุกช่วงวัย ขณะที่ JECFA (ครั้งที่ 102) ถอนค่า ADI กลุ่ม 0–25 มก./กก. แบบถาวรและให้เป็นค่าชั่วคราว เพราะยังมีสัญญาณว่าซอร์บิแทนมอโนสเตียเรตอาจทำให้โครโมโซมแตกหักที่ยังไม่ได้รับการตรวจสอบ และระบุว่าค่าประเมินการได้รับอาจต่ำกว่าความจริง[6,8]
- 87
EFSA (2018) สรุปว่ายังประเมินความเสี่ยงของแคลเซียมซิลิเกต (E552) ไม่ได้ แม้สารนี้ดูดซึมน้อยมากและไม่พบความเป็นพิษต่อสารพันธุกรรม แต่พบซิลิคอนสะสมในไตและตับของหนู และยังขาดข้อมูลพิษระยะยาว การก่อมะเร็ง และผลต่อการสืบพันธุ์ที่เชื่อถือได้ EFSA ยังประกาศว่า ADI กลุ่มแบบ 'ไม่ระบุตัวเลข' เดิมของซิลิเกตล้าสมัยแล้ว ขณะที่ JECFA ยังคงค่ากลุ่มนี้ไว้ (1985)[6,7]
- 88
JECFA เคยยอมรับแอโซไดคาร์บอนาไมด์เป็นสารปรับปรุงคุณภาพแป้งได้ไม่เกิน 45 มก./กก. แป้ง ตั้งแต่ปี 1965 แต่ในปี 2023 คณะกรรมการวัตถุเจือปนอาหารของ Codex (CCFA53) ถอนการยอมรับนี้ เพราะมีข้อกังวลต่อสุขภาพและไม่มีผู้สนับสนุนส่งข้อมูลให้ประเมินใหม่ สหภาพยุโรปไม่อนุญาตให้ใช้เป็นวัตถุเจือปนอาหาร EFSA (2005) ประเมินเซมิคาร์บาไซด์ซึ่งเป็นสารสลายตัวที่เกิดในแป้งที่ใช้สารนี้ และงานของ FDA สหรัฐฯ พบว่าขนมปังที่ใช้สารนี้มีเอทิลคาร์บาเมตเพิ่มขึ้นเล็กน้อย (ดู b2a-e927-ec-001)[10,11,12]
- 89
ไม่พบงานวิจัยในคนเกี่ยวกับกรดโคลิกในฐานะวัตถุเจือปนอาหาร ข้อมูลในคนมีเพียงจากการใช้เป็นยารักษาโรคหายากที่ร่างกายสร้างกรดน้ำดีผิดปกติแต่กำเนิด ซึ่งการทบทวนอย่างเป็นระบบปี 2024 จากรายงานผู้ป่วย 14 ชุด (162 ราย) เห็นว่าหลักฐานยังอ่อนเกินจะสรุปเรื่องประสิทธิผลหรือความเสี่ยง[4]
- 90
ยังไม่พบงานวิจัยในคนเรื่องผลต่อสุขภาพจากการกินเอทิลแอซีเตตในฐานะสารเติมแต่ง สารแต่งกลิ่นรส หรือสารตกค้างจากตัวทำละลาย JECFA กำหนด ADI โดยอาศัยข้อเท็จจริงว่าสารนี้ถูกย่อยเป็นเอทานอลกับกรดแอซีติก[4]
- 91
ยังไม่พบงานวิจัยในคนเกี่ยวกับกรดฟูมาริกในฐานะสารปรับความเป็นกรดในอาหาร (ค้น PubMed 3 ต.ค. 2026) ข้อมูลการทดลองในคนที่เกี่ยวกับ 'ฟูมาเรต' เป็นเรื่องยาเอสเทอร์ของกรดฟูมาริกสำหรับสะเก็ดเงิน ซึ่งรีวิวของ Cochrane พบว่าได้ผลดีกว่ายาหลอกในช่วง 12-16 สัปดาห์ แต่ข้อมูลเรื่องการหยุดยาเพราะผลข้างเคียงยังน้อยเกินจะสรุปได้ เอสเทอร์เหล่านี้เป็นสารออกฤทธิ์ทางยา ไม่ใช่กรดอิสระที่ใช้ในอาหาร[5,6]
- 92
ยังไม่พบงานวิจัยในคนเกี่ยวกับแอสคอร์บิลปาล์มิเตตในฐานะสารกันหืนในอาหารกับผลสุขภาพใดๆ (ค้น PubMed 3 ต.ค. 2026) งานวิจัยที่มีเป็นเรื่องระบบนำส่งยาและการทดลองในเซลล์[5]
- 93
- 94
ยังไม่พบงานวิจัยในคนเกี่ยวกับโซเดียมแลกเตตในฐานะสารกันเสียกับผลสุขภาพใดๆ (ค้น PubMed 3 ต.ค. 2026) โซเดียมที่ได้จากสารนี้นับรวมในปริมาณเกลือทั้งหมดเหมือนแหล่งโซเดียมอื่น แต่ยังไม่มีการศึกษาแยกเฉพาะ[5]
- 95
ยังไม่พบงานวิจัยในคนที่ศึกษาโซเดียมมาเลตในฐานะสารเติมแต่งอาหาร (รวมถึงมาเลตรูป D(-) ในทารกที่ JECFA เคยเตือนไว้) ทั้งนี้โซเดียมในสารนี้นับรวมเป็นโซเดียมที่ได้รับทั้งหมดเหมือนเกลือโซเดียมอื่นๆ[4]
- 96
ไม่พบงานวิจัยในคนเกี่ยวกับกรดอะดิปิกที่กินในฐานะสารควบคุมความเป็นกรดหรือกรดในผงฟู งานที่มีส่วนใหญ่เป็นเคมีอุตสาหกรรมและการทำผลึกร่วมของยา[5]
- 97
ยังไม่พบงานวิจัยในคนที่ศึกษากรดซักซินิกในฐานะสารเติมแต่งอาหาร การทดลองในคนที่มีอยู่เป็นเรื่องผลิตภัณฑ์เสริมสำหรับนักกีฬา (300–2,040 มก./วัน นานไม่เกิน 3 สัปดาห์) ซึ่งการทบทวนอย่างเป็นระบบปี 2026 พบเพียง 6 งานขนาดเล็ก 5 งานมีความเสี่ยงต่ออคติสูง และงานเดียวที่มีคุณภาพดีไม่พบประโยชน์ต่อสมรรถภาพ ทั้งนี้การทดลองเหล่านี้ไม่ได้ออกแบบมาเพื่อตรวจหาผลเสีย[5]
- 98
- 99
- 100
ไม่พบงานวิจัยในคนเกี่ยวกับเกลือของกรดไขมันที่ใช้เป็นวัตถุเจือปนอาหาร (สารกันจับเป็นก้อน อิมัลซิไฟเออร์)[8]
- 101
ยังไม่พบงานวิจัยในคนที่เชื่อมแคลเซียมคลอไรด์ในฐานะวัตถุเจือปนอาหารกับผลเสียต่อสุขภาพ (ค้น PubMed 3 ต.ค. 2026) สารนี้ให้แคลเซียมและคลอไรด์ซึ่งเป็นสารอาหารทั้งคู่ สารละลายเข้มข้นระคายเคืองได้ แต่เป็นเรื่องการจัดการในโรงงาน ไม่ใช่ในอาหาร[5]
- 102
ยังไม่พบงานวิจัยในคนเกี่ยวกับกลูโคโนเดลตาแลกโทนในฐานะวัตถุเจือปนอาหารกับผลสุขภาพใดๆ (ค้น PubMed 3 ต.ค. 2026)[5]
- 103
ไดเมทิลพอลิไซลอกเซนใช้เป็นสารลดฟอง รวมถึงในน้ำมันสำหรับทอด และมีโพสต์ออนไลน์ที่อธิบายว่าเหมือนกิน 'ซิลิโคน' หรือ 'พลาสติก' แต่ยังไม่พบงานวิจัยในคนเรื่องผลต่อสุขภาพจากสารนี้ในอาหารทอด ขณะที่การประเมินซ้ำของ EFSA พบว่าสารนี้แทบไม่ถูกดูดซึม ถูกขับออกในรูปเดิม และไม่พบพิษต่อระบบร่างกายในสัตว์ทดลองแม้ในขนาดสูงกว่าการใช้ในอาหารมาก[4]
- 104
ยังไม่พบงานวิจัยในคนเกี่ยวกับไขคาร์นอบาในฐานะสารเคลือบเงาอาหารกับผลสุขภาพใดๆ (ค้น PubMed 3 ต.ค. 2026) งานวิจัยที่มีเป็นเรื่องเทคโนโลยีอาหาร เช่น สารเคลือบผิวผลไม้และโอลีโอเจล[5]
- 105
ยังไม่พบงานวิจัยในคนเรื่องผลต่อสุขภาพจากแอล-ซิสตีอีนที่ใช้ปรับปรุงคุณภาพแป้ง ทั้งนี้แอล-ซิสตีอีนเป็นกรดอะมิโนปกติในโปรตีนจากอาหาร ปริมาณที่ได้จากสารเติมแต่งจึงน้อยเมื่อเทียบกับที่ได้รับตามปกติ[7]